Κουφό μέλλον

Ομιχλώδης ο δρόμος δίχως πυξίδα, απονήρευτος

Η ομίχλη λαξεύει ανθρώπους

Αόρατοι οι άνεμοι ή αθέατοι;

Φυλλομετρούν αόρατα βιβλία σαν οκνηροί θεοί,

που μασουλάνε παραγράφους εσφαλμένα γραμμένους εξ αρχής

Η ζωή μια αργοπορημένη, ωμή εξάτμιση βεβαιοτήτων

Μια άσκηση εξαΰλωσης

Τα βέβαια εγκαταλείπονται

Οι επιθυμίες αφαιρούνται αναπόδεικτα

Οι άνθρωποι τσακίζονται σταδιακά

Οι έρωτες επιορκούν θανάσιμα

Νυχτώματα με φτηνές αυταπάτες

Εγκαταλελειμμένα σπίτια με δίχως πόρτες και παράθυρα

Μυστήρια ανυπέρβλητα

Και φτάνουμε σε δρόμους αφάνταστους

Οι δρόμοι ήξεραν

Οι ομίχλες ήξεραν

Οι φανοστάτες ήξεραν

Οι ταλαίπωροι άνθρωποι βήμα το βήμα,

θωπεύουν τ΄ αγριεμένα σκότη

Τα ονομάζουν μέλλον

Αυτό ποτέ δεν χειροκροτεί

Μα ούτε και ακούει

Παρά μόνο χασμουριέται ασυγκράτητα,

ξέροντας ήδη το σενάριο της ζωής

Ω! Βαριέται πνιγηρά

Πριν καν αρχίσει

Άννα Κλαρίτη ❤️