Δεν ήταν γραφτό 🌹

Γλίστρησες αυθόρμητα 

πάνω στον γυάλινο περίβολο 

του φωτεινού μονοπατιού. 

Σαν να ήταν χαρμόσυνη Ανάσταση 

στον κήπο των αηδονιών τού Παραδείσου! 

Μες στη βελουτέ πασμίνα σου 

χουχούλιαζε και η Άνοιξη του ροντέλου

της εύθυμης καρδερίνας! 

Γραφτό ήταν να μείνει στάσιμη 

στους πυλώνες τού νεφελώδους  ουρανού

η ρόδινη ψευδαίσθηση

της άλλης ζωής σου.

Ηταν γραφτό.

Μα δεν ήταν γραφτό 

να ορφανέψουν τα" πιστεύω" σου

αντίκρυ στο μνήμα τής ανθρωπότητας 

με το απότομο ολίσθημά σου

πάνω σε μυτερές σορούς

ζωής διδαγμάτων. 

Ωστόσο, αναστηλώθηκες

σώος κι αβλαβής

χωρίς κανένα μώλωπα αλήθειας.  

Ησουν, βλέπεις, πασαλειμμένος 

με τα πτύελα της υποκρισίας

των ύπουλων εχθρών σου. 

Δεν ήταν γραφτό 

να ολισθήσεις πάνω στη σκιά

του περήφανου αϊτού

με πληγωμένα φτερά

μες στα ζοφερά κελιά

της κλαίουσας ελευθερίας. 

Κι εσύ πεισμωμένος 

θωρείς όσο πιο ψηλά μπορείς  

καρτερώντας τη φαεινή οπή ελπίδας 

μες στο συμπαντικό ρεύμα τού υπαρξισμού

που προσπερνά τη σήψη τής ουσίας! 

Μα στο διάβα τής αντάρας

αν τύχει να σε βρει 

η ώρα τής κατάρας 

και αν τύχει να αναρωτηθείς 

ποιο το ωραιότατο συναπάντημα

της ταραγμένης σου ζωής

απάντησε χωρίς φόβο και πάθος :

— Η ίδια η ζωή στο ατέρμονο τελετουργικό 

χορόδραμα πάνω στην τσακισμένη σανίδα

της σωτηρίας και ευγνώμων! 

© ΑNASTASIA NEROLI RAMPINO  10/25—3/26