Ήλιου βασίλεμμα, μαγεία, χρώμα, τραγούδι, ομορφιά και φως Στο κόκκινο, στο πράσινο, στο χρυσαφί το χρώμα Μια φωτιά καίει, μα κρυώνω Στη λίμνη με τα πράσινα νερά, ρίχνω το βλέμμα Έχω μάτια, μα δεν βλέπω Έχω νου, μα δεν σκέφτομαι Μόνο τους χτύπους της καρδιάς καταλαβαίνω Το πρώτο αστέρι, ο Αποσπερίτης Το δεύτερο, το τρίτο, δεν τα μετρώ Απλώς κοιτώ Τις πέτρες, τον καπνό, το κόκκινο Γελώ χωρίς ψυχή, μιλώ χωρίς φωνή Αδέξια κρατώ τα χέρια Πώς τα ανέχομαι; Αδυνατώ να απαντήσω Αφήνομ

Χάθηκαν οι μέρες, χάθηκαν οι στιγμές, χάθηκαν οι μνήμες, χάθηκε η αγάπη Υπήρξε άραγε ποτέ, ή ήταν μια ψευδαίσθηση, μια ουτοπία Όλα όσα χάθηκαν, τα μάζεψε η παλίρροια και τα έριξε στα στρείδια Στα βυθισμένα, στα σιωπηλά, εκεί που ο χρόνος δεν ρωτάει Άραγε βρέθηκαν ποτέ; Κι όμως, κάποια βράδια η παλίρροια τα επιστρέφει Όχι όπως ήταν, μα σαν ψίθυροι στο αυτί, σαν άρωμα που το ανέπνευσες και δεν μπορείς να ξεχάσεις Κι αν δεν βρέθηκαν όλα, βρήκα εμένα με την Ιώβεια υπομονή, να τα

Εκείνη έπαιζε με δυο κομμάτια πάγου, στη μια άκρη του πελώριου κρεβατιού Κι εκείνος, στην άλλη άκρη, κοιτούσε σιωπηλά Ήταν όμως, τόσο μακριά Στην οθόνη μιλούσαν για έρωτες και αγκαλιά Ανάμεσά τους, χιλιόμετρα, έλιωναν σαν νερό, μα κάθε σταγόνα γινόταν υπόσχεση Τα δάχτυλά της έγραφαν, ''σύντομα'' κι η φωνή του απαντούσε, «περιμένω» Γιατί ο πάγος δεν κρατάει για πάντα Λιώνει και γίνεται ποτάμι, που βρίσκει το στοιχείο του Ένα πρωί, η απόσταση θα λιγοστέψει, όταν δυο σώματα θα ε

Θα είμαι εκεί, κι ας μην έχει τελειώσει ακόμη η νύχτα Μου είπες πως τα όνειρα σε τυραννούν σαν φαντάσματα Μα πριν χαράξει το φως, πριν πιει η αυγή το πρώτο της χρώμα, θα ’ρθω να σκορπίσω γαλάζια και χρυσά στους ώμους σου Να σβήσω με τα δάχτυλα το σκοτάδι απ’ τα μάτια σου, και να σε πάρω ένα ταξίδι Εκεί που κοιμούνται τα σύννεφα Πάρε μαζί σου το χαμόγελο, δίπλωσέ το προσεκτικά σε μια βαλίτσα από μετάξι Γέμισέ την με όνειρα που δεν πρόλαβες να δεις, και με μια αγκαλιά αστέρια π

Στις 25 Ιουλίου, το «Λόγω Τιμής» κλείνει δύο χρόνια γεμάτα έμπνευση, συναίσθημα και αληθινή δημιουργία. Δύο χρόνια από τότε που ένα όμορφο όραμα έγινε μια ζεστή αγκαλιά για όλους εμάς που ζούμε και αναπνέουμε μέσα από την ποίηση. Δυο χρόνια φως, δυο χρόνια δημιουργίας, δυο χρόνια που οι λέξεις έγιναν οικογένεια. Κι ας είναι κάθε καινούρια μέρα μια γιορτή της ποίησης, με στίχους που θα ταξιδεύουν πάντα στις καρδιές μας. Είναι το μέρος όπου κάθε ποιητής, κάθε ποιήτρια και κάθε

Παραδίνομαι, θάλασσα, στην υγρή αγκαλιά σου Αφήνομαι στην ήρεμη σιωπή σου Ξαπλώνω, ολόγυμνη από κάθε σκέψη Σου εμπιστεύομαι να φυλάξεις όλα τα μυστικά μου Απολαμβάνω τις αποχρώσεις του γαλάζιου σου Με παίρνει ο αφρός σου, και γίνομαι κύμα Με σβήνει ο ήλιος, και γίνομαι φως Στα βότσαλα γράφω το όνομά μου Το παίρνει η παλίρροια, μακριά Εδώ ο χρόνος δεν βιάζεται Μόνο ανασαίνει με τον αέρα σου Εδώ η καρδιά βρίσκει την ισορροπία της, στον αργό γαλάζιο σου παλμό Κι όταν βγω πάλι στ

Συνεπιβάτες στο ταξίδι του χρόνου, με σημάδια πόνου χαραγμένα φανερά Στα σακίδια λίγες αναμνήσεις, λίγες χαρές, κι οι θλίψεις βαριές να μας γέρνουν Η σιωπή σου εύγλωττη, κι η αντοχή μου εύθραυστη Φαντάσματα περνούν, ευκαιρίες χαμένες, σε λάθος συγκυρίες, σε λάθος καιρούς Κι όμως προχωράμε, χέρι με χέρι, με τ' αγέρι της αγάπης και της υπομονής Στις στάχτες του χρόνου φυτρώνει ένας ανθός Κι ο δρόμος γίνεται γλυκός, ποθητός Όσο κι αν πονά, το ταξίδι μας φέρνει πιο κοντά Τις αποσ

Εγκατέλειψα, απόψε το δωμάτιο και ένα κρεβάτι που ζωγράφισε με ανεξίτηλη πένα, το σχήμα του κορμιού μου Πήρα μόνο, τα κόκκινα σανδάλια μου και ένα αδιάβροχο Η βροχή θα με καλύψει, σκέφτηκα Όταν απομακρύνθηκα, η βροχή σταμάτησε Η πανσέληνος με αναγνώρισε, έδιωξε τα μαύρα σύννεφα, χαμογέλασε εγκάρδια, και μου έδειξε τον δρόμο Κι εγώ περπάτησα πάνω στο ασημένιο φως, σαν να ήταν γέφυρα που στήθηκε για μένα Τα κόκκινα σανδάλια ηχούσαν στο χώμα, και κάθε βήμα έσβηνε το χθες Το αδιά

Στο λυκαυγές της ζωής ο κόσμος παίρνει χρώμα, η ψυχή ξυπνά δειλά, δειλά, αγάπη γυρεύει στο πρώτο φως, στην αγκαλιά της μάνας. Στο πρώτο χάραμα του χρόνου, πριν μάθει η καρδιά τον πόνο, ένα φως τρεμοφέγγει και ψιθυρίζει: «Ζήσε, είναι νωρίς ακόμη». Οι πρώτες ώρες μας γεννούν, είναι η στιγμή που το όνειρο βγαίνει απ’ το κουκούλι, μια πεταλούδα που πετά, δεν ξέρει να γερνά. Το κάθε βήμα είναι αρχή, κι ένας ουρανός που σε καλεί. Στο λυκαυγές της ζωής ο αέρας μυρίζει μέλλον, τίποτε

Το τρένο πέρασε, δεν ζούμε, δεν υπάρχουμε τα χέρια έμειναν κενά, απόμειναν μόνο τα δάκρυα η μνήμη καίει σαν κάρβουνο, που αρνείται να σβήσει καθώς κοιταζόμαστε, βλέπουμε μιαν αντανάκλαση τα μάτια σου είναι δικά μου πια το αίμα στις φλέβες μας πάγωσε κοίτα, τα ψέματα τελείωσαν, δεν μπορώ να πω πως είναι καλά παίξαμε το παιχνίδι με όλη τη δυσπιστία μας μαζεύω τα κομμάτια, μήπως και φτιάξω μια νύχτα από φως και σιωπή κι όμως ελπίζουμε, σε ένα τέλος που δεν είναι τέλος, μιαν αρχή

Μην παρασυρθείς απ’ το τραγούδι των πολλών στους δρόμους τους άγνωστους εκεί που στήνεται το πανηγύρι της πλάνης ύψωσε το βλέμμα κι ας είναι τα βλέφαρά σου σφαλιστά, σαν φύλλα νυχτερινά άσε τη σιωπή σου να μιλήσει με φωνή που δεν πληγώνει θα σε γδάρουν εκείνοι που πρώτα γεύτηκαν τη δική τους σάρκα πεινασμένοι για ό,τι λάμπει, κι ας μην είναι χρυσός θα σε πατήσουν εκείνοι που σκαρφάλωσαν με δόλο στα σκαλιά του ουρανού με χέρια λερωμένα από υποσχέσεις που δεν άνθισαν ποτέ θα σε

Λυπάμαι που φεύγω μα πρέπει μη μιλάς μη με φιλάς μη ρωτάς πια για τίποτα ψάξε στις άδειες ώρες μες στη σιωπή κι αφουγκράσου ψιθύρους και λυγμούς Ο δρόμος ελεύθερος και σκοτεινός μα εκεί στο βάθος ένα φως ανασαίνει σφίξε τα δόντια και προχώρα μιαν άλλη διάσταση σε προσμένει Το ραντεβού μας κάπου κάποτε στο υπερπέραν μην το λησμονήσεις άσε ένα παράθυρο ανοιχτό να μπαινοβγαίνει η μνήμη δεν έκλεισα πόρτα μονάχα πέρασα σε δωμάτιο δίχως φεγγάρι άναψε κερί όταν με ζητάς θα φανώ στη

Οι αναμνήσεις τον πλημμύρισαν κι απόψε φοβάται πως το όνειρο έχει χαθεί Μες στο κελάρι του μυαλού του ανακαλύπτει μπουκάλια από γλυκόπικρο κρασί Οι Ερινύες του όρισαν να παίζει δεύτερο ρόλο σε ταινία κραυγής κι όμως μια καταιγίδα σάρωσε τα πάντα κι απόμεινε σιωπηλός παρατηρητής Μαζεύει ένα ένα τα κομμάτια ψάχνει να βρει τη λησμονιά το κρύσταλλο σκορπίζεται όταν σπάει μα όταν καρφώνει αφήνει πληγή βαθιά Μετρά τις χαμένες ώρες σε μια ύστατη προσπάθεια πνοής, να διορθώσει τους χ

Δεν ανήκει πια στον ανοιξιάτικο ήλιο στην ψυχή του φώλιασε βαθύς χειμώνας Η προσπάθειά του να κρατηθεί στο φως σβήνει αργά μονότονα Νιώθει τα χέρια ακρωτηριασμένα να μην μπορούν να πιαστούν από κλαδί βλέπει τα πόδια μαρμαρωμένα να μην μπορούν να κάνουν βήμα προς τη ζωή Το σκοτάδι του χάους τον πλησιάζει κι απ’ τον γκρεμό δεν βρίσκει σωτηρία Σαν σκιές περνούν τα περασμένα και τον πληγώνουν Δεν αντέχει άλλο Γολγοθάς Χωρίς Α

Είδα το τρέμουλο των χεριών το άδειασμα των ματιών όταν στον καθρέφτη αντίκρισε απέναντι το πρόσωπο της απληστίας και του χρόνου. Εμφανές το χλωμό χρώμα του πεθαμένου. Η σκιά του χρυσού τυφλώνει το φως κι ο χρόνος χάνεται μέσα στη νύχτα. Τα χέρια γεμάτα πολύτιμα αγαθά μα η ψυχή τόσο άδεια. Φεύγει ο χρόνος και πεθαίνουμε μα η απληστία μένει να χαράζει πύργους στην άμμο. Πέτρες τα λόγια πέτρα η καρδιά στον βωμό του χρήματος η θυσία. Κι ο χρόνος αδυσώπητος τρέχει να λιγοστέψει τ

Καθώς βυθίζομαι στον γκρίζο ορίζοντα των ματιών σου, αναρωτιέμαι ποια τρικυμία μου στέρησε το απέραντο γαλάζιο της ψυχής σου Στον ήχο των αναμνήσεων ψιθυρίζω το όνομά σου Μια μελωδία που αντηχεί ένα κύμα που με τραβά στον βυθό Ψάχνω τον δρόμο μου πριν χαθεί στη θύελλα που προμηνύεται Τα σύννεφα δακρύζουν μουσκεύουν το πρόσωπό μου Στη φλύαρη σιωπή σου χάνομαι ψάχνω το φως που κάποτε μας ένωνε Η φωνή σου αντηχεί στο παρελθόν ένα παρελθόν που γράφει ιστορία Οι μεγάλες αγάπες δεν

Όταν οι ψυχές ανταμώνουν και συμφωνούν, τότε οι καρδιές ανθίζουν, γίνονται πολύχρωμα τριαντάφυλλα και χορεύουν στον ρυθμό της αγάπης. Και το όραμα γίνεται ένα, η αγάπη είναι η γλώσσα που μιλά. Τα συναισθήματα ξεχειλίζουν σαν ποτάμι, δημιουργούν αφροστέφανες όχθες, κι η ευτυχία γίνεται η απαλή αύρα που μας τυλίγει. Οι στιγμές γίνονται αιώνες και η αγάπη το σπίτι που μας φιλοξενεί. Τότε η καρδιά διαλέγει αυτό που η ψυχή ποθεί. Έτσ

Οι λέξεις ξεχύθηκαν απ’ το σεντούκι του νου και πλησίασαν με χορευτικά βήματα. Προσπαθείς να βάλεις τάξη στην έξαρση των συναισθημάτων και ξεκινάς τον έρημο, φιδίσιο δρόμο σου. Μιλάς με ψίθυρο στα δέντρα, στα λουλούδια, στα αδέσποτα ζώα, στις απέραντες βουνοκορφές, στον καταπόρφυρο ήλιο. Παίρνεις τις απαντήσεις και η έμπνευση γεννιέται. Χωρίς απορίες, χωρίς φόβο. Επικοινωνείς με σένα, με τον καταγάλανο ουρανό, με το απέραντο σύμπαν. Σώζεις τη φλόγα που τρεμοσβήνει. Καλοπιάνει

Μέσα στη νύχτα τη μαγική ακούγεται ο ήχος ενός βιολιού Η κόρη υφαίνει αόρατο πανί πνίγοντας στεναγμούς στο στήθος Δάκρυα ποτίζουν το δρύινο πάτωμα, κύμα ο πόνος που ψάχνει το λιμάνι του Η απουσία σέρνεται αθόρυβα, αφήνει το μεταξωτό μεσοφόρι της και χάνεται πίσω από την κουρτίνα! Η απόλυτη σιωπή την περιμένει να επιστρέψει για να φορέσει ξανά το ρόλο της. Η καρδιά φωνάζει για αγάπη αληθινή και τα όνειρα σαν θύελλα αναζητούν το ουράνιο τόξο Η ψυχή λουφάζει μέσα στην απανεμιά τ

Μια ζωή μια περιπέτεια Άγρια πάλη με τ αφρισμένα κύματα Μια ανάσα σε δαντελωτό ακρογιάλι κι έπειτα καβαλάρης σε ασημένιο σύννεφο Οι πληγές στο στήθος και οι ουλές από αγάπη προδοσία συγχώρεση Τώρα με στολή στρατιώτη περιπλανιέται στα βουνά Ψάχνοντας τον ορίζοντα το επόμενο κύμα Κι όταν φτάσει η νύχτα θα βρει τον δρόμο του στο φως των άστρων Κι όταν πέσει η σιωπή θα ακούσει την ψυχή του να ψιθυρίζει Έζησα Λαμπρινή Ζαφείρη 🌹