"Φύση...χαροκαμένη μάνα"

Αν η πλάση ήταν προικισμένη

με δύο χέρια

θα τα ένωνε σε μια γροθιά

μια γιγάντια γροθιά

στραμμένη στις ατασθαλίες

των εκτελεστών

με καταμετρημένες τις απώλειες

των ανασασμών της

στο τεφτέρι της πύρινης λάβρας.

Μα η φύση σαν πρωτομάνα

φυλά πάντα τα αποθέματα της αγάπης

στις πληγωμένες ρίζες της

για τα θρέμματά της

Εμάς !

Μαζί με εμάς και για εκείνους

που καιροσκοπούν να την εξοντώσουν

πλήττοντάς την θανάσιμα.

Τα αναίσχυντά τους " άλλοθι"

αποτυπώθηκαν στη σαρκοφάγο

τού μελανού ηλίου.

Στο αχανές σκοτάδι δειλά - δειλά

λίγα αποσβολωμένα φυλλαράκια

των απανθρακωμένων κλαδιών

προσπαθούν απεγνωσμένα

να καλύψουν πάνω στη γη

την ανεπούλωτη πληγή

της χαροκαμένης "μάνας".

Και μες στον κροταλιστό απόηχο

του επιθανάτιου ρόγχου της

σουσουρίζει μια λέξη

μονάχα μια λέξη:

.

.

.

Γιατί;

© ΑNASTASIA NEROLI