Ο Χρήστος και η Χρήσταινα! Οι γονείς μου! Ευδοξία ήταν το όνομά της,μα πώς τα λόγια του παππά να νικήσουν την εθιμοτυπία; Πέντε δικά τους παιδιά είχαν και δύο της μάνας μου ανήψια,που ορφάνεψαν λίγους μήνες μετά τον γάμο τους,επτά στο σύνολο αδέλφια, ενωμένοι όλοι με ισχυρούς δεσμούς, επιβεβαιώναμε τα βράδια τον θεσμό της οικογένειας, γύρω απ' το σοφρά με το μεγάλο σινί στην μέση και η αχνιστή πίτα, να σπάει την μύτη όλης της γειτονιάς! Ο μικρότερος εγώ, ο πιο τυχερός και..

Όποιος στην ζωή απαριθμεί τις νίκες και τις ήττες, βιώνει μόνιμα εμπόλεμη κατάσταση. Σε ποιον πόλεμο όμως γαλήνη και ευτυχία βασιλεύει; Εξαντλείται το περίσσευμα καρδιάς για τα "μικρά και ασήμαντα", εκεί που κρύβεται της ζωής το νόημα, αυτά που ψιθυρίζουν προσευχή στην δωρεά της ζήσης. Πώς να ακουστούν της καρδιάς οι χτύποι στην οχλοβοή της επικράτησης; Πώς να γενεί έρωτας του πουλιού τα λάλημα, το άρωμα του λουλουδιού υπόσχεση να γίνει; Με σχέδια επι χάρτου πώς να αναγεννη

Όταν κάτι όμορφο δεν το περιμένεις, η έκπληξη και η χαρά που δοκιμάζεις, είναι απερίγραπτη! ΚΡΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΒΑΓΓΈΛΗ ΓΙΑΝΝΟΥ. ΤΙΤΛΟΣ: ΚΡΗΔΕΜΝΟΝ ΤΗΣ ΛΕΥΚΟΘΕΑΣ ΠΟΙΗΣΗ: Κ α τ ε ρ ί ν α Π ή τ τ α ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΚΟΥΡΟΣ ...κι έρχονται χωρίς θορύβους οι ποιητές, να αντισταθμίσουν την κρίση των κοινωνικών αξιών, σκοτεινούς θαλάμους να φωτίσουν, να ταράξουν λιμνάζοντα ύδατα, τον ψυχισμό να γαληνέψουν, να διώξουν αλοτριωμένα χαμόγελα, την ψευδεπίγραπτη επικοινωνία να αποκαταστήσουν.

Τον προίκισε η ζωή με τις χάρες όλες! Και νέος ήταν, και ωραίος και γοητευτικός! Του κληροδότησε όμως ένα ελάττωμα, τον προίκισε με περισσότερο συναίσθημα, τον στιγμάτισε με το" αμάρτημα" της βαθύτερης σκέψης. Παραμονή ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ήταν! Έκανε όλα τα πρεπούμενα για το ρεβεγιόν, όπως η καρδιά και η λογική τού υπαγόρευαν. Πήρε και δώρα για την παρέα όλη, στόλισε το δρόμο του με χαμόγελα , άφησε όλο το φως της χαρμόσυνης βραδιάς να λούσει την ψυχή του! Ευχές καρδιάς εξέφραζε

Ναι !!! Σίγουρα πάλι θα το κάνω, μπορεί και σήμερα και κάθε φορά που οι συνθήκες το επιτρέπουν! Θα πάρω το ποδήλατό μου, αυτό το ξεχασμένο, που όλο η αλυσίδα βγαίνει, και στον γειτονικό μου λόγγο θα ανεβώ. Θα ανακαλύψω νέες ατραπούς και μονοπάτια, θα ανασάνω με τις φυλλωσιές των θάμνων, -έχουνε θεριέψει με την απουσία των ανθρώπων-, μα μυρμήγκι, σαλιγκάρι ή ερπετό, θα προσπαθήσω να μην πατήσω! Ελεύθερες θα έχω τις αισθήσεις όλες, να χορτάσουν ομορφιά..., εικόνες...και δροσιά

"Οδός Ονείρων " έγραφε η διεύθυνση. Είχε ξεθωριάσει η ταμπέλα, μα όχι από τον τοίχο των επιθυμιών κι ας αδυνατούσε ο ταχυδρόμος να συντηρήσει προσδοκίες! Το τελευταίο γράμμα ποτέ δεν βρήκε παραλήπτη! Ατόνισαν οι εικόνες...θόλωσε η μνήμη..., μα έμεινε έντονα χαραγμένο εκείνο το χαμόγελο ως νιότης παρακαταθήκη, προίκα πανώρια τα λόγια της στης ζωής το άρμα φορτωμένη! Κι εκείνη η υπόσχεση αγκάθι είχε γίνει! Αδυνατούσε με ξεγνοιασιά να πορευτεί σε ολόκληρη την ζήση! Θολές πλέον

Αποκάλεσέ με δέντρο, δεν πειράζει, εξάλλου ως δέντρο συνήθισα να υπάρχω στη ζωή και την συνείδησή σου, η ματιά σου μόνο στην εικόνα μου...

Αξέχαστο τους έμεινε εκείνο το πανηγύρι! Διασταυρώθηκαν οι ματιές τους..., ηλεκρίστηκε η ατμόσφαιρα...ένας κόμπος παράξενος έσφυξε την...

Τώρα..., σήμερα..., που αγέρωχα τον Πήγασο ιππεύεις...., που από ψηλά..., υπεροπτικά τον κόσμο ατενίζεις..., τώρα... τα αποτυπώματά σου...

Π ο ί η σ η! Η περιεκτική τέχνη του λόγου..., η αφαιρετική ικανότητα του δημιουργού να συνοψίζει με την δύναμη των λέξεων το σύνολο των...

Ε π ι τ υ χ ι ώ ν Σ φ ε τ ε ρ ι σ τ έ ς . Σε κανέναν δεν οφείλεις το πέταγμά σου! Κατάκτηση του νου και της ψυχής σου είναι! Σε όσους...

Ποίηση: χριστίνα νικολάου Τίτλος: Ξετυλίγοντας τον μίτο Εκδόσεις: Ελίκρανον Από την πρώτη γνωριμία μου με την φίλη Χριστίνα Νικολάου...

Ιούλιος μήνας...., στα τελευταία του....! Ψήνεται η φύση ολάκερη...., ο κόσμος όλος φλέγεται από το μένος του έφηβου Απόλλωνα , που Φοίβο...

Μη μιλάς! Αφουγκράσου τις σιωπές! Άσε να θορυβούν οι χτύποι της καρδιάς μας μόνο! Τούτο το ξημέρωμα γεννήθηκε για μας! Είναι μόνο δικό...

Τα μαύρα σου φοράς και βγαίνεις. Ποια θλίψη την καρδιά σου βασανίζει! Έντονο..., της φωτιάς...,στα χείλη σου το κόκκινο. Αναστατώνει!...

(Διήγημα) Σε διαρκή ανθοφορία πίστευα πως βρίσκεται η νιότη, μα διαπίστωσα πως δεν είναι με άνθη πάντα...

Όσο ακούω το γέλιο των παιδιών να συνοδεύει σε αλάνες παιχνίδια και σκανταλιές τους, σε πλατείες και σοκάκια με ιαχές ανεμελιάς τη χαρά...

Οι συνειδήσεις αναπαύονται. Ο χειμώνας δεν θα αργούσε να επιστρέψει πάλι, αποφάσισα να συμμαζέψω κάποιες υγρασίες στο σπίτι μου. Πέντε...

Ήταν δυνατή η φουρτούνα, βουνά τα κύματα..., απειλούσαν να καταπιούν αύτανδρο το σκάφος. Παλικάρια όλοι οι ναυτικοί, από τον καπετάνιο...

Δεν ζούμε περίοδο μεγάλης πανδημίας, εποχή του μεγάλου πένθους βιώνουμε. Στα μαύρα ντύθηκε το πνεύμα, το μέλλον χωρίς όραμα φαντάζει,...