ΆΓΓΕΛΕ ΜΟΥ,μη...

Άγγελέ μου

Με φτερά αναμνήσεις πλεγμένες πορφύρα,

σε ουρανό που σκισμένη με εγκατέλειψε

Στεγνό, άβρεχτο το πρόσωπό σου

Δεύτερη ζωή στην αντανάκλασή μου

Αισθάνομαι θνητή, άηχα τρυφερή

Αναμένω την αφή πριν την απόφαση της όχθης

Ολόιδια μορφή, ίδιο το πρόσωπό μου με άλλα όμως, μάτια

Άγγελέ μου

Σε χρειάζομαι εντός της γραμματικής μου

Χρειάζομαι τα δάκτυλά σου ν΄αγγίξουν την επιθυμία μου

Να γίνω θέλω διάφανο νερό, γυαλί έστω

Να διαποτίζω το φέγγος

Να εννοώ κεραυνούς σαν ενταφιασμένες αλήθειες

Να εγείρομαι κουβαλώντας ξομολογημένα μυστικά

Αλώβητη η εκδοχή μου στο σκοτεινό δάσος

Καθάρια λίμνη που δεν καθρεφτίζει τίποτα πιά

Άγγελέ μου

Μην μου απλώσεις τα χέρια θα διαλυθώ

Δεν είμαι γυαλί, ούτε νερό

Στάχτες είμαι που δε ρώτησαν ποτέ γιατί κάηκαν

Μία θίνα που ο άνεμος ξεδιπλώνει στις θροϊζουσες ερημιές

Κουράστηκα να σκορπάω

Να σουρώνω τα ξέφτια μου

Κράτα τον αιθέρα σου εσύ

Κράτα και τους οφθαλμούς μου

Εγώ εγκιβωτίζω το προνόμιο να μη με δεις,

τη σφύζουσα μοναξιά και τη μελαγχολία μου

Άγγελέ μου

Μή με κοιτάς

Δεν είμαι πιά εδώ!

Άννα Κλαρίτη 🌹