Η ανθρωποφαγία του «Share»🪽

Χάνεται ένα παιδί...

Κι ο κατακρεουργισμός ψυχών και σωμάτων συνεχίζεται.

Απτόητοι οι κάθοντες μπροστά από την οθόνη,λυσομανούν οι φοβερές οι άψογες οι σπέσιαλ μαμάδες, οι σεξιστές κάθε λογής άνδρες,(δεν είναι όλα τα δάκτυλα ίδια), κι η κοινωνία βρυχάται για τα λάθη της "βυζιτού" τις βλεφαρίδες της μαμάς, και την θέση της χολής παίρνει το αιμοσταγές απόστημα που νιώθει υπέροχα στη τοποθεσία "ένα ακόμη πλάσμα στον ουρανό"

Κι ενώ το αίμα είναι ακόμα καυτό  στο πεζοδρόμιο της επικαιρότητας, το πληκτρολόγιο μετατρέπεται σε αγχόνη. 

Η ηθική του καναπέ δεν ζητά δικαιοσύνη, ζητά να εκτονωθεί.

Οι Δικαστές του Pixel;

 Άνθρωποι που δεν άγγιξαν ποτέ τον πόνο, παραδίδουν μαθήματα γονεϊκότητας με την ευκολία ενός κλικ. 

Ψαχουλεύουν το πένθος, ψάχνουν ψεγάδια στο μακιγιάζ της οδύνης, μετρούν τα δάκρυα με το σταγονόμετρο της δικής τους σκατένιας  λογικής.

Το Θέαμα του Πόνου: Η τραγωδία γίνεται "περιεχόμενο".

Τα νούμερα τηλεθέασης ανεβαίνουν όσο το ανάστημα μας χαμηλώνει. Πρώτο πλάνο στο σπαραγμό, ζουμ στην απόγνωση.

Αντί για μια στιγμή σιγής, για έναν ελάχιστο σεβασμό μπροστά στο ανείπωτο, επιλέγουμε τον θόρυβο. Έναν θόρυβο γεμάτο "γιατί" που δεν περιμένουν απάντηση, αλλά στοχοποίηση.

"Κρεμάστε τους", ουρλιάζει ο όχλος, την ώρα που ο ίδιος όχλος έκλεινε τα μάτια.

Κι όταν τα φώτα σβήσουν και το επόμενο "θέμα"πάρει τη θέση του στην αρένα, το πλάσμα στον ουρανό θα μείνει μόνο του. 

Όχι από την έλλειψη αγάπης, αλλά από την περίσσεια της υποκρισίας μας. 

Γιατί είναι πάντα ευκολότερο να δείχνεις τον ένοχο στην οθόνη,

παρά να αντικρίσεις τον συνένοχο στον καθρέφτη.

Η κοινωνία δεν πενθεί πια,μα  καταναλώνει το πένθος μέχρι να χορτάσει η δική της κενότητα.

Κι αν αναρωτιέται κανείς "τι λέει τώρα κι αυτή" θα απαντήσω...λέω όσα δεν τολμάτε να πείτε κάποιοι.

Σας αφήνω τώρα γιατί κι εγώ θέλω να φτιάξω τις βλεφαρίδες μου,βλέπετε εδώ δεν είμαστε όλοι για να κρίνουμε,αλλά για να σκεφτούμε πόσο σάπιοι έχουμε γίνει.

Εύα Αλιβιζάτου 🪽

Συγγραφέας

Αρθρογράφος