Εκείνη η Αυγουστιάτικη Πανσέληνος

Ω ζωή, έψαχνες αδιάλειπτα 

στο μπλε νουάρ κουβάρι τής γης

τη χρυσή σακοράφα επιθυμώντας, λέει,

να περάσεις τις αστερένιες κλωστές 

μέσα από τη θαυματουργή οπή της, 

για να συρράψεις τα κενά τού μανδύα σου, με φόντο

την αναρριχώμενη στεφανωτή στο κεντητό ρισελιέ

τής έναστρης νύχτας. 

Μα κάτι άλλαξε απόψε.

Απόψε ρίγησε η αστροφεγγιά: 

Γαρδένιες, κάλλες γιασεμιά 

ξεπρόβαλαν στην έναστρη μεριά 

μέσα από παραδεισένιες σέρες  

κατακλύζοντας με μεθυστική μοσχοβολιά 

την επουράνια πύλη. 

Τώρα που η Αυγουστιάτικη Πανσέληνος

βγήκε σεργιάνι στα πονεμένα κατατόπια, 

ξενιτεύτηκαν και οι ασπαίρουσες ζωές

στη μαγεία τού οξύρρυγχου ! 

Δεν πονούν πλέον οι χαίνουσες πληγές. 

Εξάλλου τι νύχτες θα ήταν αυτές

αν δεν πλάνευαν με τη Σελάνα τους

και τα ατέρμονα άλγη, 

μέχρι να τα φυγαδέψουν 

στο άπειρο του σύμπαντος; 

ANASTASIA NEROLI  5/8/23—8/26