Έρωτας ή αγάπη; Δέσιμο με νοιάξιμο. Ηχηρός χτύπος καρδιάς. Έρωτας, που τρέχεις να προλάβεις τις στιγμές. Βλέμμα γεμάτο από άγγιγμα ψυχής. Αλληλένδετα συναισθήματα με την αγάπη. Ποιος αντέχει την ανασφάλεια; Ποιος απαιτεί την πίστη; Λανθασμένες επιλογές. Ο έρωτας είναι καρδιά γεμάτη προσευχή και δεν υπόσχεται ανταλλάγματα. Ο δικός μου έχει γιορτή αφοσίωσης, φιλίας, αγάπης, πόθου και δέσμευσης. Έρωτα, κράτα γερά!!! Θοδωρής Πανούτσος 🌹

Φτερωτέ θεέ... Κλέφτη! Έριξες τα βέλη σου ξανά. Γιατί σε μένα; Γιατί εμένα; Δεν τα είπαμε πριν χρόνια ότι δεν είσαι για μένα; Τι θέλεις από μένα και γιατί με τυραννάς; Άσε με στην ησυχία μου. Άσε με στην μοναξιά μου. Φύγε απ' εδώ δεν σε θέλω. Σταμάτα να με πολιορκείς. Σταμάτα. Δεν είναι αυτό κομμάτι που μου ταιριάζει. Μάζεψε τα και φύγε. Μάζεψε τα βέλη σου και μην μου σκουπίζεις τα δάκρυα. Εκείνος που ερωτεύτηκα πέθανε. Και μαζί του πέθανα κι εγώ. Τίποτα δεν είναι για πάντα.

Δεν μου χτυπάς την πόρτα για να έρθεις αλλά την πλάτη. Έρχεσαι σχεδόν ύπουλα και σιωπηλή. Πάντοτε καλοντυμένη και λαμπερή. Γίνεσαι πειστική με το αφοπλιστικό σου μαγικό χαμόγελο. Η δική μου ευκολία να σε εμπιστευτώ δημιουργεί μπελάδες. Οι φράσεις που θα χρησιμοποιήσω απλές: ",Πως δεν σε κατάλαβα; πώς μου διέφυγες; Ήταν λάθος μου..." Οχι δεν ήταν. Οι προδότες σε ξεγελούν. Οι προδότες παριστάνουν πως σε αγαπούν, πως συμπάσχουν μαζί σου. Οι προδότες σε ξεπουλάνε για λιγότερα από

Δώσε αγάπη,και μην νοιαστείς για τίποτε άλλο. Πάρε τον πόνο από το σώμα και την ψυχή των ανθρώπων δίχως ανταλλάγματα. Νοιάξου για όσους υποφέρουν. Μπορεί να είσαι ο επόμενος που κάποια στιγμή θα υποφέρει,θα πονέσει. Την αγάπη μην την τρομάξεις, άστην να απλωθεί παντού, και που ξέρεις ίσως να έρθει κι αυτή να σε βρει. Όταν δίνεις δίχως να περιμένεις νιώθεις ότι ελευθερώνεται η ψυχή σου. Πάρε το βάρος του άλλου από πάνω του, να ξεκουραστεί. Μην ακούς τι λένε οι "πανεπιστήμονες

Όσες δυσκολίες και αν έρθουν, όσα κύματα κι αν χρειαστεί να αντιμετωπίσουμε. Όσες καταιγίδες μας βρέξουν τίποτα δεν θα μας χωρίσει. Κανένας. Καμία δικαιολογία. Κανένα ψέμα. Ακόμα και στην κόλαση θα κατέβω για σένα αν χρειαστεί να σε σώσω. Θα τα βάλω με τον ίδιο τον δαίμονα για να μην σε χάσω. Αγάπη μου.. Φώς μου. Δώρο Θεού για μένα είσαι.. Ζωή μου. Δώδεκα χρόνια μαζί. Δώδεκα χρόνια. Μια ζωή. Γι αυτό έγινε ο κόσμος για να συναντηθούμε. Ήξερε ο Θεός τον χρόνο και τον τόπο. Πάντ

Όπως η θάλασσα δεν είναι ίδια κάθε φορά, έτσι κι εγώ. Άλλοτε μου δείχνει γαλήνη και κάποτε πρόσωπα που δεν ήξερα πως κουβαλάω. Στους αντικατοπτρισμούς της χωράνε επιθυμίες, ελλείψεις. Και εκείνες οι μορφές που έρχονται όταν κάτι μέσα μου ζητά ένα όνομα. Δεν ξέρω αν σε κοιτάζω ή αν με κοιτάζεις εσύ. Ξέρω μόνο πως ό,τι εμφανίζεται στο νερό…δεν γεννιέται εκεί. Η θάλασσα δεν λέει ποτέ ψέματα! Η γαλήνη σου με ξεσηκώνει όσο και η φουρτούνα σου. Στην ηρεμία σου ακούω πιο καθαρά όσ

Ήταν βράδυ. Ο κόσμος πολύς. Τα ποτά. Τα τσιγάρα. Η μουσική. Η μουσική που εσύ επέλεγες να παίξεις. Εγώ στο μπάρ πίνοντας το ποτό μου. Σε είδα. Έκανα την κίνηση μου. Από μακριά. Ήρθες. Μου συστήθηκες,τσουγκρίζοντας το ποτήρι. Έφυγες. Έφυγα. Η πρώτη επικοινωνία. Τα πρώτα μηνύματα. Το καρδιοχτύπι. Η αναμονή. Η επιμονή. Ο έρωτας. Ο έρωτας που γεννήθηκε μέσα μου για σένα. Ο έρωτας που ξεκίνησε. Ο χρόνος που ήθελα να περάσω μαζί σου. Μια ευτυχισμένη περίοδος μέσα μου ξεκινούσε.....

Κάθισα εκεί που αρχίζουν τα κύματα σου, χωρίς να γνωρίζω αλήθεια αν ήρθα για σένα ή για όσα δεν ήθελα να σκεφτώ. Εσύ δεν έκανες τίποτα το υπερβολικό· Απλά ερχόσουν και έφευγες, αγγίζοντας τα ακροδάχτυλα μου. Το νερό σου ψυχρό, ίσως και αδιάφορο, αλλά συνέχισα να σε αφήνω να με αγγίζεις ελαφρά, τόσο, ίσα για να νιώθω την ανατριχίλα που μου προκαλεί το άγγιγμα σου στη ραχοκοκαλιά μου και να προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως αυτό μου αρκεί. Και όμως πόσο θα ήθελα να βουτήξω στ

Και να που ήρθε πάλι, μια καινούργια ευθεία, ενός νέου χρόνου. Οι στιγμές που μας βάζουν σε μια διαδικασία σκέψης και σαν να σου λέει η ψυχή σου «αναλογίσου τι έκανες, ποιο ήταν τον χρόνο που έφυγε το μεγαλύτερο μάθημα που είχες;» Μήπως η ησυχία που ήθελες ήταν κρυμμένη σε όλα όσα δεν έγιναν, ή δεν έκανες; Σαν να είσαι μπροστά από έναν σιωπηλό καθρέφτη που σε αναγκάζει να κοιτάξεις πίσω και να δεις την αλήθεια σου· χωρίς καμία ωραιοποίηση!! Μια διαπίστωση ότι η «ησυχία» που κ

Έβαλε και το τελευταίο πιρούνι στη θέση του και κοίταξε την κουζίνα. Όλα ήταν πεντακάθαρα όπως της άρεσε, το κάθε τι, ήταν εκεί που έπρεπε. Το χιόνι είχε καλύψει τα πάντα αλλά δεν ένιωθε καθόλου να κρυώνει. Η ζεστασιά του χώρου απο το τζάκι στο σαλόνι, την έκανε να είναι στο σπίτι μόνο με ένα λεπτό, μακό μπλουζάκι. Ή μήπως ήταν η ζεστασιά στην καρδιά της που την γέμιζε με αυτή την θαλπωρή; Στο σαλόνι την περίμενε ένα ζεστό φλιτζάνι τσάι κανέλα. Το αγαπημένο της ρόφημα για τ

Η γνωριμία. Οι ματιές. Η αμηχανία. Το πρώτο φιλί. Το πρώτο άγγιγμα. Η επαφή. Ο έρωτας που γεννήθηκε ανάμεσα σε αυτούς του δύο. Οι συνθήκες. Ο πόλεμος. Η κατοχή. Τα χρόνια που έφυγαν δίχως να επικοινωνήσουν. Δίχως να το καταλάβουν. Η αγάπη που δεν έσβησε. Η επανασύνδεση. Τα χέρια μου. Τα χέρια σου. Τα μάτια μου . Το βλέμμα σου. Η απέραντη αγάπη σου. Η απρόσμενη συνάντησή μας. Τα πρέπει και τα θέλω. Τι θα νικήσει; Μαζί; Χωρίς; Ποιος θα κερδίσει σε αυτό τον αγώνα ψυχή μου; Εσύ;

23 Δεκεμβρίου 2030 και τα γράμματα και τα emails, εξακολουθούσαν να έρχονται σε εκατοντάδες στο εργαστήριο του Αη Βασίλη. Η κυρία Αγιοβασίλενα, πηγαινοερχόταν στην κουζίνα της ετοιμάζοντας χριστουγεννιάτικα γλυκά και φαγητά για τα ξωτικά της που δούλευαν πυρετωδώς για τα δώρα των παιδιών! Φέτος ήταν μια χρονιά γεμάτη με κομπιούτερ, τάμπλετ, ηλεκτρονικές συσκευές διαφόρων ειδών και το τμήμα ηλεκτρονικών είχε πάρει φωτιά !! Η ομάδα «διαλεύκανσης & επεξεργασίας» διάβαζε όλα τα

Πόσες φορές έγραψα για τον έρωτα που σου είχα.. Πόσες φορές σου εκδήλωσα τα συναισθήματα μου; Πόσες φορές; Έχω χάσει το μέτρημα. Έχει σημασία; Δεν έχει σημασία. Ό,τι κι αν έκανα για 'σενα δεν ήταν ποτέ αρκετό. Με κατέστρεψε η όλη στάση σου απέναντι μου. Με κατέστρεψε. Μίσησα τον εαυτό μου γιατί σε αγάπησα. Γιατί ήμουν ολοκληρωτικά δοσμένη σε αυτό που ένιωθα. Κι όμως τρελάθηκα. Έχασα τα λογικά μου. Αυτοκαταστράφηκα. Ήμουν μια ζωντανή νεκρή. Πήγαινα κι ερχόμουν. Ήθελα να απαλλα

Δεκέμβριος….και έχει αρχίσει να χειμωνιάζει στην καρδιά μου. Είναι που έφυγες πάλι και μαζί με τη δική σου φυγή ήρθε το κρύο να μου θυμίζει πως μόνο κοντά σου υπάρχει εκείνη η γλυκιά ανατριχίλα που με κάνει να ζεσταίνομαι μέσα μου. Η χαρά μου, ξέροντας πως θα έρθεις δεν είναι θορυβώδης· είναι ένα απαλό άγγιγμα, σαν να ξέρεις πώς να με ξεδιπλώσεις με τον μοναδικό τρόπο που εσύ ξέρεις. Κι αν με ακουμπήσεις, έστω και στιγμιαία, όλο μου το σώμα θυμάται γιατί σε θέλει. Δεν είναι μ

Δεν μας ήταν ποτέ γραφτό, να είμαστε στο ίδιο κεφάλαιο της μοίρας. Ποτέ δεν ήμασταν προορισμένοι να κρατηθούμε χέρι-χέρι κάτω από τον ίδιο ουρανό. Δεν ήμουν δικιά σου. Δεν ήσουν ποτέ, αληθινά, δικός μου. Κι όμως, φοβόμουν μη σε χάσω · σε κρατούσα στην καρδιά μου, κι ας ήσουν σαν τον άνεμο. Μία ερχόσουν σαν άνεμος. Μετά…έφευγες σαν σιωπή μακριά μου. Δεν θυμάμαι καν την τελευταία σου λέξη. Θυμάμαι μόνο τη σιωπή που την ακολούθησε. Ήσουν ένα όνειρο, όμορφο, αλλά όχι αληθινό για

Εγώ είμαι ο Χρήστος. Εσύ είσαι η Σοφία. Η ιστορία μας ξεκίνησε πριν πολλά χρόνια. Μπήκες στην ζωή μου ξαφνικά. Δεν ήξερα ότι θα σε ερωτευόμουν από την πρώτη στιγμή. Περάσαμε πολλά μαζί όμορφες στιγμές, δύσκολες αλλά μαζί. Γέλια, ταξίδια, εκδρομές, φαγητό, ώρες ατελείωτες από ηδονή. Βροχές, λιακάδες, χιόνια. Τίποτε δεν έδειχνε ότι πλησίαζε το τέλος. Ένα πρωί μετά από χρόνια μου είπες ότι δεν πήγαινε άλλο. Μου είπες ότι δεν είμαι αυτός που θέλεις να περάσεις το υπόλοιπο της ζωή

Σαν ένα όνειρο έρχεσαι τα βράδια στον ύπνο μου. Ένα αερικό, μια οπτασία, ψέμα και αλήθεια μαζί. Δεν κοιμάμαι, δεν είμαι ξύπνιος αλλά εσύ ταράζεις το είναι μου, καθυστερείς τα άσχημα όνειρα μου… Πάντα άσχημα είναι, τα έχω συνηθίσει. Μόνο εσύ τα ομορφαίνεις με το άγγιγμά σου. Εκεί, στα πιο όμορφα ταξίδια του Μορφέα είσαι εσύ μαζί μου, εκεί ξεχνάμε ποιοι είμαστε. Εκεί, καρδιά μου, μοιραζόμαστε εμάς. Μιλάμε, γελάμε, κοιταζόμαστε με εκείνα τα βλέμματα που μιλάνε, που λέμε τα πάντ

Μου είπαν ότι το πιο σκληρό ναρκωτικό είναι η ηρωίνη. Τους απάντησα πώς το πιο σκληρό ναρκωτικό είναι ο έρωτας. Ο έρωτας αυτός ο φτερωτός θεός που έτσι και σε βάλει στο στόχαστρο του την έχεις πατήσει. Έρωτας. Δυνατός και ζόρικος. Μια σειρά από μικρά και μεγάλα συναισθήματα που πηγαινοέρχονται από το μυαλό μέχρι την καρδιά και αντιστρόφως. Έρωτας. Ένα δυνατό καιρικό φαινόμενο. Ένα τσουνάμι που δεν αφήνει τίποτα παρά μόνο χάος όταν περνά. Έρωτας. Λάβα του ηφαιστείου όταν τα σώ

Η βροχή ανήκει στους ξύπνιους, στο άγγιγμα, στο ρίγος, σε εκείνο το «είμαι εδώ» που δεν έχει λέξεις. Μια σταγόνα βροχής, εκείνη η μία που ανάβει τη φλόγα. Εκείνη η ανάσα που βρίσκει την ανάσα σου! Και τότε…τίποτα δεν έχει όνομα!! Μόνο η βροχή! Μόνο η στιγμή, μόνο εγώ και εσύ! Η βροχή είναι ζωή. Σάρκα, φλόγα που δεν μας ζητά άδεια! Σε καίει, σε λιώνει, σε γδύνει από μέσα! Κάθε σταγόνα της, το βλέμμα σου! Κάθε της ήχος, η ανάσα σου που λείπει! Την νιώθω, την αισθάνομαι! Σε νιώθ

Σε μια γωνιά στημένα σε περιμένουν τα ξόβεργα του Έρωτα. Στιγμή ζωής και άγγιγμα στη σκέψη του δεσίματος στο μέλλον. Κοιτάς μακριά, μα τη θολούρα του μυαλού την οδηγεί το δόλωμα. Μια γλυκιά μυρωδιά που κατακλύζει το είναι σου και σε έλκει στα σκοτεινά μονοπάτια της καρδιάς. Πώς ν’ αποφύγεις το δόκανο της παγίδας; Σιγοτραγούδησε της καρδιάς του τον πιο αγαπημένο σκοπό κι αν ακούσεις την ηχώ του, τότε, αλήθεια σου λέω, αφέσου να ζήσεις αυτό που ο Έρωτας γυρεύει να σου δώσει! Κω