Θλιμμένο, κακοτράχαλο μεϊντάνι εκεί που οργώνει το άροτρο με οδύνη δεσπόζουν θρονιασμένοι γκρίζοι φρύνοι. Πού χάθηκε τής τύχης το γιορντάνι; Σωρειτομελανίας αφηνιάζει σαν άτι με τριποδισμούς στο χώμα κι εσύ να σέρνεις το κορμί σου λιώμα σε ολισθηρό φαράγγι που ξαφνιάζει. Μα πού και πού συνάνθρωπε για ρίξε το βλέμμα στο περβόλι τού ηλίου του παραλοϊσμένου Ιουλίου τον άθλιο πόνο με το φως του, νίψε. Στη ρούγα τής φλοιώδους πικροσύνης σαν φλέβα φλογερού χειμάρρου γκέϊζερ η

Καλώς ήρθες Βροχάρη "Μαιμάκτη" "Νοέμβρης με βροχή, σκάβει, σπέρνει όλη τη γη." Μα η θερμή καρδιά σου οινόφιλε προσδοκά κάποια άλλη βροχή, εκείνη των διαττόντων Λεοντιδών και αδημονείς να γευτείς το νέο κρασί από το βαρέλι τού Κρασομηνά Νοέμβρη. Άραγε να ζυμώθηκε και η ελπίδα να σταματήσουν τα δεινά στο αιματηρό καρτέρι τού πολέμου ; Αυτή και η πρώτη σου ευχή δεινέ ταξιδευτή στον κόλπο τής ειρήνης όσο το λάκριμα τής αγάπης ξεχειλίζει από τον κατάμεστο κάλυκα τού Νοέμβρ

Τις ζαρωμένες παρυφές στ'απόσκιο των ολύμπιων κρίνων σου η αναστενάρισσα ζωή θε ν'απαθανατίσει Γυναίκα εσύ καρδιά αϊτόπουλου φοράς με βλέμμα αστερομάτας τον κουρνιαχτό του όλεθρου εσύ ατίθαση λαφίνα στο πέρασμα σαρώνεις Και μου'παν να σε υμνήσω: Δώσ' μου τα δάκρυα τής ψυχής σου για να μυρώσω με στοργή τον πιο τερπνό κορμό τής ζωής γονυπετής στο διάσελο του μεστωμένου λυκαυγούς σου Γυναίκα εσύ φορέας φαεινής αλκής Ω, μυθική αλήθεια! ©ΑΝΑSTASIA NEROLI 7/3/26

Τρέχαμε ξυπόλυτοι σε άγονη πεδιάδα. Έτρεχε μαζί μας και η αμυδρή λιακάδα. Ρακένδυτα φτερά τ'ατίθασα όνειρά μας στερνή παρηγοριά τής μαύρης γκάτζα λάντρας. Εκείνη η πληγή στη μακριά ουρά της αντίλαλος στριγκός τής μαύρης συννεφιάς της. Την άμετρη υστερία της δεν τη χωρούσε ο τόπος. Τη μαύρη τιμωρία της στιγμάτιζε και ο ζόφος. Το πένθιμο εμβατήριο τής λαβωμένης γκάτζας κατέσχιζε τα σπάργανα τής επουράνιας μάζας. Κυνήγαγε με έπαρση τρεις σπόρους ουτοπίας σε άρουρα που αγκομ

Λιθώδης τρίβος με ήλους και τάφρους Γονυπετής φιλάς τα ματωμένα πόδια του λαβωμένου Ασήμαντος μες στη σημαντικότητά Σου Εσύ ο δικός μου Θεός! Στεγνή υπερώα με ουλές και άλγη Αλτρουιστής ραίνεις με το δικό Σου νάμα τα αναιμικά αποθέματα του ασθενούς Εσύ ο δικός μου Θεός! Φτερά στους πέντε ανέμους τα σπασμένα μου κατάρτια, συνεσταλμένο κυπαρισσάκι κρατώντας χαλαρά το σβησμένο αγιοκέρι, καντηλανάφτισσα των φουντωμένων κριμάτων που σαν εξαγριωμένα κοράκια σχίζουν το

Ωραία που είναι να φοράς το πλατύγυρο τού ήλιου όταν βρέχει ο ουρανός σταλαγματιές ελπίδας! Ωραία που είναι να διαπερνά σαν πυρφόρος κεραυνός τα μαύρα νέφη των Ερινύων ενυδατώνοντας την ψυχή σου με τον φαεινό ορό τής μαρμαρυγής του Ωραία που είναι να αφήνεις πίσω πέντε μαύρα ηλιοβασιλέματα και να ξυπνάς με τα ηλιόφωτα χτυποκάρδια δέκα ανατολών τού επάξιου αγώνα σου να διατηρηθείς άνθρωπος μοσχοβολώντας αξιοπρέπεια! Και αν καταφέρνεις φίλε μου να αντέχεις το βούρδουλα

Ώρα 6.00 μμ Αυτή η πόρτα κάτι μου θυμίζει. Κάπου εδώ έζησα και ένιωσα τη βαθιά αγάπη και κάπου εδώ αναζητώ τώρα μια τοσοδούλα γωνιά για να ακουμπήσω τα ματόκλαδα της κρύας μοναξιάς. Κρυώνω ναι, κρυώνω πολύ μες στο σκοτάδι τής μαύρης φυλακής μου. Σας παρακαλώ, κάποιος από εσάς εκεί έξω, να τυλίξει σφιχτά με την κουβερτούλα τής παρηγοριάς τα πυκνά μου δάκρυα. Δυο μπουκιές ανθρωπιάς, αυτό μόνο ζητώ από τη θορυβώδη ζωή, που μου στέρησε ολοσχερώς το μπαστούνι τής αξιοπρέπει

Γλίστρησες αυθόρμητα πάνω στον γυάλινο περίβολο του φωτεινού μονοπατιού. Σαν να ήταν χαρμόσυνη Ανάσταση στον κήπο των αηδονιών τού Παραδείσου! Μες στη βελουτέ πασμίνα σου χουχούλιαζε και η Άνοιξη του ροντέλου της εύθυμης καρδερίνας! Γραφτό ήταν να μείνει στάσιμη στους πυλώνες τού νεφελώδους ουρανού η ρόδινη ψευδαίσθηση της άλλης ζωής σου. Ηταν γραφτό. Μα δεν ήταν γραφτό να ορφανέψουν τα" πιστεύω" σου αντίκρυ στο μνήμα τής ανθρωπότητας με το απότομο ολίσθημά σου πάν

Ανατέλλει μια ψυχή στον αχανή ορίζοντα Ξυπνώντας τα ηλιογέννητα κύτταρα της ζωής σου. Ίσιωσε τα στραβά φτερά του ελεύθερου σταυραετού. Ουρανίζει κάτω απ' τη χρυσή εμβέλεια της αυγής σου! Πάταξε τους αθέμιτους βλαστούς της πονηρής ιδιοτέλειας Ρίπτοντας τις νοσηρές τους ρίζες πέρ' από τ'απόκοσμα σοκάκια. Ένα μιράκολο γεννιέται στον ακλόνητο βράχο της σωφροσύνης. Παλίρροια αν σηκωθεί, μη λιποψυχήσεις, βάστα γερά στα πόδια σου. Ένα μιράκολο ο παλμός της ζωής στην παλάμη της

Αδιάλειπτη η πορεία του, στο σεργιάνι τής ζωής, ωστόσο Λευκό μεσάλι στρώνει, φυλαχτό, στην πλουμιστή τράπεζα αγάπης Τρατάροντας με χαρμοσύνη ζουμερό βότρυ, χωρίς καν να τον γευτεί Ρουμπίνια και ζαφείρια θωρεί στα μάτια τής μιζέριας, γιατί ιδεαλιστής Ονειρεύεται έναν κόσμο πληρότητας πέρα από τα όρια τού φθαρτού Υμνώντας το "ευ ζην" μαζί με τα ιδανικά τής ζωής, για τον συνάνθρωπό του Ιδρώνοντας με τη λιωμένη, πάνω του, φορεσιά και τις" περπατημενες" γαλότσες Σπεράντζα ελπίδας

Λαμπρέ εκτιμητή του μούστου τής ζωής σκύψε να γευτείς τον βότρυ που αφθονεί στο πατητήρι τού ενάτου μήνα Τριάντα χαραυγές φρουτώδους Σεπτεμβρίου μ' εσέ αχτιδοβολούν στη γη τής μαυροδάφνης της γης τού ληνοβάτη που ακάματα πατά με πόδια γυμνωμένα των στέμφυλων τα φλούδια. Γλυκό σαν πετιμέζι το φτερωτό προσκύνημα τριάκοντα αοιδών στο κάμα μεσημβρίας μ'εσέ αμπελουργέ στα χείλη τής υδρίας να πίνεις το χυμό του σουρωμένου γλεύκους. Μειλίχιε επισκέπτη αν τύχει να διαβείς αυ

Ω ζωή, έψαχνες αδιάλειπτα στο μπλε νουάρ κουβάρι τής γης τη χρυσή σακοράφα επιθυμώντας, λέει, να περάσεις τις αστερένιες κλωστές μέσα από τη θαυματουργή οπή της, για να συρράψεις τα κενά τού μανδύα σου, με φόντο την αναρριχώμενη στεφανωτή στο κεντητό ρισελιέ τής έναστρης νύχτας. Μα κάτι άλλαξε απόψε. Απόψε ρίγησε η αστροφεγγιά: Γαρδένιες, κάλλες γιασεμιά ξεπρόβαλαν στην έναστρη μεριά μέσα από παραδεισένιες σέρες κατακλύζοντας με μεθυστική μοσχοβολιά την επουράνια πύ

Στη ζωή, δίνεις και παίρνεις. Ωστόσο δεν παίρνεις πάντα ό,τι δίνεις. Κάποιοι σού χρεώνουν τη γνώμη τους ενώ εσύ τους χαρίζεις τον χρόνο σου. Και τα δύο τινά, ακριβοπληρωμένα σε αυτήν τη ζωή. Μα αδιάλλακτη ψυχή εσύ τής ζωής σου διαλέγεις και παίρνεις, με γνώμονα, τα δικά σου "πειστήρια" φυλαγμένα στο σκληρό πετσί τής άχρονης ανιδιοτέλειας χωρίς να επιβαρύνεσαι με περγαμηνές ακριβοπληρωμένών ρητών. Και εκεί που υποκλίνεσαι ταπεινά στα μαργωμένα ρόδα τής αυλής σου ξεπετιούνται α

Φάγαμε ήπιαμε τραγουδήσαμε χορέψαμε! Λουστράραμε και τις αγωνίες μεθώντας τη λύπη που ήρθε σε συνουσία με την αλεγρία. Για λιγα λεπτά —στο φευγιό τού χρόνου— σαν να εξαλείφθηκε στο σύμπαν η μυρωδιά τού θανάτου. Έτσι νομίσαμε, ενατενίζοντας μετά χαράς μες στο γυάλινο πρίσμα τής ουτοπίας μεγαλειώδη ουράνια τόξα Γυρίσαμε τρελά παιδιά, συνεπαρμένη και η καρδιά μας με το βαλς των πολύχρωμων ονείρων! Η γιορτή τελείωσε! Τώρα ώρα να ανασκουμπώσουμε τα μανίκια για την τέλεσ

Μητέρα Παντοκράτειρα Αγνότητα των κρίνων! Οι προσευχές σεπτές λαβές πικρίες ξεστρατίζουν. Καρδιές που λιποτάκτησαν στου πειρασμού το δέος μετάνοια γυρέψανε στον άμβωνα του ελέους. Σαν κιβωτός η αγάπη σου Σαν σκέπη η αγκαλιά σου Εκεί κουρνιάζουν τα άλγη μας μειλίχια λάμματά μας. Το μύρο τής αγάπης σου σαν ραίνει την καρδιά μας παρηγοριά αρωδαμών στέψη στα κρίματά μας. Η χάρη σου, πώς συγχωρεί κατανοεί τα πάθη. Γνωρίζει τις καταποντές. Εκεί θάβει τα λάθη. Χαίρε Μητέρ

Αν η πλάση ήταν προικισμένη με δύο χέρια θα τα ένωνε σε μια γροθιά μια γιγάντια γροθιά στραμμένη στις ατασθαλίες των εκτελεστών με καταμετρημένες τις απώλειες των ανασασμών της στο τεφτέρι της πύρινης λάβρας. Μα η φύση σαν πρωτομάνα φυλά πάντα τα αποθέματα της αγάπης στις πληγωμένες ρίζες της για τα θρέμματά της Εμάς ! Μαζί με εμάς και για εκείνους που καιροσκοπούν να την εξοντώσουν πλήττοντάς την θανάσιμα. Τα αναίσχυντά τους " άλλοθι" αποτυπώθηκαν στη σαρκοφάγο τού μελανού

Είπα να διαβώ κι εγώ μαζί σας τούτο το ξεχωριστό μονοπάτι με τα εύοσμα ρόδα που άνοιξαν διάπλατα τα πέταλά τους ευφραίνοντας τις προκλήσεις τής ζωής! Πόσες πνευματικές ανησυχίες πόσouς καημούς και στεναγμούς πόσες χαρές και συγκινήσεις "περπατήσαμε" όλοι μαζί μες στον εύφορο λειμώνα σου! Και αν, λόγω τιμής, προβληματιστήκαμε κλάψαμε γελάσαμε και ίσως κάπου χαθήκαμε, ωστόσο σαν λειτουργοί τού πνεύματος, ξανασμιξαμε ανθρώπινα και ενώσαμε τις δυνάμεις μας γύρω από την τράπ

Δε συγκλονίζει τόσο το λευκό μάρμαρο της τετελεσμένης μοίρας όσο η μυρωδιά τού παιδικού θανάτου στο σφοδρό σίφωνα τής ουρανοσύνης. Μα συγκλονίζει πιότερο η άπνοια των ονείρων του λιλιπούτειου αοιδού αντίκρυ στο μνήμα τής χαρμοσύνης Φαντάσου τη ζωή σαν ένα γιγάντιο κέλυφος που προφυλάσσει τον τρυφερό βλαστό από τα πολλαπλά φυσίγγια του συγγενούς εχθρού Και τι μέλλει γενέσθαι από τα χέρια τού ανίκητου "αδερφού" της, θανάτου στο παιχνίδι τής ουρανούπολης με τα πιόνια τού ολέθρο

Εφτά χεράκια χάϊδευαν τα φύκια της πλημμύρας σιμά στα βράχια τα σκληρά φουρτουνιασμένης μοίρας με τον αβέλιο δίπλα τους χρυσή τους παραμάνα στο περιγιάλι της χαράς με του βυθού το μάννα Εφτά φατσούλες χτίζανε καστέλια με την άμμο Στα τείχη τους ξαπόσταιναν γοργόνες εκεί χάμω Δελφίνια πήραν τις ζωές χαμένων Ατλαντίδων Στα χέρια τώρα των μικρών χρυσάφι των ελπίδων Μια κρίση όμως της στιγμής τους τάραξε τη μέρα Η αγωνία της ζωής λαχτάρα του αγέρα Γιατί στεγνώσανε οι πνοές στο ρι

Κόπιασε ατυπία τής συμφοράς στο μέλαθρον τού Ασκληπιού: Άγρια τού πόνου κραυγή, τα κόκκαλα τσακίζει στην κόγχη τής ευνής. Ρανίδα ύστατη η ζωή σταλάζει στο αγλαό κορμί τής Αίγλης Και το ίαμα τής Ιασώς, τα πνεύματα μαύρων κυττάρων κατευνάζει. Ιστέ αλήθειας, σωφροσύνης και ευφυΐας, γυροβολώντας μέρα νύχτα Νοητά στην αδαμάντινη ράβδο τού όρκου τού σεμνού υπηρέτη υγείας Όρισε το άσπρο μονοπάτι τής γαλήνης πέρα από τα όρια τής οδύνης Στρατιές αχτίδων να τυλίξουν μες στο ιλαρό φως,