Αν η πλάση ήταν προικισμένη με δύο χέρια θα τα ένωνε σε μια γροθιά μια γιγάντια γροθιά στραμμένη στις ατασθαλίες των εκτελεστών με καταμετρημένες τις απώλειες των ανασασμών της στο τεφτέρι της πύρινης λάβρας. Μα η φύση σαν πρωτομάνα φυλά πάντα τα αποθέματα της αγάπης στις πληγωμένες ρίζες της για τα θρέμματά της Εμάς ! Μαζί με εμάς και για εκείνους που καιροσκοπούν να την εξοντώσουν πλήττοντάς την θανάσιμα. Τα αναίσχυντά τους " άλλοθι" αποτυπώθηκαν στη σαρκοφάγο τού μελανού

Είπα να διαβώ κι εγώ μαζί σας τούτο το ξεχωριστό μονοπάτι με τα εύοσμα ρόδα που άνοιξαν διάπλατα τα πέταλά τους ευφραίνοντας τις προκλήσεις τής ζωής! Πόσες πνευματικές ανησυχίες πόσouς καημούς και στεναγμούς πόσες χαρές και συγκινήσεις "περπατήσαμε" όλοι μαζί μες στον εύφορο λειμώνα σου! Και αν, λόγω τιμής, προβληματιστήκαμε κλάψαμε γελάσαμε και ίσως κάπου χαθήκαμε, ωστόσο σαν λειτουργοί τού πνεύματος, ξανασμιξαμε ανθρώπινα και ενώσαμε τις δυνάμεις μας γύρω από την τράπ

Δε συγκλονίζει τόσο το λευκό μάρμαρο της τετελεσμένης μοίρας όσο η μυρωδιά τού παιδικού θανάτου στο σφοδρό σίφωνα τής ουρανοσύνης. Μα συγκλονίζει πιότερο η άπνοια των ονείρων του λιλιπούτειου αοιδού αντίκρυ στο μνήμα τής χαρμοσύνης Φαντάσου τη ζωή σαν ένα γιγάντιο κέλυφος που προφυλάσσει τον τρυφερό βλαστό από τα πολλαπλά φυσίγγια του συγγενούς εχθρού Και τι μέλλει γενέσθαι από τα χέρια τού ανίκητου "αδερφού" της, θανάτου στο παιχνίδι τής ουρανούπολης με τα πιόνια τού ολέθρο

Εφτά χεράκια χάϊδευαν τα φύκια της πλημμύρας σιμά στα βράχια τα σκληρά φουρτουνιασμένης μοίρας με τον αβέλιο δίπλα τους χρυσή τους παραμάνα στο περιγιάλι της χαράς με του βυθού το μάννα Εφτά φατσούλες χτίζανε καστέλια με την άμμο Στα τείχη τους ξαπόσταιναν γοργόνες εκεί χάμω Δελφίνια πήραν τις ζωές χαμένων Ατλαντίδων Στα χέρια τώρα των μικρών χρυσάφι των ελπίδων Μια κρίση όμως της στιγμής τους τάραξε τη μέρα Η αγωνία της ζωής λαχτάρα του αγέρα Γιατί στεγνώσανε οι πνοές στο ρι

Κόπιασε ατυπία τής συμφοράς στο μέλαθρον τού Ασκληπιού: Άγρια τού πόνου κραυγή, τα κόκκαλα τσακίζει στην κόγχη τής ευνής. Ρανίδα ύστατη η ζωή σταλάζει στο αγλαό κορμί τής Αίγλης Και το ίαμα τής Ιασώς, τα πνεύματα μαύρων κυττάρων κατευνάζει. Ιστέ αλήθειας, σωφροσύνης και ευφυΐας, γυροβολώντας μέρα νύχτα Νοητά στην αδαμάντινη ράβδο τού όρκου τού σεμνού υπηρέτη υγείας Όρισε το άσπρο μονοπάτι τής γαλήνης πέρα από τα όρια τής οδύνης Στρατιές αχτίδων να τυλίξουν μες στο ιλαρό φως,

Στο ξέφωτο του λίκνου αυτής της γης ξεθάρρεψαν δειλά τα φύτρα της χαμένης νιότης. Θρύλοι μιλάνε για το φτερωτό Θεό που οι νιοί πριν πέντε αιώνες επικαλέστηκαν εδώ στο τέλμα μιας αγάπης μαραμένης. Αναστενάρισσες καρδιές στα ξόρκια ανατρέξανε της ειμαρμένης. Σ'αυτή τη γνώριμη ατραπό ντύθηκα την εαρινή φορεσιά για να σε συναντήσω.. Κι εκέλευσα τον Ούριο για να σε φέρει πίσω. Μαζί μου η πλάση τραγουδά της Ιόλης τη μπαλάντα που με τ' αθάνατο νερό φιλεύει τη λεβάντα. Άλυσσα και γ

(Ακροστιχίδα) "Τάδε έφη" άσπιλη αλήθεια Άοκνος Βιγλάτορας των αρετών Θεάνθρωπος ανέγγιχτος απ'το κακό Ενανθρωπίστηκε σεμνά για να προσφέρει Ίαμα αγάπης, αγόγγυστος σαν Μάρτυρας Ακάνθινο στεφάνι εφόρεσε στο κεφάλι. Ποια πάλλευκα κρίνα δε μάτωσαν στου ρόδου το κλάμα ; Αμίαντος στον γκρίζο κλώνο με το γαμψό αγκάθι Θρασύ απλώνεται στα πέταλα, του Άδη το σκοτάδι. Ήλιε ζωής νεωκόρε, πυρπόλησε να σχίσεις τα ουράνια! ©ΑNASTASIA NEROLI RAMPINO (OΡΘΟΔΟΞΟ ΠΆΣΧΑ '26)

Εσύ πληγμένος λύγισες στον πύρινο σταυρό σου κι ασπάζονταν οι Άνοιξες τα πέταλα των ρόδων για τη ζωή τη ροδαλή στο γκρίζο μέτωπό σου σημαδεμένο με ουλές στα χείλη της χαράδρας Ευγνώμων στην ασπίδα Του δεν έπεσες στα γκρέμια Θαρρείς πως τώρα σου μιλά να μην υποχωρήσεις Αυτόν τον πύρινο σταυρό για σένα θ'ανορθώσει στα ουράνια σαν θα φρύγεται του Γολγοθά το δράμα Χρυσός Βαρδιάτορας ζωής γίνηκε της ζωής σου Το θάμβος της λαμπρής θωριάς τύφλωσε τους καημούς σου Στη πλάτη Του ο

Περίαπτο καρποφόρας Άνοιξης Στο ξέφωτο του λίκνου αυτής της γης ξεθάρρεψαν δειλά τα φύτρα της χαμένης νιότης. Θρύλοι μιλάνε για το φτερωτό Θεό που οι νιοί πριν πέντε αιώνες επικαλέστηκαν εδώ στο τέλμα μιας αγάπης μαραμένης. Αναστενάρισσες καρδιές στα ξόρκια ανατρέξανε της ειμαρμένης. Σ'αυτή τη γνώριμη ατραπό ντύθηκα την εαρινή φορεσιά για να σε συναντήσω.. Κι εκέλευσα τον Ούριο για να σε φέρει πίσω. Μαζί μου η πλάση τραγουδά της Ιόλης τη μπαλάντα που με τ' αθάνατο ν

Ακολουθούσα τ'αχνάρια μιας αρχαίας ελεγείας, ανασπώντας δαχτυλικά μέτρα από τα βάθη του αιολικού λυρισμού. Πενήντα πέντε χορικά άσματα γλάρων, στο αμυδρό λυκόφως, ξεσήκωναν από το φρέαρ των Οινουσσών,του πελάγους το σεκλέτι, αποσπώντας τη λυπηρή μονωδία της μοναξιάς. Τ'αχνάρια της συμποτικής ελεγείας του Ίωνα στοχαστή— κι αυτά— ακολουθούσα νοερά, κάτω από τη στέψη του χλωμού σεληνόφωτος, αναζητώντας το ευπρεπές αγάλλισμα της γης, αλάργ'απ' το αγλάΐσμα της ευτελούς χλιδής.

(Μπαλάντα) Ο αοιδός με το λαούτο σεργιανά και η θερμή καρδιά αγάπη ανασαίνει. Θωρεί γαζέλα λαβωμένη και πονά. Με σερενάτα την ψυχή της ανασταίνει -και τη ζωή της μ'αντοχή ξαναδιαβαίνει-. Από τα μάτια του σαν μέλανας ζωμός κυλούν τα δάκρυα στης πληγής την ειμαρμένη. Δε βρίσκει απάγκιο να μερέψει ο καημός. Στην ατραπό του σεληνόφωτος γυρνά. Ο φόρος της τιμής για την αγαπημένη αιώνες καρπωμένος, πώς τον τυραννά. Στο ρείθρο η πίκρα γνώριμη σκηνή στημένη και αγνοεί, πιο πέρα, τι

Έτρεχες λαχανιασμένος στον πέρα κάμπο μ'άδειο πανέρι στο κεφάλι και πιάστηκε η ζωή σου απ'τη χειρώνιο λαβή του κάματου της Ανατολής Εκείνο το κλέφτικο τραγούδι , έλυνε αργά τους κόμπους των παρθένων μίσχων ευωδιάζοντας τη ζωή σου, με την εσάνς του λεμονανθού όσο η ανάσα του αγέρα λυτρωνόταν με τα χαρμόσυνα εμβατήρια της αξιοσύνης σου! Το πανέρι ειν' τώρα φορτωμένο με τη λευκή αρματωσιά μα εσύ νιώθεις ξαλαφρωμένος ενατενίζοντας την παστρική πλάση που λευκοστόλισε με το φυλαχτό

( Sonetto petrarchesco) (Πετραρχικό σονέτο) Βογγάν οι βάτοι στης φωτιάς το βλέμμα Στων τάφρων τις ρωγμές φωλιάζουν βόμβες Χτυπάν τα βόλια με ορμή τις φλέβες των φύλλων στων γυμνών κορμών το τέλμα Σπαράζ'η πλάση για το ρέον αίμα παιδιού επάνω στις καμένες βρούβες σαν ψάχνει τα παιχνίδια μες στις λάβες και της θλιμμένης τύχης του το κέρμα Στη φέξη του φωτός ξυπνά η νύχτα τη δίψα του εχθρού που μες στο κρύο κελεύει το κακό στης γης την πίστα Πως θα στεριώσει πλέον η

Που χάθηκε η αγάπη;" Ξαγρυπνήσαμε στο προσκέφαλο του έναστρ 'ουρανού τρέχοντας στο χάραμα με του ήλιου τη σκυτάλη . Σπαταλήσαμε χρόνους οριακούς ξοδεύοντας της άλικης πένας τη μελάνη για μια λέξη απλή, μεστή γεμάτη ουσία και ζωή : Αγάπη! Μα εμείς φύλακες κι όχι κτήμονες της πολιτιστικής κληρονομιάς πάνω στη γη άραγε διερωτόμαστε γιατί οι υπαρξιακές ανησυχίες σαβανωμένες με τ'άρρητα "Γιατί" θα τραντάζουν με πείσμα μέχρι και ριζιμιούς βράχους; Ω, αγάπη καταρρακωμένη..

Παλίρροια σήκωσε πάλι η μπαντάνα του κόκκινου φεγγαριού, στ' ακρωτήρι των χελιδονιών. Ω, ατρόμητη Σφίντα, πόθεν έρχεσαι και πού τραβάς με τ'αργυρά σου τιμαλφή; Φοράς στη μέση—δαχτυλίδι, μια λωρίδα βερμιγιόν του κανονιέρη ουρανού σου με την πελώρια πόρπη των ανέμων, στο πέραμα της μαύρης μεσημβρίας. Δε σε σκιάζει η καταχνιά της μοναξιάς. Δε σε σκιάζουν οι αδυσώπητες Αύρες. Δε σε σκιάζει το νεύμα του Χάροντα στο κατώι της κακοτυχίας. Σφίντα ατρόμητη, κοντά στην πρόκλησ

Μοναχικότητα.. Βαθύ λαγούμι σκάβει στης ψυχής τα έγκατα τροχίζοντας οξείες γωνίες από πριόνι κακουχιών γδαρμένες. Τι πλήγμα για τους δαίμονές της όταν οι αγωνίες κουρνιάζουν στα έγκοιλα της αγλαής σκιάς σου Μοναχικότητα... Διαχρονική η ύπαρξή της στα σοκάκια της ζωής. Μακριά η πορεία της στην ακανθώδη γέφυρα του χρόνου. Αγέρωχη η στάση της στη λύτρωση του πόνου. Μα εσύ την πλησίασες κι εκείνη σ'άγγιξε βαθιά. Της σουσούρισες αφειδή "ΑVE" και ρίγησαν αχίλλειες πτέρν

Μη φοβηθείς τα δάκρυα τ'ουρανού σαν κατακλύζουν τα γκρέμια της κατάρας με αφρούς μεταμέλειας. Απ'τις βραχώδεις συμπληγάδες αν περάσεις ανόρθωσε με φειδώ τα βάρη της οδύνης σαν Πυγμαλίων της ενδυναμωμένης γροθιάς σου και σαν θωρήσεις απόκρημνες πλαγιές τράβ' ασμένως το Γολγοθά των οραματισμών σου. Τίποτε μη σε σκιάζει.. Για τη ζωή σου που δεύτερη πάνω στη γη δεν έχεις Ζήσ'την λοιπόν με γνώμονα τα "θέλω" της θριαμβικής νιότης κι όχι με τα ηττημένα "πρέπει" των κ

Για θώρησε τη μαύρη συννεφιά. Ειν'τότε που πεισμώνουν τα φτερά του ηλίου μέσα σου. -Δε μπορεί.. Θα ξαναλάμψεις στο φως του δικαίου. Τα ηλιόδωρα θρέμματά σου θ'ανατείλουν ξανά πάνω στη γη της αδελφοσύνης. -Δε μπορεί.. Θα ξαναλαμψεις... Γιατί εσύ έτσι απλά μιλάς χωρίς στόμφο στα στεγανά της ψυχής του" ηλιάτορα ." Μακάρι ανασκουμπώνεις συνάμα τις μανσέτες του καημού σου για να ξεθαρρέψει από την κουμπότρυπα της ζωής η αμελητέα αχτίδα και λαμπερό καρτέρι σου. Κι επιτεί

La notte porta consiglιο" Ιταλικη παροιμία : Η νύχτα συμβουλάτορας πάνω σε προβληματισμούς κι αποφάσεις ληφθείσες, με διαύγεια, την" επόμενη" μέρα "Στο σκοτάδι της νύχτας " Παραπατήσαμε αρίφνητα πάνω σε αγενή κράματα αλχημείας ψηλαφώντας τα χρυσά μόρια της νύχτας και στραβωθήκαμε κατ'επανάληψη από τις πυκνές θρυαλλίδες της υποκρισίας, ζυγώνοντας το παραπόρτι του φωτός. Μα η μέρα διαδέχεται τη νύχτα : Σαν τον πάλλευκο χιτώνα που θε να κρύψει τις μελανές κηλίδες του κακ

Αμαρυλλίς και πατσουλί μολόχα κι αζαλέα ας έχουν λάμψη φευγαλέα σ'αυτόν το δακρυφόρετο ντουνιά. Μα δες πως εξαντλούν λυσιτελώς την σφριγηλή ανασαιμιά τους από τον άμβυκα της ευφροσύνης για να μπορείς εσύ λιτά ν' αρωματίζεις την πράσινη χολή της κοσμοσύνης! Μην τύχει κι αποκαρδιωθείς από την παλινδρομική πικρία της πολυτάραχης πορείας. Τραγούδα τώρα τρανταχτά το πιο αλέγρο ντιρλαντά μες στην αβυσσαλέα σκοτία. Με νάρδο και λεβάντα μύρωνε σφουγγάρι μαύρο διασωθέν από λοιμό