Οι έρωτες περνούν...

Μόνο που οι έρωτες λένε περνούν

Και οι μνήμες μένουν

τρυπωμένες σε ερμάρια

καραδοκούν να κρυφτούν

απ' τους ρουφιάνους.

Σάμπως δεν υπάρχουν;

Ψυθιρίζουν ανάμεσα μας...

Σουλατσάρουν στα ανήλιαγα

της ψυχής.

Και εμείς σωπαίνουμε..

γιατί η καρδιά κρατά

αναμνήσεις

αυτή θυμάται...

Μας σιγο μουρμούριζει να μην φοβόμαστε τους ρουφιάνους.

Μα οι έρωτες, βλέπεις,

δεν περνούν στ’ αλήθεια

Μονάχα,

αλλάζουν μορφή.

Γίνονται βλέμματα που

αποφεύγεις,

τραγούδι που δεν τελειώνουν.

Μορφές που κάθονται κοντά σου...

Δεν είσαι μόνος...μην φοβάσαι.

Είστε μαζί.

Εύα Αλιβιζάτου 🪽