Η βροχή...

Η βροχή ανήκει στους ξύπνιους,

στο άγγιγμα, στο ρίγος,

σε εκείνο το «είμαι εδώ»

που δεν έχει λέξεις.

Μια σταγόνα βροχής, εκείνη η μία που ανάβει τη φλόγα.

Εκείνη η ανάσα που βρίσκει την ανάσα σου!

Και τότε…τίποτα δεν έχει όνομα!!

Μόνο η βροχή!

Μόνο η στιγμή, μόνο εγώ και εσύ!

Η βροχή είναι ζωή.

Σάρκα, φλόγα που δεν μας ζητά άδεια!

Σε καίει, σε λιώνει, σε γδύνει από μέσα!

Κάθε σταγόνα της, το βλέμμα σου!

Κάθε της ήχος, η ανάσα σου που λείπει!

Την νιώθω, την αισθάνομαι!

Σε νιώθω, χωρίς να είσαι εδώ.

Στη βροχή δεν υπάρχουμε, είμαστε πέρα από το σώμα, γινόμαστε ανάσα, ψυχή, μια στιγμή που δεν τελειώνει!

Και τότε αρχίζει το όνειρο!

Η βροχή δυναμώνει, το φως σβήνει, τα πάντα σωπαίνουν!

Μόνο εμείς, μόνο το τώρα!

Τα μάτια κλείνουν.

Δεν χρειάζεται να σε δω, σε νιώθω!

Η αφή σου; Η βροχή!

Η ανάσα σου;

Ο άνεμος που σφυρίζει!

Η ψυχή σου; μέσα στη δική μου !

Δεν μιλάμε !

Δεν χωράνε οι γλώσσες της γης

για καμία ομιλία!

Δεν υπάρχει σώμα, δεν υπάρχει χτες!

Μόνο σιωπή…και ένωση!

Όλα βροχή και εμείς !!

Μαρία Μίτα Νικολάου 🌹