Η δική μου φαντασία δημιουργεί μια ανταρσία, με φαντάζομαι ντυμένη στις Απόκριες στραμμένη! Θέλω να γινώ μια άλλη με στολή κρασί και ζάλη να χαρώ την μέρα αυτή να πετάξω κομφετί! 🎊 Να φορέσω την στολή Πειρατίνας λαμπερή; Κρόσια ζώνες και φουρά Και τα αγόρια στη σειρά!! Μήπως είμαι πιο ωραία με του κλόουν την ιδέα; Μήπως να ντυθώ γιατρίνα να χορεύω στη Ραφήνα; Άντε τώρα να διαλέξω Με ποιο τρόπο θα καλέσω τα χαμόγελα να δείξουν, την χαρά να αποδείξουν! Μπα ... πριγκίπισσα θα γ

Συνέχεια της αισιοδοξίας,η συνέπεια. Υποφερτά συναισθήματα αντοχής. Αιχμηρές οι ανθρώπινες σχέσεις... Σαν σπασμένα γυαλιά στο πάτωμα. Περπατάς με τόση προσοχή, από φόβο μην ματώσουν οι φτέρνες σου. Οι άνθρωποι δεν συγχωρούν εύκολα. Μα η λύση δεν είναι στα δικά μας προσεκτικά βήματα. Είναι στο βλέμμα μας. Γιατί όταν κοιτάς χαμηλά δεν ελευθερώνεσαι ποτέ. Δεν ματώνεις από τα γυαλιά που πάτησες, αλλά από αυτά που κρατάς στα χέρια σου σαν σκύψεις. Κοίτα ψηλά τον κόσμο,εκεί θα σε β

Και ήρθαμε όλοι εμείς οι "λογοτέχνες",να αποδείξουμε την αξία μας. Να κορδώνουμε ωσάν παγώνια για την γνώση μας και την αξία των λέξεων. Σπουδή και ταλέντο! Ταυτόχρονα όμως κι έμπνευση. Μαζώχτηκε το είναι μας μέσα σε αράδες απελπισμένες,που τηρούν πούθε, θα ξεφύγουν, πνιγμένες στους τόνους,στα θαυμαστικά και στα πολύπλοκα ουσιαστικά. Επίρρημα,και αγωνία για την στήριξη της παύλας,και του "εισαγωκικού". Συγκινούνται οι ποιητάδες, πιο πολύ από τους αναγνώστες. Και να αρχίσουν

Ψάχνω να βρω το βλέμμα σου... Μα τυρανιέμαι άδικα. Αρνείται το σύμπαν να σταθεί πλάι μου. Εντάσσονται τα συναισθήματα μου στα απολεσθέντα... Ανίκανα να νιώσουν. Ανόητα δρουν ενάντια στην ψυχή μου. Και εσύ; Ακόμη κοιτώ με απόγνωση σε κάθε γωνιά της γης. Απλώνω τα χέρια μου γυμνά στον αέρα,δεν μπορεί,ίσως σε αγγίξω. Νιώθω πως ακούω την ανάσα σου. Προσπαθώ να χτίσω αναμνήσεις... Μα η μνήμη μου ασθενεί. Η αναζήτηση μου παίρνει θλιβερό τέλος. Μα δεν παύεις να κατοικείς μέσα μου. Ε

Δεν μου χτυπάς την πόρτα για να έρθεις αλλά την πλάτη. Έρχεσαι σχεδόν ύπουλα και σιωπηλή. Πάντοτε καλοντυμένη και λαμπερή. Γίνεσαι πειστική με το αφοπλιστικό σου μαγικό χαμόγελο. Η δική μου ευκολία να σε εμπιστευτώ δημιουργεί μπελάδες. Οι φράσεις που θα χρησιμοποιήσω απλές: ",Πως δεν σε κατάλαβα; πώς μου διέφυγες; Ήταν λάθος μου..." Οχι δεν ήταν. Οι προδότες σε ξεγελούν. Οι προδότες παριστάνουν πως σε αγαπούν, πως συμπάσχουν μαζί σου. Οι προδότες σε ξεπουλάνε για λιγότερα από

Δώσε αγάπη,και μην νοιαστείς για τίποτε άλλο. Πάρε τον πόνο από το σώμα και την ψυχή των ανθρώπων δίχως ανταλλάγματα. Νοιάξου για όσους υποφέρουν. Μπορεί να είσαι ο επόμενος που κάποια στιγμή θα υποφέρει,θα πονέσει. Την αγάπη μην την τρομάξεις, άστην να απλωθεί παντού, και που ξέρεις ίσως να έρθει κι αυτή να σε βρει. Όταν δίνεις δίχως να περιμένεις νιώθεις ότι ελευθερώνεται η ψυχή σου. Πάρε το βάρος του άλλου από πάνω του, να ξεκουραστεί. Μην ακούς τι λένε οι "πανεπιστήμονες

Μην ανησυχείς για την αγάπη που σου έχω. Είναι ταλέντο η πίστη κι η αφοσίωση μου για σένα.. Τα χρόνια μαρτυρούν την ύπαρξη των συναισθημάτων μου. Οι λέξεις γίνονται παγίδες και οι στιγμές μας υπηρετούν τα αισθήματα μου. Μην φοβάσαι μήπως χάσω τη μνήμη μου. Γράφω κάθε μέρα,τόσο που το μυαλό μου δεν θα με προδώσει. Σε περιγράφω σε όλα μου τα ποιήματα... Περπατώ τον χρόνο,απαλά στους κροτάφους σου,με τα νύχια μου να αγγίζουν το μέλλον μας. Το έχω φυλακίσει, ποτέ να μην βαδίσει σ

Φταίει που φοβάμαι και αρνούμαι να αποδεχθώ την απώλεια. Φταίει που μαθαίνει κανείς να ζει με αυτήν. Φταίει που υπάρχει. Αλήθεια είναι πως κοστίζει ζωές, ψυχές διαφεντεύουν τα χαμένα όνειρα,και οι ελπίδες λιγοστεύουν για την αθανασία. Δίχως κόστος η μοίρα πρυτανεύει. Η τύχη περισσή. Ο καημός για αιωνιότητα μεγαλώνει, και φτάνει μέχρι τα επουράνια. Η αιωνιότητα είναι δανεική, ποτέ δεν θα καταφέρουμε να ξεχρεώσουμε την αξία της. Οι μοίρες ένα "τώρα" κραυγάζουν κι ας πονά τόσο,

Χιλιάδες άνθρωποι κοιτούν. Απαξιώνουν τον κόσμο που δεν φορά τα ίδια παπούτσια με αυτούς. Πολύχρωμα κορδόνια; Τα μισούν. Κάνουν την διαφορά,μεγάλη απόσταση, ανεξέλεγκτη. Τους κοιτάς κι θυμώνεις. Σκύβεις και δένεις τους κόμπους πιο σφιχτά. Η "ανεξέλεγκτη απόσταση" παύει  να είναι απειλή και γίνεσαι ανυπότακτος. "Ας κοιτούν", μονολογείς. Η επιλογή σου στα χρώματα δεν είναι πια λάθος, είναι εκείνος ο δρόμος που εσύ  χάραξες. Σε έναν παλιό  κόσμο που έμαθε μόνο να κάνει τα βήματ

Εκείνες οι Αλκυονίδες ημέρες που δεν ήρθαν ποτέ.. Τις περιμένεις με ανείπωτη προσμονή κι τούτον το μήνα.. Παγωμένος,μα χαρούμενος που ήρθε η δική του σειρά να ζήσει την εμπειρία της αγάπης. Φλεβάρης της μυγδαλιάς,του λευκού άνθους. Είναι που οι βοριάδες τον ονομάζουν πεισματάρη, μα μόλις αγγίξει τα λευκά πέταλα  σκορπά ευτυχία... ​Και η αναμονή της Άνοιξης μαλακώνει την καρδιά μας. Κι εγώ σε μια άκρη βροχερή  μαθαίνω πως η Αγάπη δεν γεννιέται μόνο καλοκαίρι... Θέλει έναν Φλεβ

Η μοναξιά καραδοκεί. Επιδιώκει την τέλεια στιγμή να χτυπήσει την πόρτα σου,και να τα βάλει με την ψυχή σου. Αδιαφορεί για όλα. Αρκεί να σωθεί η ίδια. Δεν μοιάζει να λυπάται για το τι θα προκαλέσει. Διεκδικεί μια θέση στο μυαλό σου, να ακουμπήσει τις ανασφάλειες της. Ντυμένη στα μαύρα  παίρνει αγκαζέ τη σιωπή, και χορεύει ασταμάτητα... Δεν σου ζητά άδεια, ούτε μπαίνει στον κόπο να περιμένει κάλεσμα σου. Της φτάνει να σου αφήσει τη  ψυχή άρρωστη. Παίρνει το θάρρος να χτίσει τον

Μην ψάξεις ποτέ την αλήθεια. Δεν έχει καμία σημασία πια. Κάποια μέρα που θα συναντηθούμε μαζί σας,εσείς τα αερικά θα μας πείτε την αλήθεια. Θα μας κρατήσετε από το χέρι, γιατί φοβόμαστε,ότι ζήσατε. Θα μας σκουπίσετε το δάκρυ  γιατί έχετε δύναμη ψυχής. Θα μας δείξετε που κοιμάστε τώρα πια.. Θα ακούσετε με υπομονή για την δική μας κατάντια... Πέντε αγγελικά χαμόγελα θα μας χαρίσετε, κι τις κακές αναμνήσεις, θα τις σκορπίσει ο άνεμος, στις σκοτεινές διαδρομές του ουρανού. Η αλήθ

Εδώ κι τέσσερις μέρες κρατώ στα χέρια μου το βιβλίο ψυχολογίας του γνωστού ψυχολόγου Γιώργου Θανάση. Τίτλος αυτού "Όλα όσα θα ήθελα να μου πει ο ψυχολόγος μου". Ένα βιβλίο από τις εκδόσεις ΤΖΙΟΛΑ-επιστημονικό βιβλιοπωλείο. * Θα πω απλά ότι είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου όσα χρόνια παραλαμβάνω δέμα,από βιβλία, που αντίκρισα ένα τόσο καλοφτιαγμένο περιποιημένο, χωρίς πρόχειρη δουλειά, βιβλίο. Το βιβλιοπωλείο σεβόμενο τον αναγνώστη, το προστατεύει με την συσκευασία του,ώστε ν

Το ξύλο αντιστέκεται στη πυρωμένη φλόγα. Η αντάρα της, δίνει γαλήνη στην ανθρώπινη οντότητα. Το νου ελευθερώνει τις μνήμες... Δεν υπάρχουν πίσω-γυρίσματα στη πύρινη λάβα. Στις γκρι στάχτες  αντανακλά η σιωπή μου. Η καύση του κούτσουρου εξαγνίζει ό,τι δεν είπα ποτέ. Η ψυχή μου ξεγυμνώνεται δίχως βάρη... Τα λάθη μου, λιώνουν σαν σίδερο πυρακτωμένο. Κάθε φλόγα χαράζει μια νέα εκδοχή. Αιτούμαι οι στάχτες να γίνουν ανάμνηση. Εύα Αλιβιζάτου 🌹 Συγγραφέας

Ο τρελός δεν απαντά.. Κοιτάζει μόνο βουβός τον περίγυρο, διαισθάνεται το παρακάτω που ίσως συμβεί. Διατηρεί την ικανότητα της ψυχραιμίας. Ο τρελός δεν έχει όνομα. Έχει διακόψει την σχέση  ο κόσμος  μαζί του. Έχει συνηθίσει το όνομα του να είναι αυτό. Προϊόν της κοινωνίας. Διεισδύει στο μυαλό των γνωστικών σαν αόρατη σκιά, Συναντά την δική τους λογική, εκείνη που προμοτάρουν περήφανοι. Ο τρελός ποτέ δεν κρίνει. Δεν δίνει σοφές συμβουλές. Έχει μάθει να στέκεται σιωπηλός. Κοίτα

Στέκεται περήφανη και σιωπηλή. Δεν αναρωτιέται κανείς για την μορφή της. Νομίζουν την γνωρίζουν. Οι πτυχές του εαυτού της θυμίζουν  ότι η ψυχή της κρύβει το βάρος κι όχι το κεφάλι της. Ο δικός της χιτώνας ξέρει την πορεία της,το ταξίδι της σε τούτο το κόσμο. Κάθε πιέτα στο ύφασμα, μια νέα αφετηρία... Η οποία κλωστή  γεννάει έναν  αρχαίο φόβο που  νικήθηκε. Ποτέ δεν κοίταξε φοβισμένη.. Διατηρεί το βλέμμα της θαρραλέο. Νιώθοντας δυνατή να μην λυγίσει, προχωρά, ξεγελώντας όλους 

Απόσταση έτη φωτός. Μετρημένες αντοχές του λογοτέχνη. Αγνοεί τον χλευασμό, καρτερεί την ουσία. Προσπερνά την πείνα του, την νικά ο θόρυβος των συναισθημάτων. Συνετός, συνεργός του λόγου, φτάνει στο απόγειο των λέξεων. Άξεστοι, δίχως αξία κατηγορούν την τέχνη του. Έχουν ψύχος καρδιάς. Αυτός κρατά την σιωπή του, ράβοντας σταυροβελονιά τα ποιήματά του. Λιγοστό φως στη λάμπα, οικονομία στο λεπτό φυτίλι... Ο λογοτέχνης δεν ζητά χειροκρότημα, ζητά,τον κτύπο της καρδιάς όσων αγγίξο

Γεγονότα δίνουν την δική τους εκδοχή στην ιστορία... Αληθινή η ψεύτικη, αμαρτωλή η ηθική,δεν κρίνω το αποτέλεσμα. Μα κείνος ο κόμπος στο λαιμό μένει νεκρός,ποιητή μου... Στο ανακάτεμα των λέξεων ανάθεμα και γνωρίζει ουδείς το "γιατί" της κακής πρόθεσης. Κι έπειτα οι αθώοι χειροκροτούν για το αποτέλεσμα. Αζύγιστες εκφράσεις των θλιβερών αμαρτωλών, δανείζονται ψεύτικα χαμόγελα. Η μόνιμη κατοικία αυτών είναι η σκοτεινή πλευρά του τοίχου. Εύα Αλιβιζάτου 🌹 Συγγραφέας

«Δεν φτάνει που την έχουμε εδώ μέσα στα πόδια μας, την ακαμάτρα, πρέπει και να την ταΐζουμε. Εσύ δεν μπορείς να την παντρέψεις; Τόσους έχει στο χωριό. Δεν είναι κι απαραίτητο να είν' πλούσιος ούτε και ομορφονιός. Αρκεί να την έχει άλλος στην πλάτη του». Η κακία της Μέλπως για την Αστέρω ήταν γνωστή και στα μυρμήγκια του χωριού. Όταν παντρεύτηκε τον Νώντα χωρίς να τον θέλει, έβγαλε όλη της την κακία πάνω στην έρμη την αδερφή του. Και το σπίτι έλαμπε χάρη στην Αστέρω, και όλη η

Το περίφημο περιδέραιο στέκεται εκθαμβωτικό στο δέρμα της.  Νυσάφι οι οβολοί που δόθηκαν για τον λεπτεπίλεπτο λαιμό της... Οι πέτρες προσθέτουν  βάρος στο στέρνο της... Στέκονται σαν παγωμένες δροσοσταλλίδες, κι  εκείνη το φορά  με μια θλίψη αρχοντική... Λες και η λάμψη είναι το τίμημα που πληρώνει... Τι κι αν οι τεχνίτες μέτρησαν το χρυσό, χωρίς τσιγκουνιά; Τι κι αν έγινε σπατάλη για αυτό; Στα μάτια της καθρεφτίζεται μια άλλη σπάνια αξία, δεν μετριέται  στα πετράδια... Είναι