Μια Αυγουστιάτικη βραδιά 💖

Φάγαμε

ήπιαμε

τραγουδήσαμε

χορέψαμε!

Λουστράραμε και τις αγωνίες

μεθώντας τη λύπη

που ήρθε σε συνουσία

με την αλεγρία. 

Για λιγα λεπτά 

—στο φευγιό τού χρόνου—

σαν να εξαλείφθηκε στο σύμπαν 

η μυρωδιά τού θανάτου. 

Έτσι νομίσαμε, 

ενατενίζοντας μετά χαράς 

μες στο γυάλινο πρίσμα

τής ουτοπίας 

μεγαλειώδη ουράνια τόξα

Γυρίσαμε τρελά παιδιά, 

συνεπαρμένη και η καρδιά μας

με το βαλς των πολύχρωμων ονείρων! 

 Η γιορτή τελείωσε! 

Τώρα ώρα να ανασκουμπώσουμε

τα μανίκια για την τέλεση

του μυστηρίου τής ζωής

ζυμώνοντας προζύμια αληθειών 

ιδρώνοντας μαζί με τον ήλιο

τού δικαίου, ευγνώμονες

κάτω από τη φωτεινή αψίδα του

που αποσπά το βλέμμα μας

από το σκοτεινό πλανητάριο 

τού χάρου. 

Ουτοπικό ξέσπασμα

ζωής ελαφρό μειδίαμα

μπροστά στη φρίκη τού πολέμου 

με τα σκελετωμένα κορμάκια

και τις ακρωτηριασμενες ελπίδες. 

Πώς είναι άραγε όταν πεθαίνει 

η ψυχή πριν γεννηθεί 

μες στην κατακόμβη

τής ταλανισμένης ελευθερίας; 

Και εμείς

—υποτίθεται —

γιορτάσαμε και πάλι 

το φως τής ζωής

μες στο αέναο σκοτάδι της.

© ΑNASTASIA NEROLI  💞