Μην παρασυρθείς απ’ το τραγούδι των πολλών στους δρόμους τους άγνωστους εκεί που στήνεται το πανηγύρι της πλάνης ύψωσε το βλέμμα κι ας είναι τα βλέφαρά σου σφαλιστά, σαν φύλλα νυχτερινά άσε τη σιωπή σου να μιλήσει με φωνή που δεν πληγώνει θα σε γδάρουν εκείνοι που πρώτα γεύτηκαν τη δική τους σάρκα πεινασμένοι για ό,τι λάμπει, κι ας μην είναι χρυσός θα σε πατήσουν εκείνοι που σκαρφάλωσαν με δόλο στα σκαλιά του ουρανού με χέρια λερωμένα από υποσχέσεις που δεν άνθισαν ποτέ θα σε

Λυπάμαι που φεύγω μα πρέπει μη μιλάς μη με φιλάς μη ρωτάς πια για τίποτα ψάξε στις άδειες ώρες μες στη σιωπή κι αφουγκράσου ψιθύρους και λυγμούς Ο δρόμος ελεύθερος και σκοτεινός μα εκεί στο βάθος ένα φως ανασαίνει σφίξε τα δόντια και προχώρα μιαν άλλη διάσταση σε προσμένει Το ραντεβού μας κάπου κάποτε στο υπερπέραν μην το λησμονήσεις άσε ένα παράθυρο ανοιχτό να μπαινοβγαίνει η μνήμη δεν έκλεισα πόρτα μονάχα πέρασα σε δωμάτιο δίχως φεγγάρι άναψε κερί όταν με ζητάς θα φανώ στη

Οι αναμνήσεις τον πλημμύρισαν κι απόψε φοβάται πως το όνειρο έχει χαθεί Μες στο κελάρι του μυαλού του ανακαλύπτει μπουκάλια από γλυκόπικρο κρασί Οι Ερινύες του όρισαν να παίζει δεύτερο ρόλο σε ταινία κραυγής κι όμως μια καταιγίδα σάρωσε τα πάντα κι απόμεινε σιωπηλός παρατηρητής Μαζεύει ένα ένα τα κομμάτια ψάχνει να βρει τη λησμονιά το κρύσταλλο σκορπίζεται όταν σπάει μα όταν καρφώνει αφήνει πληγή βαθιά Μετρά τις χαμένες ώρες σε μια ύστατη προσπάθεια πνοής, να διορθώσει τους χ

Δεν ανήκει πια στον ανοιξιάτικο ήλιο στην ψυχή του φώλιασε βαθύς χειμώνας Η προσπάθειά του να κρατηθεί στο φως σβήνει αργά μονότονα Νιώθει τα χέρια ακρωτηριασμένα να μην μπορούν να πιαστούν από κλαδί βλέπει τα πόδια μαρμαρωμένα να μην μπορούν να κάνουν βήμα προς τη ζωή Το σκοτάδι του χάους τον πλησιάζει κι απ’ τον γκρεμό δεν βρίσκει σωτηρία Σαν σκιές περνούν τα περασμένα και τον πληγώνουν Δεν αντέχει άλλο Γολγοθάς Χωρίς Α

Είδα το τρέμουλο των χεριών το άδειασμα των ματιών όταν στον καθρέφτη αντίκρισε απέναντι το πρόσωπο της απληστίας και του χρόνου. Εμφανές το χλωμό χρώμα του πεθαμένου. Η σκιά του χρυσού τυφλώνει το φως κι ο χρόνος χάνεται μέσα στη νύχτα. Τα χέρια γεμάτα πολύτιμα αγαθά μα η ψυχή τόσο άδεια. Φεύγει ο χρόνος και πεθαίνουμε μα η απληστία μένει να χαράζει πύργους στην άμμο. Πέτρες τα λόγια πέτρα η καρδιά στον βωμό του χρήματος η θυσία. Κι ο χρόνος αδυσώπητος τρέχει να λιγοστέψει τ

Καθώς βυθίζομαι στον γκρίζο ορίζοντα των ματιών σου, αναρωτιέμαι ποια τρικυμία μου στέρησε το απέραντο γαλάζιο της ψυχής σου Στον ήχο των αναμνήσεων ψιθυρίζω το όνομά σου Μια μελωδία που αντηχεί ένα κύμα που με τραβά στον βυθό Ψάχνω τον δρόμο μου πριν χαθεί στη θύελλα που προμηνύεται Τα σύννεφα δακρύζουν μουσκεύουν το πρόσωπό μου Στη φλύαρη σιωπή σου χάνομαι ψάχνω το φως που κάποτε μας ένωνε Η φωνή σου αντηχεί στο παρελθόν ένα παρελθόν που γράφει ιστορία Οι μεγάλες αγάπες δεν

Όταν οι ψυχές ανταμώνουν και συμφωνούν, τότε οι καρδιές ανθίζουν, γίνονται πολύχρωμα τριαντάφυλλα και χορεύουν στον ρυθμό της αγάπης. Και το όραμα γίνεται ένα, η αγάπη είναι η γλώσσα που μιλά. Τα συναισθήματα ξεχειλίζουν σαν ποτάμι, δημιουργούν αφροστέφανες όχθες, κι η ευτυχία γίνεται η απαλή αύρα που μας τυλίγει. Οι στιγμές γίνονται αιώνες και η αγάπη το σπίτι που μας φιλοξενεί. Τότε η καρδιά διαλέγει αυτό που η ψυχή ποθεί. Έτσ

Οι λέξεις ξεχύθηκαν απ’ το σεντούκι του νου και πλησίασαν με χορευτικά βήματα. Προσπαθείς να βάλεις τάξη στην έξαρση των συναισθημάτων και ξεκινάς τον έρημο, φιδίσιο δρόμο σου. Μιλάς με ψίθυρο στα δέντρα, στα λουλούδια, στα αδέσποτα ζώα, στις απέραντες βουνοκορφές, στον καταπόρφυρο ήλιο. Παίρνεις τις απαντήσεις και η έμπνευση γεννιέται. Χωρίς απορίες, χωρίς φόβο. Επικοινωνείς με σένα, με τον καταγάλανο ουρανό, με το απέραντο σύμπαν. Σώζεις τη φλόγα που τρεμοσβήνει. Καλοπιάνει

Μέσα στη νύχτα τη μαγική ακούγεται ο ήχος ενός βιολιού Η κόρη υφαίνει αόρατο πανί πνίγοντας στεναγμούς στο στήθος Δάκρυα ποτίζουν το δρύινο πάτωμα, κύμα ο πόνος που ψάχνει το λιμάνι του Η απουσία σέρνεται αθόρυβα, αφήνει το μεταξωτό μεσοφόρι της και χάνεται πίσω από την κουρτίνα! Η απόλυτη σιωπή την περιμένει να επιστρέψει για να φορέσει ξανά το ρόλο της. Η καρδιά φωνάζει για αγάπη αληθινή και τα όνειρα σαν θύελλα αναζητούν το ουράνιο τόξο Η ψυχή λουφάζει μέσα στην απανεμιά τ

Μια ζωή μια περιπέτεια Άγρια πάλη με τ αφρισμένα κύματα Μια ανάσα σε δαντελωτό ακρογιάλι κι έπειτα καβαλάρης σε ασημένιο σύννεφο Οι πληγές στο στήθος και οι ουλές από αγάπη προδοσία συγχώρεση Τώρα με στολή στρατιώτη περιπλανιέται στα βουνά Ψάχνοντας τον ορίζοντα το επόμενο κύμα Κι όταν φτάσει η νύχτα θα βρει τον δρόμο του στο φως των άστρων Κι όταν πέσει η σιωπή θα ακούσει την ψυχή του να ψιθυρίζει Έζησα Λαμπρινή Ζαφείρη 🌹

Ο Έρωτας πρέπει να γιορτάζεται κάθε μέρα, γιατί είναι η ίδια μας η ζωή. ΕΡΩΤΑΣ ΕΙΝΑΙ Έρωτας είναι η στιγμή που σταματά ο χρόνος και νιώθεις όλη την ομορφιά του κόσμου, χωρίς φόβο. Είναι η χρυσή ανατολή που στέλνει την ίριδα των ακτίνων της στο μπαλκόνι μου, λέγοντας ''καλημέρα''. Είναι η αγάπη δύο καρδιών που χτυπούν μαζί στον ίδιο ρυθμό, σε ένα όνειρο, στο πάντα. Είναι η μυρωδιά του καφέ, το τραγούδι των πουλιών, το χαμόγελο ενός ξένου, το γέλιο των μικρών παιδιών. Είναι το

Στάθηκε μοναχή στο χρυσό σούρουπο, κοίταξε την Ανατολή κι η καρδιά της έγνεψε στο φεγγάρι 🌙 Εκείνο ακούμπησε σαν τρυφερό μυστικό στο κουρασμένο μέτωπό της. Διάβασε την απορία στα βάθη των ματιών της, έγινε ασημένια κομμάτια και με πόνο της απάντησε: "Κανείς δεν είναι κανενός" Έπειτα χάθηκε στο άπειρο ανάμεσα στ’ αστέρια 🌟 🌟 🌟 🌟 🌟 Μέσα στην αγκαλιά της νύχτας γλυκιά φωνή ακούστηκε: "Ύψωσε τα μάτια σου, η αγάπη είναι εδώ ". Ψάχνει τα ουράνια να βρει εκείνο το φως, να νιώ

Ήξερες πως θάρθω στο κάλεσμά σου κι ότι με θεϊκή δύναμη θα εξοντώσω τα φίδια που κύκλωναν τον νου μου. Ήξερες πως τα πύρινα δάκρυά μου θα έσβηναν όλες τις φωτιές της κόλασης. Ήξερες πως σε κάποια άλλη διάσταση θα ήμουν εκεί να σε περιμένω με καρδιά που χτυπά για σένα. Ήξερες πως η αγάπη μας ξεπερνά τον χώρο και τον χρόνο και πως σε μια άλλη στιγμή θα είμαστε πάλι μαζί. Σε έναν κόσμο όπου οι ψυχές χορεύουν θα σε βρω και θα σε κρατήσω χωρίς να με νοιάζει το αύριο. Τα αστέρια θα

Σ’ αγαπούσα από πολύ καιρό, προτού ακόμη σε γνωρίσω, όταν ατέλειωτα όνειρα γέμιζαν τις ερημικές μου ώρες. Στα πρόσωπα των άλλων έψαχνα το δικό σου, αγαπημένο. Πώς να ξέρω πως πίσω απ’ όλα ήσουν εσύ, η μυστική πνοή; Τώρα που ήρθες, δώσε μου τον εαυτό σου. Σβήσε τη δίψα μου και κράτα με σφιχτά τόσο, που οι ψυχές μας να γίνουν ένα, σε ένα κύμα πάθους όπου ο χρόνος σβήνει. Άσε με να χαθώ στα μάτια σου, σαν φύλλο αδέσποτο στον άνεμο. Σε κάθε σιωπή να μιλά η καρδιά μου, για την αγά

Χαθήκαμε στην έρημη πόλη, εκεί όπου η ζωή στέρεψε από αγκαλιές. Αναζητώντας μια Άνοιξη μετανοημένη, έναν ήλιο διστακτικό να φανεί, κρυμμένο πίσω από δακρύβρεχτα σύννεφα που θρηνούν σιωπηλά τα όνειρά μας. Καιρός να δώσουμε τις μάχες μας με σύνεση, να σώσουμε τα όνειρα πριν γίνουν ναυαγοί σε διαβρωμένα νησιά, μαζί με τους χαμένους έρωτες και τα ανυπεράσπιστα ιδανικά. Ιδανικά που έγιναν θύματα μιας οργισμένης παλίρροιας, βουλή κάποιου αόρατου εχθρού που μας κρατά δεμένους. Πρέπε

Αξίζουμε μια δεύτερη ευκαιρία, σαν το φθινόπωρο που ξαναγεννιέται, σαν το λουλούδι που ξανανθίζει, σαν το κύμα που πάντα επιστρέφει. Αξίζει να διορθώσουμε το παρελθόν, όχι να γυρίσουμε πίσω, να αγαπήσουμε πιο δυνατά, να συγχωρήσουμε, να αφήσουμε στη λήθη όλα τα βάρη, να ξαναζήσουμε. Αξίζουμε τα όρια να σπάσουμε, τα δεσμά να λύσουμε, τη ζωή μας να ορίσουμε χωρίς φόβο και κρίσεις. Ελεύθεροι να πετάξουμε, με την καρδιά γεμάτη φως. Αξίζουμε μια δεύτερη ευκαιρία, τον εαυτό μας να

Απόψε ας ξαγρυπνήσουμε μήπως και προλάβουμε τις ώρες που πέρασαν στο παρελθόν, δίχως να μπορέσουμε να τις φέρουμε στα δικά μας μέτρα. Οι μέρες ρέουν σαν το νερό στο βράχο, στην άκρη του χρόνου. Τώρα σταματάμε να θυμηθούμε τα γέλια, τα δάκρυα, τις στιγμές που μας σημάδεψαν, τα όνειρα που κυνηγήσαμε, τα ιδανικά που χάσαμε. Αλλά σε αυτή τη νύχτα, που όλα μοιάζουν σκοτεινιά, μια σπίθα μένει, μια λάμψη που δεν σβήνει. Κι αν οι ώρες που χάθηκαν δεν γυρίσουν πίσω, αυτές που έρχονται

Φυσάει Χριστούγεννα! Οι δρόμοι πάλλονται από προσμονή, γεμάτοι ψιθύρους και βήματα, οι τοίχοι στάζουν φως και μυστικά που κυλούν ανάμεσα στις σκιές τους. Στην έρημο της σιωπής μια σπίθα ζωής γεννήθηκε, ένα αστέρι. Και τότε, οι εφιάλτες λύγισαν, η σιωπή ράγισε, κι η άμμος άρχισε να βλασταίνει. Δέντρα υψώθηκαν απ’ το τίποτα, μια όαση σχηματίστηκε κι ο κόσμος ξαναβρήκε ανάσα. Το αστέρι τώρα λάμπει στον κήπο της Εδέμ. Η Εύα άγγιξε το χέρι του Αδάμ κι η αγάπη τους ξύπνησε σαν αυγή

Η πλατεία μας, ο δρόμος από πάνω. Άνθρωποι βιαστικοί, σκοτάδι, σκόρπια λόγια. Ψηλά, το φεγγάρι 🌙 έλαμπε, σαν ασήμι που ανασαίνει μέσα στον ουρανό. Η ανάσα σου τόσο ζεστή… κι ανάμεσα μας, θυμάσαι; Ο έρωτας που γιόρταζε, μεθυσμένος από αγάπη, δίχως φόβο, δίχως όραμα, μόνο αλήθεια. Και τώρα μένει μόνο η ανάμνηση, ένα φως που λάμπει μέσα στην καρδιά μου ❤️ σαν σπίθα που δεν έσβησε ποτέ. Και τα βράδια που θυμάμαι τα φιλιά σου, η μυρωδιά σου μένει πάντα εδώ, σαν χάδι που δεν διάλε

Τα χρόνια κυλούν σαν άνεμος που τρεμοπαίζει στα φύλλα του κόσμου, συλλέγοντας τα ίχνη μας σαν ψίθυρους στην έρημο που αρνείται να σωπάσει. Δέρμα μαραμένο, ρυτίδες που μιλούν χαμηλόφωνα, ιστορίες χαραγμένες με το χέρι του καιρού. Αυλακώσεις που μοιάζουν με μικρές χαρακιές μνήμης πάνω στην ψυχή. Η καρδιά ένας καθρέφτης ραγισμένος που αντανακλά τα όνειρα και τους πόθους που χάθηκαν. Μια μικρή θερμάστρα που σβήνει αργά, μα κρατά ακόμη την πιο πεισματάρα φλόγα της ζωής. Ο νους, ηλ