ΦΥΣΑΛΙΔΑ ΣΤΟΝ ΒΥΘΟ

Φυτρωμένο το δωμάτιο μέσα στα σπλάχνα σου

Τούβλα ασβεστωμένα, κουρασμένα κοτσύφια

Τα γύψινά του πασαλειμμένα εχθρούς,

κοραλλιογενείς ύφαλοι,

ανασυρμένοι από τον βυθό παλιών ωκεανών

Σταλακτίτες κρεμάμενοι έτοιμοι να σπάσουν

Άκουγες τους υπόκωφους κρωγμούς τους

Και η καρδιά σου φοβισμένη και θαμμένη,

κάτω από το τραχύ, λινό σεντόνι του δωματίου

Σπαρταρά σα φυσαλίδα που προσπαθεί να σπάσει

Μα έχει κλειδωθεί εκεί μέσα μονάχη

Στροβιλίζεται, φαγωμένη

Πονά, τρομαγμένη

Ξεραίνεται, αιμορραγώντας

Προσπαθεί να ξεφύγει από την ίδια της την στερεότητα

Και παραμένει εκεί αγναντεύοντας στωικά,

πίσω από τα κλειστά παραθύρια,

μια λύτρωση!

Ξέροντας πως δεν θα΄ρθει

Κι η φυσαλίδα δε σπάει

Η φυλακή δεν ανοίγει

Εκείνη αναπνέει

Άννα Κλαρίτη ❤️