Χρυσάνθεμες Συγνώμες💜

Φθινοπωρινή η νύχτα ψαλιδισμένη κραυγάζει

Το στερνό σπίτι ντραπαρισμένο εν θέσει

Οι καρφωμένοι τοίχοι δεν άνοιξαν

Ο εραστής ουρανός δεν κατέρρευσε

Η ζωή αδιάκριτα αβάσταγη ακκίζεται

Οι σελίδες της γιομάτες λεπτομέρειες

Τα σώματα τις αναγνωρίζουν

Κλείνουν τα εκρηκτικά τετράδιά της

Ακούγονται κλάματα

Ανεβαίνουν νωχελικά τις σκάλες,

χωρίς χρεία φωτός

Μέσα τους ανθίζουν χρυσάνθεμα

Μωβ οίστρος, πένθιμος, βασιλικός

Άυλα δίχως ονόματα

Επίμονα ανθισμένα στα μπακίρια του Οκτώβρη

Ζητούν συγγνώμες σε όσους επέζησαν

Στους αποσυρμένους γαλάζιων ακτών και ωχρών ήλιων

Ανθίζουν ανυποψίαστα,

πως κι αυτά νεκρά είναι στις οπές των πυροβόλων

Νεκρά στο χώμα μιας φύσης που δε πενθεί

Ανθίζουν και τα ποτίζω σαστισμένη, κλαίγοντας,

με ό,τι δεν πρόφτασα να πω

Ακούγονται κλάματα

Κατεβαίνουν νωχελικά τις σκάλες,

φυλλορροώντας

Τα μίσησα

Τα τίμησαν;

Και οι συγνώμες;

Μωβ καταδίκες πένθιμα μυροβλύζουν!

Άννα Κλαρίτη 💜