"Το ταγκό της σιωπής"

Τον προίκισε η ζωή με τις χάρες όλες!

Και νέος ήταν, και ωραίος και γοητευτικός!

Του κληροδότησε όμως ένα ελάττωμα, τον προίκισε με περισσότερο συναίσθημα, τον στιγμάτισε με το" αμάρτημα" της βαθύτερης σκέψης.

Παραμονή ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ήταν! Έκανε όλα τα πρεπούμενα για το ρεβεγιόν, όπως η καρδιά και η λογική τού υπαγόρευαν. Πήρε και δώρα για την παρέα όλη, στόλισε το δρόμο του με χαμόγελα , άφησε όλο το φως της χαρμόσυνης βραδιάς να λούσει την ψυχή του!

Ευχές καρδιάς εξέφραζε με πλατύ χαμόγελο, χαρούμενους επιθυμούσε να τους βλέπει όλους!

Πώς ξαφνικά ένιωσε μόνος του με τόσο κόσμο γύρω του!

Αποστροφή του έφεραν τα υποκριτικά χαμόγελα, οι επίπλαστες συμπεριφορές.

Το περιχαρακωμένο ΕΓΩ γύρω του συγκρουόταν με την δική του ιδιοσυγκρασία, με την ταπεινότητα των αισθημάτων του, με την χαρμοσύνη που αυθόρμητα ανάβλυζε από μέσα του!

Ξένος ένιωσε ξαφνικά ανάμεσά σε δικούς του ανθρώπους, φίλους πριν λίγο τους αποκαλούσε, έναν κόσμο που ως τότε δικό του θεωρούσε!

Αισθάνθηκε μικρός για "τέτοια μεγαλεία", άδειασε η ψυχή του, ένα κενό τον τύλιξε, μεγάλωνε η μοναξιά του.

Αποχώρησε για να μην νιώσει μικρότερος στου εαυτού του τον καθρέφτη, να μην απολογηθεί στην συνείδησή του για ναρκισισμό και εγωπάθεια.

Βρέθηκε στο δρόμο συντροφιά με τις αρχές του και μια ανεξήγητη γαλήνη μέσα του, άρχιζε να γεμίζει το μυαλό του με σκέψεις που ως τότε δεν τον είχαν επισκεφτεί!

Ποτέ δεν έμαθε αν τον αναζήτησε κανείς αυτό το βράδυ.

Ήταν όλοι πολύ απασχολημένοι με την υπεραξία τους, με την επίπλαστη λάμψη τους, με την ανάγκη τους-ως υποχρέωση- να αφήσουν ξεχωριστό αποτύπωμα διασκέδασης στο περιβάλλον εκείνη την βραδιά!

Ακολούθησε την πρώτη αμιδρώς φωτισμένη παρακαμπτήριο. Επιθυμούσε με το σκοτάδι να σβήσει τις εικόνες της " κοσμικής αμφισβήτησης" στην οποία πριν λίγο συμμετείχε, και χωρίς να καταλάβει πώς, επαναστάτησε η ανοχή του, ξεθώριασε η εικόνα της ζωής, ξύπνησε η δική του παράτερη εικόνα στο πολύ γνώριμο σύνολο της υπέρλαμπρης μάζωξης με τα ηχεία της μουσικής να αφαιρούν κάθε αφορμή για επικοινωνία, για διασκέδαση ουσιαστική.

Ένα μοναχικό σύνολο όλη η παρέα, όλοι με χαρούμενο προσωπείο, μα χωρίς το στίγμα της ψυχικής ανάτασης...

Γνώριμη ήταν και η εικόνα που τον υποδέχθηκε στο μισοσκόταδο.

Όλοι αυτό το βράδυ γιόρταζαν, ο καθένας για τον δικό του λόγο, για τον δικό του σκοπό, για τις δικές του ανάγκες!

Η ματιά ενός αγοραίου έρωτα προκλητικά τον προσκαλούσε.

Πλησίασε αδιάφορα.

Κοίταξε κατάματα την ψυχή της επιτηδευμένης πρόσκλησης...είδε την φάτνη της Βηθλεέμ φωταγωγημένη στον ταραγμένο ψυχισμό της.

Έτρεμε το κορμί της απ' το κρύο, η ψυχή της από ανασφάλεια , θολά τα μάτια της, προσποιητό το χαμόγελό της, και της καρδιάς ο φόβος με περίσσιο μακιγιάζ στο πρόσωπό της ήταν καλυμμένος!

Με το δάχτυλό του της έκανε το σήμα της σιωπής.

Με το μπουφάν του σκέπασε την προκλητική της γύμια. Λέξη δεν αντάλλαξαν, μα η σιωπή εκείνη ζέστανε την καρδιά της ,σταθεροποίησε τους παλμούς της, δεν τόλμησε το χαμόγελο της αυθάδειας εκ νέου να προβάλλει, και η συστολή έγινε το νέο της ένδυμα. Σαν άκουσε όσα με κατανόηση της ψιθύριζε, όσα κανείς ποτέ δεν τόλμησε από εκείνη να ζητήσει, σαν ένιωσε την" ανθρώπινη" ανάσα του ως στήριγμα στον αποπροσανατόλισμό της, ένα δάκρυ κύλησε και αυλάκωσε το παχύ μέικ-απ, που σκέπαζε της τις ρυτίδες της ασωτείας της ζωής της!

Σταμάτησε να τρέμει,όχι τόσο από το κρύο, μα κυρίως γιατί απομακρύνθηκε η παγωνιά της ζήσης και των άσχημων εμπειριών της.

Ζεστάθηκε η ψυχή της.

Ηρέμησε το πρόσωπό της, το χαμόγελο βρήκε την σωστή του θέση. Σαν επιβεβαιώθηκε πως δεν ήταν του μυαλού της παιχνίδι τούτο το αντάμωμα, τόλμησε να ακουμπήσει το κεφάλι της στο στέρνο του και ρώτησε δειλά:

"Λένε πως απόψε Χριστός γεννιέται, μάλλον αλήθεια θα 'ναι !"

Νοστιμότερο "βρώμικο " από την καντίνα της γωνίας δεν είχαν δοκιμάσει,ούτε σε πιο ανθρώπινο, ήρεμο, γαλήνιο ρεβεγιόν είχαν παραβρεθεί ποτέ τους!

"Καλά Χριστούγεννα " αντάλλαξαν με χείλη και καρδιά, και ο καθένας συνέχισε τον προορισμό του, ανάλαφροι από της προβολής τα βάρη, από τις ψευδαισθήσεις της ζωής,απομυθοποιώντας τον κόσμο του καθωσπρεπισμού, εξοβελίζοντας την υποκρισία που τη ζωή σκοτώνει!

"Ναι έτσι λένε, μα νομίζω σίγουρα απόψε κάποιος ΧΡΙΣΤΟΣ γεννήθηκε "της απάντησε πριν την αποχαιρετήσει!

"ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, μάλλον δεν χάθηκε ακόμα η ελπίδα! ΕΛΠΙΔΑ δεν λένε πως γεννά η Γέννεσή ΤΟΥ; ευχαριστώ για το αποψινό ταγκό της σιωπής, είναι τα πρώτα μου σιωπηλά Χριστούγεννα, μα μουσικές νιώθω να με συνοδεύουν" του απάντησε και τον αποχαιρέτισε με ένα φιλί, σαν προσευχή που προσφέρουμε στο εικόνισμα ευγνωμώντας την μορφή που απεικονίζει!

Βαγγέλης Γιάννος 🌹