ΕΝΑ ΟΧΙ για το ΝΑΙ

Βαστώ ένα μικρό χαρτί στο έρμο μου χέρι

Αναμεσίς αντίχειρα και δείκτη

Πάνω του λέξη μικρή δισύλλαβη το ΟΧΙ

Σαν κάποτε που ένα ΟΧΙ έγινε μοίρα

Το χαρτί τρεμουλιάζει επί των επάλξεων

Η πόλη μουγκά αναριγώντας ξυπνά

Κανείς δε γνωρίζει πόσοι θα πεθάνουν

Πόσοι άραγε θα προδώσουν

Πόσοι τάχατες θα αγαπήσουν

Πόσοι αλήθεια θα επιζήσουν

Πόσοι ακόμη εν γνώση τους θα ψεύσουν

Πόσοι αρνητές θα επαναστατήσουν

Ποιοι θα χάσουν και ποιοι θα κερδίσουν

Ποιοι απ’ όλους θα πουν ένα ΟΧΙ σήμερα;

Όχι στην κάθε εξέγερση που επιθυμεί εξουσία

Στην εξουσία που γεύεται επιθυμία θρασεία

Στην τάξη που χρήζει ενόχους

Στο αίμα αδίκως χυμένο σε βρόχους

Στις λέξεις που καταφεύγουν οι δειλοί

Στον μύχιο οίκτο που περιμένει ανταμοιβή

Στη θυσία που απαιτεί δείλινους μάρτυρες

Στους αφεντάδες επιθυμούντες σεβάσμιες σάτιρες

Όχι στην γύμνια που γίνεται κουκλοθέατρο

Στην φυλακή των καθρεφτών το θέλγητρο

Στον άνθρωπο που γίνεται προτεραιότητας αριθμός

Στο παράλογο που γίνεται απάνθρωπος δαρμός

Στον πόλεμο που παρουσιάζεται αναγκαίος

Στην ειρήνη υπό του τρόμου το κλέος

Στην πατρίδα που γίνεται φόβου δεσμοφύλακας

Στο κάθε χειροκρότημα ασυνειδησίας φύλακας

Σαν σήμερα κάποτε υψώθηκε λάβαρο στη χείρα

Και σήμερα ΟΧΙ, ΟΧΙ λοιπόν!

Σε όλα αυτά που πρέπει να αρνηθείς επιτέλους,

για να πεις ένα ελεύθερο δύσκολο ΝΑΙ

Και το χαρτί γλίστρησε από το χέρι μου

Έπεσε καταγής στο πάτωμα

Ξεχωριστό μπαϊράκι στις θίνες σκόνες

Το άφησα εκεί για σένα να το άρεις

Και ΝΑΙ!

Τελικά είναι το μόνο αληθινό πράγμα,

μέσα σε όλα τα ΟΧΙ του, που δεν ειπώθηκαν

Κάποτε και η ιστορία επερωτάει

Κάποτε η συνείδηση αλυχτάει

Η δική σου;

ΟΧΙ;

Άννα Κλαρίτη 🌹