ΑΥΤΗ ΣΟΥ,Η ΑΦΗ

Ανώνυμο το νερό που σ΄ άγγιξε

Κι εσύ μουσκεμένη με το σώμα σου να νοσταλγεί,

ένα χέρι στον σιωπηλό αλαβάστρινο αυχένα σου

Μια ανάσα στο τρεμάμενο διψασμένο στόμα σου

Ένα βλέμμα στην θίνα της αργόσυρτης θλίψης σου

Ένα άγγιγμα στον θαμμένο άσβεστο πόθο σου

Και τούτο το ύδωρ που ηδονικά σε θώπευσε,

δεν θυμάται τους σκουριασμένους νεκρούς του

Αγνοεί το λειμωνάριο μαρτύρων

Θυμάται μονάχα αυτή σου την γυμνή αφή

Κι εγώ τα χέρια μου βυθίζω στο νερό σου

Λες να μου μάθει πώς θα΄ ταν να σ΄ αγγίζω;

Πίνω από το ποτάμι σου

Διψώ να σε γευτώ κρυφά λιγάκι ακόμα

Και το κοιτώ σα να κοιτώ εσένα

Και είναι εσύ

Και είναι νερό

Και δεν θα ξέρω πιά,

τί απ΄ τα δυό φιλά την ψυχή μου

Ας με φιλά

Κι ας μη μάθω!

Άννα Κλαρίτη 🌹