Πριν ξημερώσει ακούω το σκουπιδιάρικο... Ώρα 05:15... άνθρωποι που ξυπνούν και μαζεύουν τα δικά μας κρυμμένα μυστικά, καλά κλεισμένα. Πότε σε κούτες, πότε σε σακούλες, μα δεν διαμαρτύρονται, μόνο συνεργάζονται για την "ευπρεπή" εικόνα της πόλης. Ο θόρυβος από το απορριμματοφόρο, τους κραδασμούς των τενεκέδων, αφήνει ενοχές πριν κλείσω τα μάτια. Κι έπειτα, σαν χαράξει, κανείς δεν αναρωτιέται πώς όλα είναι καθαρά, σιγυρισμένα. Δεν θυμώνουν που εργάζονται. Μα εμείς οι υπόλοιποι

Μισό βήμα, μισό βήμα να έκανες πίσω, θα είχαμε σωθεί. Φώναζα, σε παρακαλούσα να μην σε ρουφήξει ο θυμός, να μη βυθιστούμε στο σκοτάδι, στις στάχτες, στον πόνο. Μα εσύ απομακρύνθηκες από το χθες, από το αύριο. Σου φώναξα «λυπήσου μας!». Μα ο πόνος σου σε τύφλωσε. Απόγνωση και απελπισία, ενοχές και τύψεις. Χάσαμε τη ζωή μας, χάσαμε μία κόρη από ναρκωτικά, από ουσίες που έσβησαν την ψυχούλα της μπροστά στα μάτια μας. Τίποτα δεν ήμασταν ικανοί να κάνουμε. Τίποτα δεν μας έκανε να

Η μανία των ανθρώπων να τρέχουν στα δικαστήρια για το παραμικρό. Και εγώ να στέκομαι σα δερβέναγας πίσω από την έδρα. Η αλαζονεία όλων να μη μπορούν να συνομιλήσουν για τ΄ απλά, που διογκώνεται ο εγκέφαλος και τα κάνουν τεράστια και θανατηφόρα. Όλοι όσοι δεν χρησιμοποιούν την ομιλία, ώστε να μη δημιουργούνται προβλήματα. Κατά έναν περίεργο τρόπο, οι συγκρούσεις καταλήγουν στα δικαστήρια, μέσω ύβρεων ή ξυλοδαρμών. Έτσι, κάθε μέρα φοράς το ακριβό ταγιέρ σου, κάθεσαι στην έδρα

Τα χρόνια περνούν και νιώθω ότι σαν χθες ήταν που έτρεχα χαρούμενη να συναντήσω το άπιαστο. Εκείνους τους εφηβικούς έρωτες, που το φλερτ λεγόταν συναίσθημα, χαμόγελο, το φιλί το πιο γλυκό του κόσμου, που όταν τελείωνε, το δάκρυ το σκούπιζε ο αληθινός φίλος. Ξέρεις για ποιους λέω. Για κείνα τα παιδιά που μαζευόταν να σκεφτούν πως θα σε κάνουν να γελάσεις και να ξεχάσεις τι σε στεναχώρησε. Ήμουν μέσα σε εκείνες τις παρέες που δεν νιώθαμε την ανάγκη για πολλά. Τα ασβεστωμένα πεζ

Πέφτει το σκοτάδι για ν’ ανάβουν τα φώτα, λάμπες με κίτρινο, ή λευκό φως. Ολοένα κι ο πλανήτης φωτίζεται με κάτι καινούριο, κάτι πιο εξελιγμένο. Κάθε χώρα, μια ιστορία. Κάθε πόλη, ένας καημός. Μα πάντα ο Έλληνας μπροστά. Μια χώρα ηρώων. Πρωτιά βασιλιάδων, αρχοντάδων, πόλεμοι, προδοσίες, μάχες, νίκες. Η Ελλάδα πάντα μπροστά. Τέχνη, πολιτισμός. Τα πήραν άλλοι. Μα δεν μιλήσαμε γι’ αυτό. Το στόμα όλων μουγκό. Θρησκεία, πίστη, δικά μας ήταν. Καημένη Αγιά Σοφιά. Όσοι σε προσκυν

Στις 27 Μαΐου 1930, οι κάτοικοι της Νέας Υόρκης αντίκρισαν ολοκληρωμένο ένα νέο σύμβολο της εποχής τους: το Chrysler Building άνοιξε επίσημα τις πύλες του στο κοινό, έχοντας ήδη κατακτήσει έναν τίτλο που τότε έμοιαζε σχεδόν μυθικός. Με ύψος 1.046 ποδιών (319 μέτρων), έγινε το ψηλότερο κτίριο στον κόσμο, ξεπερνώντας ακόμη και τον Eiffel Tower, το μνημείο που για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες συμβόλιζε την κορυφή της ανθρώπινης μηχανικής και τεχνολογικής φιλοδοξίας. Το κτ

Ήταν 24 Μαΐου 1819 όταν γεννήθηκε στο London ένα κορίτσι που κανείς δεν περίμενε ότι θα άλλαζε την πορεία του United Kingdom και της παγκόσμιας ιστορίας. Η Queen Victoria ανέλαβε τον θρόνο σε ηλικία μόλις 18 ετών. Λίγες μορφές άφησαν τόσο βαρύ αποτύπωμα στη Βρετανία όσο η Βικτωρία. Όταν ενημερώθηκε ότι έγινε βασίλισσα, η νεαρή Βικτωρία λέγεται πως ξέσπασε σε δάκρυα πριν παρουσιαστεί στο Privy Council. Η βασιλεία της υπήρξε τόσο καθοριστική, ώστε ολόκληρη η περίοδος έμεινε γν

Σκάψε στο βάθος της ζωής, Δίχως να νιώσεις πως πονάς. Μόνο θυμήσου πως προσδοκείς Ανάσταση ψυχών στο άπλετο φως. Και μέσα στη σκοτεινιά που οι φόβοι στήνουνε συρτό, κράτα τη καύτρα σου ζωντανή, να γίνει αστέρι λαμπερό. Δεν είναι ο πόνος φυλακή, μα το σκληρό το μάρμαρο, που αν το σφυρηλατήσεις σωστά, θα βγει άγαλμα πεντάμορφο. Κοίταξε πάνω, προχωρά, το μονοπάτι είναι εκεί, κάθε σου βήμα και μια γέννηση, κάθε ανάσα σου... γιορτή. Της μήτρας το παιδί χαμογελά. Εύα Αλιβιζάτου

Δεν ήταν το βάρος του παιδιού που μεγάλωνε το πρόβλημά της. Ήξερε ότι θα άφηνε την οικογένειά της και θα μετακόμιζε σε μια χώρα που τα δικαιώματα του γιου της θα ήταν αντάξια των ειδικών προβλημάτων του. «Τόση περιουσία, κι ο γιος της είναι ΑΜΕΑ· σε μας έτυχε;» Άκουγε τον πατέρα της να μιλά στο τηλέφωνο με τον εξαφανισμένο χρόνια τώρα, αδερφό της, που "έκανε" τη ζωή του, σε κάθε μέρος της γης. Φυσικά, δεν έσπαγε τα αυγά με τον μπαμπά τους ο Τζανής, γιατί ήταν πολλά τα

Όλοι την ίδια απορία έχουν. Γιατί αγαπούν ανθρώπους που τους αγνοούν. Γιατί υποφέρουν. Γιατί δεν μπορούν να αφήσουν πίσω αυτά που έζησαν η αυτά που θα ήθελαν να ζήσουν... Οι απορίες γίνονται εμμονές κι οι εμμονές τρέλα. Όχι από εκείνη την ωραία που γελάς,και χαίρεσαι με τα απλά καθημερινά πράγματα,με ένα ποτήρι κρασί,με ένα γλέντι ερωτικό, με ένα χάδι απαλό. Είναι εκείνη η επικίνδυνη τρέλα,που στέλνει ψυχές στον διάβολο και τυρανιούνται για ανείπωτα η χιλιοειπωμένα... Μα μέσ

Μόνο που οι έρωτες λένε περνούν Και οι μνήμες μένουν τρυπωμένες σε ερμάρια καραδοκούν να κρυφτούν απ' τους ρουφιάνους. Σάμπως δεν υπάρχουν; Ψυθιρίζουν ανάμεσα μας... Σουλατσάρουν στα ανήλιαγα της ψυχής. Και εμείς σωπαίνουμε.. γιατί η καρδιά κρατά αναμνήσεις αυτή θυμάται... Μας σιγο μουρμούριζει να μην φοβόμαστε τους ρουφιάνους. Μα οι έρωτες, βλέπεις, δεν περνούν στ’ αλήθεια Μονάχα, αλλάζουν μορφή. Γίνονται βλέμματα που αποφεύγεις, τραγούδι που δεν τελειώνουν. Μορφές που κάθο

Για να πείσω πως έχω συναισθήματα δεν θα χρειαστεί ποτέ να στο γράψω. Για να σου πω τι σημαίνει να το ακούς και να το νιώθεις, είναι δική σου η ευθύνη! Μπορώ να εξηγώ ώρες ολόκληρες τι σημαίνει η λέξη "πάντα" όχι...δεν είναι εκείνα τα χαριτωμένα ζωάκια από την Κίνα. Είναι εκείνο το πάντα που μας κρατά δεκαετίες στο ίδιο έργο θεατές και ηθοποιούς συγχρόνως. Κανένας δεν ξέρει, δεν αντιλαμβάνεται πόσο εύκολος ρόλος είναι... Μέχρι να τον αγαπήσεις! Γιατί ο εύκολος ρόλος δεν έχει

Χάνεται ένα παιδί... Κι ο κατακρεουργισμός ψυχών και σωμάτων συνεχίζεται. Απτόητοι οι κάθοντες μπροστά από την οθόνη,λυσομανούν οι φοβερές οι άψογες οι σπέσιαλ μαμάδες, οι σεξιστές κάθε λογής άνδρες,(δεν είναι όλα τα δάκτυλα ίδια), κι η κοινωνία βρυχάται για τα λάθη της "βυζιτού" τις βλεφαρίδες της μαμάς, και την θέση της χολής παίρνει το αιμοσταγές απόστημα που νιώθει υπέροχα στη τοποθεσία "ένα ακόμη πλάσμα στον ουρανό" Κι ενώ το αίμα είναι ακόμα καυτό στο πεζοδρόμιο της ε

Το σπίτι μύριζε πάντα λεβάντα και φρεσκοπλυμένα αρωματισμένα πατώματα... Είχε χτίσει τη δική της "ασπίδα". Έπρεπε όλα να είναι στην εντέλεια, οι γωνίες των ακριβών χαλιών να ήταν ίδιες, ευθυγραμμισμένες, οι πίνακες στους τοίχους ξεσκονισμένοι, και το δείπνο έπρεπε να αρχίσει ακριβώς στις οκτώ, έτσι θα γλίτωνε τα προβλήματα κι οι καταιγίδες δεν θα ξεσπούσαν. Η Ελένη κοίταξε θλιμμένη το φλιτζάνι στο χέρι της. Ήταν το αγαπημένο του, με τη χρυσή μπορντούρα,και το γαλανό με ρ

Γκρίζα μαλλιά. Μάτια καστανά. Χείλη σαρκώδη. Βλέμμα μυστηριώδες. Σώμα αγάλματος μπροστά μου ξεπροβάλλει. Πώς να αντισταθεί κανείς σε μια τέτοια θεϊκή ομορφιά. Στα μάτια μου φαντάζεις σαν άγρια θάλασσα. Ηρεμη αλλά και απόμακρη. Παθιασμένη αλλά με απόσταση. Χαοτική και απύθμενη. Μια θάλασσα που μέσα της με ελκύει. Τα μάτια σου ερωτεύτηκα. Τα χείλη που δεν γευτηκα. Την ανάσα που δεν ένιωσα. Το σώμα που δεν ιδρωσα. Η ηδονή που αγνόησα. Τα δάκρυα που έριξα. Η απόρριψη που βίωσα. Η

Κοίτα τα χρώματα των λουλουδιών Μια αγκαλιά,μια ευωδιά, Η γη γιορτάζει και το φωνάζει φέγγει η μέρα γλυκοχαράζει. Ο ήλιος στάζει, μέλι σου τάζει σαν να σου γνέφει στη σιγαλιά. Στεφάνια πλέκουν, χέρια που γνέθουν με όνειρα, χρώματα και μυστικά. Τραγούδια άκου... είναι εκείνα από μια Άνοιξη τότε παλιά. Μα δεν είναι μόνο ανθοί, γιορτή, είναι κι ο μόχθος, κάθε ψυχής, που στέκει όρθια, ζητά το δίκιο, Γράφει ιστορία σε κάθε κτύπο. Πρωτομαγιά,ανάσα η αρχή, μια υπόσχεση συλλογική: π

Σκόρπια η άμμος στα πατήματα μας... Έναν έναν μετρούσαμε τους κόκκους των ονείρων μας... Τώρα μείναμε ξάφνου μετέωροι ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα. Ακούνητοι και λαβωμένοι στην κάψα του ήλιου, προσμένουν οι λέξεις τα αστέρια να λάμψουν ξανά... Βαθιές οι σιωπές που νιώθουμε κι ανείπωτες, Σαν ανάσες, που δεν τολμούν να ουρλιάξουν, σαν βλέμματα μισά και σκοτωμένα. Βλέπεις; Μας θέλουν ξένους, Ίσως μια νύχτα, όταν ο ουρανός μας αγαπήσει, λάμψει για μας. Να μαζέψουμε ξανά τ

Μόνο που οι έρωτες λένε περνούν Και οι μνήμες μένουν τρυπωμένες σε ερμάρια καραδοκούν να κρυφτούν απ' τους ρουφιάνους. Σάμπως δεν υπάρχουν; Ψυθιρίζουν ανάμεσα μας... Σουλατσάρουν στα ανήλιαγα της ψυχής. Και εμείς σωπαίνουμε.. γιατί η καρδιά κρατά αναμνήσεις, αυτή θυμάται... Μας σιγό μουρμούριζει να μην φοβόμαστε τους ρουφιάνους. Μα οι έρωτες, βλέπεις, δεν περνούν στ’ αλήθεια... Μονάχα, αλλάζουν μορφή. Γίνονται βλέμματα που αποφεύγεις, τραγούδια που δεν τελειώνουν. Μορφέ

Πάντοτε τα φώτα θα ανάβουν κι θα σβήνουν. Κι εμείς θα γελάμε η θα κλαίμε... Με πρόσωπα γεμάτα μουτζούρες. Μας αιφνιδιάζουν τα γεγονότα, απρόσμενη τροπή στη ρότα της ζωής. Ικασίες για λιγότερες σορούς, σμίγουν τα φρύδια στη σιωπηλή προσευχή. Απαράβατος κανόνας το θάρρος της αλήθειας... Χάνονται οι δισταγμοί στο βάθος του χρόνου... Θρονιάζεται το φως μεγαλοπρεπές. Εύα Αλιβιζάτου 🪽

Το θεατρικό εργαστήρι σύγχρονης τέχνης Κεφαλονιάς σας προσκαλεί στην κωμωδία του Μποστ "Μήδεια" σε σκηνοθεσία του Πάνου Βαρδάκου Το Σάββατο 18/04 , 19/04, 20/04 ώρα 21:00 . Στο Δημοτικό θέατρο Ο Κέφαλος, Υπό την αιγίδα του Δήμου Αργοστολίου 🪽 Εύα Αλιβιζάτου Αρθρογράφος 🪽 Συγγραφέας 🪽 https://youtu.be/fkkEePdC4RU?si=GIUiZ9GrnfX7_sh8