Ο Πάγος που Λιώνει

Εκείνη έπαιζε

με δυο κομμάτια πάγου,

στη μια άκρη

του πελώριου κρεβατιού

Κι εκείνος,

στην άλλη άκρη,

κοιτούσε σιωπηλά

Ήταν όμως,

τόσο μακριά

Στην οθόνη μιλούσαν

για έρωτες

και αγκαλιά

Ανάμεσά τους,

χιλιόμετρα,

έλιωναν σαν νερό,

μα κάθε σταγόνα

γινόταν υπόσχεση

Τα δάχτυλά της

έγραφαν,

''σύντομα''

κι η φωνή του

απαντούσε,

«περιμένω»

Γιατί ο πάγος

δεν κρατάει

για πάντα

Λιώνει

και γίνεται ποτάμι,

που βρίσκει

το στοιχείο του

Ένα πρωί,

η απόσταση

θα λιγοστέψει,

όταν δυο σώματα

θα ενωθούν

στην ίδια άκρη

Η ζεστασιά

θα φουντώσει,

με λόγια

που ταξιδεύουν

πιο γρήγορα

απ’ τον άνεμο

Ό,τι περιμένεις

πολύ,

όταν έρχεται,

μένει για πάντα

Ο πάγος,

όταν λιώνει,

δεν μένει

σταγόνα,

γίνεται ποτάμι,

κι ύστερα,

θάλασσα,

κι εκεί,

όπου η απόσταση

δεν έχει πια όνομα,

μένει μονάχα

μια ψυχή,

σε δυο σώματα

Λαμπρινή Ζαφείρη 🪽