"Εσύ ο δικός Θεός"

Λιθώδης τρίβος

με ήλους και τάφρους

Γονυπετής 

φιλάς τα ματωμένα πόδια 

του λαβωμένου

Ασήμαντος μες στη σημαντικότητά Σου

Εσύ ο δικός μου Θεός! 

Στεγνή υπερώα

με ουλές και άλγη

Αλτρουιστής 

ραίνεις με το δικό Σου νάμα 

τα αναιμικά αποθέματα

του ασθενούς 

Εσύ ο δικός μου Θεός!

 Φτερά στους πέντε ανέμους 

τα σπασμένα μου κατάρτια, 

συνεσταλμένο κυπαρισσάκι

κρατώντας χαλαρά το σβησμένο αγιοκέρι, 

καντηλανάφτισσα των φουντωμένων κριμάτων

που σαν εξαγριωμένα κοράκια 

σχίζουν το μανδύα τού γκρίζου ουρανού μου, 

εγώ θωρώ Σε μες στην πηγή

του λαμπερού φωτός Σου!

Και μου απλώνεις το χέρι

επάνω στον καρφωμένο κέδρο 

του δικού Σου δράματος 

χαράζοντας νοητά 

στη σύγκρυα ουρανοσύνη 

προπαίδειες αγάπης

όσο Σε ξανασταυρώνουν

οι αμείλικτοι φόροι των κηνσόρων

μα Εσύ πάντα συγχωρείς

Μαέστρος Ταπεινός 

πιο Ταπεινός

κι από την ταπεινή σκιά μου

Εσύ ο δικός μου Θεός.... 

©ΑNASTASIA NEROLI 9/25( Rev)