Να πετάς πάντα εκεί που οι άλλοι δεν μπορούν να φτάσουν, κυνηγώντας το όνειρό σου. Δραπέτης απ’ του νου τη λογική, σε θάλασσα ανοιχτή χωρίς ακτή, σαν άλλος Δον Κιχώτης ταξιδεύει Του πεπρωμένου του πετάει το κλειδί, γιατί αρνείται σε κλουβί να μπει, με ανεμόμυλους για όνειρα παλεύει Ένα χρονόμετρο κρατάει κι αναμνήσεις γλυκιές, κι αντί για χάρτη έχει της καρδιάς του τις φωτιές Χορεύει με το κύμα και τον άνεμο, κι ο γλάρος του δανείζει τα φτερά του Παλεύει για ένα όνειρο να βγε

Ξημέρωσε! Μια φθινοπωρινή ημέρα. Άφησα στο κρεβάτι τη μελαγχολική μου διάθεση, φόρεσα ένα χαμόγελο πρόχειρο, άνοιξα την καρδιά μου και κίνησα για το δάσος με τις καστανιές. Μια αχτίδα γλίστρησε απ’ τον χλωμό ήλιο και φώτισε τον χρυσό καπνό της ανάσας μου. Με υποδέχτηκε το δρομάκι με κείνη τη βαριά, σιωπηλή υγρασία του φθινοπώρου. Άκουγα τους ρυθμικούς θορύβους των βημάτων μου πάνω στο χαλί από τα πεσμένα φύλλα. Στάθηκα! Δεν ήθελα να προχωρήσω. Δεν ήθελα να γυρίσω πίσω. Μπροστ

Ανηφορίσαμε, μαζί, στο μεγάλο ταξίδι του χρόνου, με την ψυχή στραμμένη προς μια κορυφή που ακόμη δεν φαινόταν Το βουνό ορθωνόταν μπροστά μας, γυμνό κι ακοίμητο, πέτρινος γίγαντας κάτω απ’ τον ουρανό, κι ένας αετός ψηλά μας έγνεφε, σαν σημάδι ελευθερίας, σαν υπόσχεση πως υπάρχει πάντα ένας δρόμος προς το φως Δύσβατος ο δρόμος, απότομη η ανηφόρα, κι η ανάσα λιγόστευε σε κάθε βήμα Σου άπλωσα το χέρι, μες στην αμφιβολία, με μια ερώτηση να τρέμει στα χείλη, πόσο ακόμα; Μας φτάνει

Λησμόνησε το σύννεφο να βρέξει, κι η διψασμένη γη εκλιπαρεί Ραγισμένη, σκασμένη, περιμένει μια στάλα ουρανού να λυτρωθεί Τα φύλλα πέφτουν ένα ένα στο χώμα, αθόρυβα, σε άπνοια βαριά, σε μια νεκρική σιγή που απλώνεται, κι ούτε ο άνεμος δεν τα κυνηγά Αβέβαιο το μέλλον για τον αγρότη, που στήριξε τη ζωή του στη σοδειά Με το βλέμμα καρφωμένο στον ουρανό, μετράει τις ελιές που άδικα πεθαίνουν τελικά Όμως, τι έκπληξη! Στους θάμνους, ταπεινά κυκλάμινα ξεφύτρωσαν δειλά Με το χρώμα λιγ

Ώρα του δειλινού, ώρα περισυλλογής Ώρα, που τα νυχτολούλουδα γέρνουν προς τον δυτικό ουρανό Ώρα, που ένας κατακόκκινος δίσκος, χάνεται πίσω από τα βουνά, βάφοντας μενεξεδί τα λίγα σύννεφα Ώρα που η ματιά βυθίζεται σε μαγικές εικόνες και η καρδιά σε ψάχνει Πού είσαι, αγαπημένε μου; Μου λείπεις! Ώρα που ο ήλιος δεν χάνεται στ’ αλήθεια, απλά πάει να ανάψει άλλον ουρανό για μας Ώρα, που τα νυχτολούλουδα χαμηλώνουν, για να ξυπνήσουν πιο όμορφα αύριο Ώρα που η απόσταση μικραίνει με

Όταν σου δένουν τα χέρια να μη φτάσεις το φως . Όταν σου κλείνουν τα μάτια να μη δεις ουρανό! . Κι όταν η χαρά σωπαίνει, η αγωνία βαραίνει και το αύριο μοιάζει θολό και γκρίζο ναυάγιο . Τότε θες δύναμη που δεν λυγίζει . Θέληση που δεν σβήνει, μια ελπίδα μικρή να σταθεί και να μείνει . Γιατί αρκεί μια σχισμή, μια γρίλια μισάνοιχτη, να γλιστρήσει από μέσα μια κλωστή ηλιαχτίδα . Κι η κλωστή γίνεται δρόμος . Ο δρόμος γίνεται φως και τα δεμένα χέρια μαθαίνουν ξανά να αγγίζουν . Τα

. Χάθηκα, μέσα στους δρόμους του ουρανού, αναζητώντας το δικό μου αστέρι 🌟 . . Περιπλανήθηκα, παραπλανήθηκα, ξοδεύτηκε πολύτιμη ζωή Κανείς δεν ήρθε να μου πει πώς είναι εδώ, πάνω στη γη, και κατοικεί μες στη δική μου την ψυχή . . Κι ύστερα φάνηκες, Εσύ Όχι με στεντόρεια φωνή, μα με σιωπή Όχι με ρούχα φανταχτερά, μα με χιτώνα λευκό Μέσα στο φως το ιερό, δεν σε άγγιξα, μα σε προσκύνησα . . Σαν εικόνα σε τέμπλο χρυσό Κι έγινες φλόγα μες στο αίμα μου Ένας ψίθυρος προσευχής χωρίς

Ήλιου βασίλεμμα, μαγεία, χρώμα, τραγούδι, ομορφιά και φως Στο κόκκινο, στο πράσινο, στο χρυσαφί το χρώμα Μια φωτιά καίει, μα κρυώνω Στη λίμνη με τα πράσινα νερά, ρίχνω το βλέμμα Έχω μάτια, μα δεν βλέπω Έχω νου, μα δεν σκέφτομαι Μόνο τους χτύπους της καρδιάς καταλαβαίνω Το πρώτο αστέρι, ο Αποσπερίτης Το δεύτερο, το τρίτο, δεν τα μετρώ Απλώς κοιτώ Τις πέτρες, τον καπνό, το κόκκινο Γελώ χωρίς ψυχή, μιλώ χωρίς φωνή Αδέξια κρατώ τα χέρια Πώς τα ανέχομαι; Αδυνατώ να απαντήσω Αφήνομ

Χάθηκαν οι μέρες, χάθηκαν οι στιγμές, χάθηκαν οι μνήμες, χάθηκε η αγάπη Υπήρξε άραγε ποτέ, ή ήταν μια ψευδαίσθηση, μια ουτοπία Όλα όσα χάθηκαν, τα μάζεψε η παλίρροια και τα έριξε στα στρείδια Στα βυθισμένα, στα σιωπηλά, εκεί που ο χρόνος δεν ρωτάει Άραγε βρέθηκαν ποτέ; Κι όμως, κάποια βράδια η παλίρροια τα επιστρέφει Όχι όπως ήταν, μα σαν ψίθυροι στο αυτί, σαν άρωμα που το ανέπνευσες και δεν μπορείς να ξεχάσεις Κι αν δεν βρέθηκαν όλα, βρήκα εμένα με την Ιώβεια υπομονή, να τα

Εκείνη έπαιζε με δυο κομμάτια πάγου, στη μια άκρη του πελώριου κρεβατιού Κι εκείνος, στην άλλη άκρη, κοιτούσε σιωπηλά Ήταν όμως, τόσο μακριά Στην οθόνη μιλούσαν για έρωτες και αγκαλιά Ανάμεσά τους, χιλιόμετρα, έλιωναν σαν νερό, μα κάθε σταγόνα γινόταν υπόσχεση Τα δάχτυλά της έγραφαν, ''σύντομα'' κι η φωνή του απαντούσε, «περιμένω» Γιατί ο πάγος δεν κρατάει για πάντα Λιώνει και γίνεται ποτάμι, που βρίσκει το στοιχείο του Ένα πρωί, η απόσταση θα λιγοστέψει, όταν δυο σώματα θα ε

Θα είμαι εκεί, κι ας μην έχει τελειώσει ακόμη η νύχτα Μου είπες πως τα όνειρα σε τυραννούν σαν φαντάσματα Μα πριν χαράξει το φως, πριν πιει η αυγή το πρώτο της χρώμα, θα ’ρθω να σκορπίσω γαλάζια και χρυσά στους ώμους σου Να σβήσω με τα δάχτυλα το σκοτάδι απ’ τα μάτια σου, και να σε πάρω ένα ταξίδι Εκεί που κοιμούνται τα σύννεφα Πάρε μαζί σου το χαμόγελο, δίπλωσέ το προσεκτικά σε μια βαλίτσα από μετάξι Γέμισέ την με όνειρα που δεν πρόλαβες να δεις, και με μια αγκαλιά αστέρια π

Στις 25 Ιουλίου, το «Λόγω Τιμής» κλείνει δύο χρόνια γεμάτα έμπνευση, συναίσθημα και αληθινή δημιουργία. Δύο χρόνια από τότε που ένα όμορφο όραμα έγινε μια ζεστή αγκαλιά για όλους εμάς που ζούμε και αναπνέουμε μέσα από την ποίηση. Δυο χρόνια φως, δυο χρόνια δημιουργίας, δυο χρόνια που οι λέξεις έγιναν οικογένεια. Κι ας είναι κάθε καινούρια μέρα μια γιορτή της ποίησης, με στίχους που θα ταξιδεύουν πάντα στις καρδιές μας. Είναι το μέρος όπου κάθε ποιητής, κάθε ποιήτρια και κάθε

Παραδίνομαι, θάλασσα, στην υγρή αγκαλιά σου Αφήνομαι στην ήρεμη σιωπή σου Ξαπλώνω, ολόγυμνη από κάθε σκέψη Σου εμπιστεύομαι να φυλάξεις όλα τα μυστικά μου Απολαμβάνω τις αποχρώσεις του γαλάζιου σου Με παίρνει ο αφρός σου, και γίνομαι κύμα Με σβήνει ο ήλιος, και γίνομαι φως Στα βότσαλα γράφω το όνομά μου Το παίρνει η παλίρροια, μακριά Εδώ ο χρόνος δεν βιάζεται Μόνο ανασαίνει με τον αέρα σου Εδώ η καρδιά βρίσκει την ισορροπία της, στον αργό γαλάζιο σου παλμό Κι όταν βγω πάλι στ

Συνεπιβάτες στο ταξίδι του χρόνου, με σημάδια πόνου χαραγμένα φανερά Στα σακίδια λίγες αναμνήσεις, λίγες χαρές, κι οι θλίψεις βαριές να μας γέρνουν Η σιωπή σου εύγλωττη, κι η αντοχή μου εύθραυστη Φαντάσματα περνούν, ευκαιρίες χαμένες, σε λάθος συγκυρίες, σε λάθος καιρούς Κι όμως προχωράμε, χέρι με χέρι, με τ' αγέρι της αγάπης και της υπομονής Στις στάχτες του χρόνου φυτρώνει ένας ανθός Κι ο δρόμος γίνεται γλυκός, ποθητός Όσο κι αν πονά, το ταξίδι μας φέρνει πιο κοντά Τις αποσ

Εγκατέλειψα, απόψε το δωμάτιο και ένα κρεβάτι που ζωγράφισε με ανεξίτηλη πένα, το σχήμα του κορμιού μου Πήρα μόνο, τα κόκκινα σανδάλια μου και ένα αδιάβροχο Η βροχή θα με καλύψει, σκέφτηκα Όταν απομακρύνθηκα, η βροχή σταμάτησε Η πανσέληνος με αναγνώρισε, έδιωξε τα μαύρα σύννεφα, χαμογέλασε εγκάρδια, και μου έδειξε τον δρόμο Κι εγώ περπάτησα πάνω στο ασημένιο φως, σαν να ήταν γέφυρα που στήθηκε για μένα Τα κόκκινα σανδάλια ηχούσαν στο χώμα, και κάθε βήμα έσβηνε το χθες Το αδιά

Στο λυκαυγές της ζωής ο κόσμος παίρνει χρώμα, η ψυχή ξυπνά δειλά, δειλά, αγάπη γυρεύει στο πρώτο φως, στην αγκαλιά της μάνας. Στο πρώτο χάραμα του χρόνου, πριν μάθει η καρδιά τον πόνο, ένα φως τρεμοφέγγει και ψιθυρίζει: «Ζήσε, είναι νωρίς ακόμη». Οι πρώτες ώρες μας γεννούν, είναι η στιγμή που το όνειρο βγαίνει απ’ το κουκούλι, μια πεταλούδα που πετά, δεν ξέρει να γερνά. Το κάθε βήμα είναι αρχή, κι ένας ουρανός που σε καλεί. Στο λυκαυγές της ζωής ο αέρας μυρίζει μέλλον, τίποτε

Το τρένο πέρασε, δεν ζούμε, δεν υπάρχουμε τα χέρια έμειναν κενά, απόμειναν μόνο τα δάκρυα η μνήμη καίει σαν κάρβουνο, που αρνείται να σβήσει καθώς κοιταζόμαστε, βλέπουμε μιαν αντανάκλαση τα μάτια σου είναι δικά μου πια το αίμα στις φλέβες μας πάγωσε κοίτα, τα ψέματα τελείωσαν, δεν μπορώ να πω πως είναι καλά παίξαμε το παιχνίδι με όλη τη δυσπιστία μας μαζεύω τα κομμάτια, μήπως και φτιάξω μια νύχτα από φως και σιωπή κι όμως ελπίζουμε, σε ένα τέλος που δεν είναι τέλος, μιαν αρχή

Μην παρασυρθείς απ’ το τραγούδι των πολλών στους δρόμους τους άγνωστους εκεί που στήνεται το πανηγύρι της πλάνης ύψωσε το βλέμμα κι ας είναι τα βλέφαρά σου σφαλιστά, σαν φύλλα νυχτερινά άσε τη σιωπή σου να μιλήσει με φωνή που δεν πληγώνει θα σε γδάρουν εκείνοι που πρώτα γεύτηκαν τη δική τους σάρκα πεινασμένοι για ό,τι λάμπει, κι ας μην είναι χρυσός θα σε πατήσουν εκείνοι που σκαρφάλωσαν με δόλο στα σκαλιά του ουρανού με χέρια λερωμένα από υποσχέσεις που δεν άνθισαν ποτέ θα σε

Λυπάμαι που φεύγω μα πρέπει μη μιλάς μη με φιλάς μη ρωτάς πια για τίποτα ψάξε στις άδειες ώρες μες στη σιωπή κι αφουγκράσου ψιθύρους και λυγμούς Ο δρόμος ελεύθερος και σκοτεινός μα εκεί στο βάθος ένα φως ανασαίνει σφίξε τα δόντια και προχώρα μιαν άλλη διάσταση σε προσμένει Το ραντεβού μας κάπου κάποτε στο υπερπέραν μην το λησμονήσεις άσε ένα παράθυρο ανοιχτό να μπαινοβγαίνει η μνήμη δεν έκλεισα πόρτα μονάχα πέρασα σε δωμάτιο δίχως φεγγάρι άναψε κερί όταν με ζητάς θα φανώ στη

Οι αναμνήσεις τον πλημμύρισαν κι απόψε φοβάται πως το όνειρο έχει χαθεί Μες στο κελάρι του μυαλού του ανακαλύπτει μπουκάλια από γλυκόπικρο κρασί Οι Ερινύες του όρισαν να παίζει δεύτερο ρόλο σε ταινία κραυγής κι όμως μια καταιγίδα σάρωσε τα πάντα κι απόμεινε σιωπηλός παρατηρητής Μαζεύει ένα ένα τα κομμάτια ψάχνει να βρει τη λησμονιά το κρύσταλλο σκορπίζεται όταν σπάει μα όταν καρφώνει αφήνει πληγή βαθιά Μετρά τις χαμένες ώρες σε μια ύστατη προσπάθεια πνοής, να διορθώσει τους χ