Σαν το κύμα που γλείφει τα βράχια. Σαν τον αέρα που τριβελίζει τις κρύες μέρες του χειμώνα. Σαν την δίψα για γνώση. Έναν τέτοιο έρωτα έζησα μαζί σου. Όλη η ποιητική συλλογή των μεγάλων ερωτικών συγγραφέων πέρασε από μπροστά μου. Τι έρωτας ήταν αυτός που σου είχα.. Τι έρωτας. Θυμάμαι τα βράδια που μούσκεμα από τα δάκρυα γινόταν το μαξιλάρι μου από την απουσία σου. Θυμάμαι τα συναισθήματα μου να ουρλιάζουν στην σιωπή. Θυμάμαι την ψυχή μου να κραυγάζει. Καμία χαρά. Μόνο δάκρυα.

Οκτώβρης. Τα χρώματα αλλάζουν. Το πράσινο δίνει τα σκήπτρα στο καφέ,το κίτρινο,το πορτοκαλί. Η ζεστασιά του ήλιου σιγά-σιγά αποδυναμώνεται. Τα βουνά,οι πεδιάδες,τα λαγκάδια φορούν το φουστάνι του φθινοπώρου. Μια εποχή γεμάτη από εικόνες. Ταξιδεύοντας. Εκδρομή. Ένα ξύλινο σπίτι στο βουνό. Δύο κούπες ζεστό καφέ με άρωμα φουντούκι. Εσύ.... Εγώ..... Ένας αόρατος έρωτας για τους άλλους. Ένας ορατός έρωτας για εμάς. Αλήθεια... Τι ερωτεύτηκες σε εμένα; Τι σε κάνει να θες να μου μιλά

Πες μου γιατί κάθε φορά που σε σκέφτομαι εμφανίζεσαι μπρος μου δίχως να σε φωνάξω. Δίχως να σε πάρω τηλέφωνο. Δίχως να σου στείλω ένα μήνυμα. Αυτή η παράξενη σύνδεση που έχω μαζί σου. Κάποιος το είπε έρωτα. Κάποιος το είπε χημεία. Κάποιος το είπε τυχαίο γεγονός. Κάποιος το αποκάλεσε λατρεία. Αν με ρωτήσεις πως το αποκαλώ εγώ,θα σου αποκαλύψω πως αυτό είναι αγάπη. Σε νιώθω. Σε αισθάνομαι. Σε επιθυμώ. Το βλέμμα μου στραμμένο προς την θάλασσα. Ο ουρανός. Τα θαλασσοπούλια. Τα καρ

Να με σκέφτεσαι άγρια σαν την θάλασσα που υπηρετείς. Να με σκέφτεσαι άγρια σαν τον απύθμενο ωκεανό. Να με σκέφτεσαι άγρια όπως ο καρχαρίας ποθεί το θήραμα του. Άγρια μαύρη θάλασσα. Αυτό κρύβει το βλέμμα σου. Σκοτεινός υδάτινος κόσμος η ψυχή σου. Να με σκέφτεσαι άγρια όπως τα κύματα χτυπούν τα βράχια. Φάρος θα είναι το βλέμμα μου και φως η προσευχή μου. Χρυσάνθη Σεργίνη 🌹

Λάθος είπες ότι ήμουν. Λάθος είπες κι έφυγες. 'Αδειασες μέσα σ'ένα βράδυ μια ολόκληρη ζωή.Την δική μας ζωή. Το μόνο που ήθελες ήταν η ελευθερία σου. Έβρεχε πολύ εκείνο το βράδυ θυμάμαι. Δεν κυκλοφορούσε ούτε σπουργίτι. Οι ώρες περνούσαν αργά και με πολύ μεγάλη δυσκολία μέχρι να συνειδητοποιήσω τι μου είχε συμβεί. Η κραυγή μου είχε τόση δύναμη όμως παρέμεινε σιωπηλή. Τα δάκρυα δεν έφτασαν ποτέ στο πάτωμα. Τίποτα. Όλα είχαν ανατραπεί. Μακάρι να είχα χρόνο για σένα περισσότερο.

Δεν σε ξαναπήρα τηλέφωνο. Όχι γιατί δεν ήθελα. Αλλά γιατί εξάντλησα κάθε λεπτό του χρόνου μου για να σου μιλήσω. Δεν σε ξανά πήρα τηλέφωνο. Όχι γιατί δεν είχα τι να σου πω. Αλλά γιατί είπα ότι μπορούσε να ειπωθεί. Δεν σε ξαναπήρα τηλέφωνο. Όχι γιατί ήμουν δυνατή. Γιατί κάθε φορά που έκλεινα το ακουστικό σπάραζα στο κλάμα. Τα δάκρυ μου στέρεψαν. Με διέλυσες. Γιατί σ' αγαπούσα. Με κατέστρεψαν οι πράξεις σου γιατί σ' αγαπούσα. Με έστειλες στον άλλο κόσμο αλλά Εκείνος με ήθελε πί

Το μόνο που μου προσέφερες ήταν σκοτάδι, χάος και ένα αβέβαιο παρόν. Ούτε καν ένα θετικό μέλλον. Αυτή ήταν η προσπάθεια σου; Αυτή ήταν η ζωή που θέλησες να μου προσφέρεις; Τόση φασαρία για μια στιγμή σκότους; Τόση προετοιμασία για δευτερόλεπτα ηδονής; Σε λυπάμαι. Δεν έχεις τίποτα καλό μέσα σου. Είσαι σάπιος μέχρι τα κόκκαλα. Δεν έμαθες ποτέ να προσφέρεις. Μόνο να αρπάζεις. Μοιάζεις με αρπακτικό πουλί που παλεύει να βρει το θήραμα του κι όταν το βρει το κατασπαράζει σε χρόνο μ

Εκεί φτάσαμε να είμαστε ξένοι. Εμείς που κάποτε ζούσαμε ο ένας για την ανάσα του άλλου. Τότε που λαχταρούσε η καρδιά σου να με συναντήσει. Τότε που η φωνή μου είχε εκείνο το παράξενο τρεμούλιασμα. Η ζωή μας μαζί έτσι λέγαμε. Τα χρόνια πέρασαν και το μαζί έγινε καθημερινότητα. Ήρθε η φθορά. Εμείς που τόσο αγαπηθήκαμε κόντρα στους φόβους και στους ενδοιασμούς μας. Εμείς που σκίσαμε τον ουρανό για να είμαστε μαζί. Ο χρόνος. Ο Χρόνος δεν ήταν ποτέ φίλος. Ο Χρόνος δεν μαλάκωσε την

Γεννήθηκε από μια ιδέα. Πρωτεργάτρια η Εύα. Δίπλα της ο Θοδωρής της. Ακούραστος φρουρός των λέξεων. Ο Χρήστος. Ο Βασίλης. Η Χρυσάνθη. Η Όλγα. Η Λιλή. Η Τριανταφυλλιά... Η Γιούλη... Η Άννα... Από τις θεμελιώδεις λίθους της ομάδας αυτής. Φίλοι πολλοί και γνωστοί μαζεύτηκαν να στήσουνε γιορτή. Είναι πολλοί. Είναι αγνοί. Λέξεις. Συναισθήματα. Ποίηση. Λογοτεχνία. Μέσα στης ζωής την τρικυμία. Ενώθηκαν να μας αφηγηθούν ιστορίες και άγνωστες πτυχές της ζωής. Ω! Αγαπημένα πλάσματα της

Και ξαφνικά μια μέρα ξύπνησε. Ξύπνησε και κοίταξε στον καθρέφτη. Κοίταξε τα άσπρα της μαλλιά,τα καφέ μεγάλα της μάτια...το πρόσωπο της δεν ήταν το ίδιο φρέσκο όπως άλλοτε. Ρυτίδες και γραμμές γεμάτο. Το δέρμα της έμοιαζε σαν διψασμένη γη. Το βλέμμα της χαμήλωσε. Τα χέρια της μαρτυρούσαν την ζωή της. Τίποτα δεν ήταν το ίδιο πια. Και ξαφνικά κοίταξε τον εαυτό της και είδε τη ζωή της να περνά σαν ταινία με πρωταγωνιστές άλλους και όχι εκείνη. Τα χρόνια που αφιέρωσε. Η ζωή που δε

Κάθε καλοκαίρι αντάμωναν στο ακρογιάλι. Ο Βάγιος και η Ευτέρπη. Από μικρά παιδιά φίλοι. Αχώριστοι. Δεν της είπε ποτέ πόσο πολύ ήταν ερωτευμένος μαζί της. Η ζωή τους μεγαλώνοντας άλλαξε. Η Ευτέρπη έφυγε από το νησί πήγε να σπουδάσει,να γνωρίσει τον κόσμο,να ερωτευτεί. Ο Βάιος φτωχό παιδί από λαϊκή οικογένεια είχε την ενασχόληση του με τα δίχτυα. Τεχνίτης και μάστορας. Έτσι τον φώναζαν οι φίλοι του. Η Ευτέρπη είχε πολλά χρόνια να δώσει σημεία ζωής. Εκείνος πάντα την περίμενε στ

Δύο άνθρωποι που ήταν χρόνια μαζί. Πέρασαν όμορφες στιγμές. Πέρασαν δύσκολες στιγμές. Μετρούσαν κοινή πορεία από πριν την ενηλικίωση τους. Μια ζωή μαζί. Τα σύννεφα στην ζωή τους ήταν εμφανή. Η αρρώστια της μοίρας την χτύπησε βαριά. Μήνες έλιωνε στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Δίχως ελπίδα. Ο Άρης δίπλα της νυχθημερόν. Εκείνο το πρωινό λίγο πριν ο ήλιος ανατέλλει,ο Άρης μόλις είχε ξυπνήσει και πριν προλάβει να πιεί μια γουλιά καφέ έλαβε ένα μήνυμα. Να Μ' αγαπάς. Όσο μπορείς να Μ'

Εκείνο το βροχερό πρωινό του Μάη θυμάμαι... Η ώρα ήταν έξι το πρωί. Είχαμε κοιμηθεί μαζί το προηγούμενο βράδυ. Ήρθες αργά ...Περασμένες δώδεκα ήταν. Ήσουν κουρασμένος απ' τη δουλειά. Ξεντύθηκες και ήρθες να ξαπλώσεις δίπλα μου. Όλο το βράδυ θα μου έκανες έρωτα. Δεν ήταν όμως σαν τις άλλες φορές. Δεν ήσουν ο εαυτός σου τελευταία. Έδειχνες στεναχωρημένος. Το ξυπνητήρι δυναμίτης. Εγώ ήθελα λίγο ακόμα να κρατήσω την μυρωδιά σου επάνω μου δεν σηκώθηκα απ' το κρεβάτι. Εσύ... Είχες

Μέσα στη βουή της πόλης ψάχνοντας τον χαμένο μου εαυτό,το βλέμμα μου έπεσε πάνω στη θάλασσα. Το φουστάνι που φορούσε ήταν σκούρο μπλε. Τα κύματα χτυπούσαν τους από χρόνια φθαρμένους βράχους. Δεν είχε την λάμψη που κάποτε την έβλεπα και γέμιζε η ψυχή μου από χαρά. Ο αέρας την πήγαινε πέρα δώθε. Πού πήγαν τα χρώματα της; Ποιος τα πήρε; Μήπως εσύ; Εσύ έκλεψες το μπλε της θάλασσας φώναξα με όση δύναμη είχα. Σιωπή. Λίγα λεπτά αργότερα.... Μια γνώριμη φωνή μου απάντησε. Ήταν εκείνο

Μια τζούρα από 'σενα. Μία στιγμή μαζί σου. Να σε κοιτώ και να χάνομαι. Πέλαγος το βλέμμα σου. Ωκεανός η σιωπή σου. Λύπη. Λύπη νιώθω μακριά σου. Τα μάτια μου βούρκωσαν πάλι απόψε. Άραγε που αρμενίζεις; Η σκέψη σου τι να θωρεί; Ανάσα και οξυγόνο η φωνή σου. Δροσιά στο διψασμένο μου κορμί η ηδονή σου. Ω! Εσύ. Πάλι εσύ. Την σκέψη μου μονοπωλείς. Άρχοντα της θάλασσας και του αθέατου υδάτινου κόσμου. Ποσειδώνα. Λίγο ακόμα έμεινε να φιλήσω τα χείλη του. Ηρέμησε τα κύματα κι άφησε το

Γκρίζα μαλλιά. Μάτια καστανά. Χείλη σαρκώδη. Βλέμμα μυστηριώδες. Σώμα αγάλματος μπροστά μου ξεπροβάλλει. Πώς να αντισταθεί κανείς σε μια τέτοια θεϊκή ομορφιά. Στα μάτια μου φαντάζεις σαν άγρια θάλασσα. Ηρεμη αλλά και απόμακρη. Παθιασμένη αλλά με απόσταση. Χαοτική και απύθμενη. Μια θάλασσα που μέσα της με ελκύει. Τα μάτια σου ερωτεύτηκα. Τα χείλη που δεν γευτηκα. Την ανάσα που δεν ένιωσα. Το σώμα που δεν ιδρωσα. Η ηδονή που αγνόησα. Τα δάκρυα που έριξα. Η απόρριψη που βίωσα. Η

Η σχέση μου με την θάλασσα ήταν πάντα περίεργη. Ποικιλία από συναισθήματα με κατέκλυζαν κάθε φορά που την συναντούσα στο δρόμο μου. Το χειμώνα κρύα και απόμακρη,το καλοκαίρι ζεστή και παιχνιδιάρικη. Όταν ήρθες εσύ. Όταν ήρθες εσύ ο μαχητής της θάλασσας και μπήκες στη ζωή μου,όλα άλλαξαν. Η θάλασσα άρχισε να μοιάζει οικεία. Δεν με τρόμαζαν τα μεγάλα θεριά. Τα κύματα δεν φάνταζαν τόσο άγρια. Έδωσες νόημα στη ζωή μου κι ας κράτησες μόνο μια στιγμή. Ωραία ιστορία. Που θα μπορούσε

Η γνωριμία μας. Όλα στο κόκκινο. Έντονα και παθιασμένα μηνύματα. Μηνύματα που κρύβουν λαχτάρα για κάτι νέο. Μυνήματα που μέσα τους έχουν μια ιδιαίτερη στιγμή. Μέρα με την μέρα "Φούντωνε" όλο αυτό. Δεν έδωσα όνομα. Δεν ήθελα. Μια στιγμή και διαλύθηκαν όλα. Εγώ φταίω. Εσύ με τιμώρησες αρκετά. Δεν νομίζεις; Το ενδιαφέρον δεν είχε πια ενδιαφέρον. Η καθημερινότητα. Η αποφυγή. Η απομάκρυνση. Το "δήθεν" ενδιαφέρον έκανε μια δυνατή εμφάνιση. Ψίχουλα. Ψίχουλα συναισθημάτων. Αναρωτιέμα

Λίγο ο χρόνος που δεν βρέθηκε. Λίγο η ζωή που έφυγε. Λίγο εγώ. Λίγο εσύ. Λίγο και οι δύο μαζί. Λίγο λίγο με σκοτώνει η δήθεν παρουσία σου. Λίγο λίγο με απομακρύνει η αδιαφορία σου. Μαζεύω εγώ. Τα σημειώνω όλα. Λίγο λίγο τα συναισθήματα πεθαίνουν. Το τέλειο σχέδιο εξόντωσης. Στρατηγική συνεργασία μυαλού και καρδιάς. Λίγο λίγο έφυγες. Λίγο λίγο μ' άφησες. Μ' άφησες να ελπίζω. Με γέμισες φειδωλές υποσχέσεις. Όνειρα. Όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Έρωτα το βάφτισες αυτό

Σαν ξυπνάω το πρωί στο παραθύρι τρέχω. Θέλω να δω το φως. Τον ήλιο. Να δω ότι τα μάτια μου μπορούν. Μικρό καρδιοχτύπι. Ψήνω καφέ. Μυρίζω το χαρμάνι. Ανάβω τσιγάρο και κάθομαι στον καναπέ. Το βλέμμα και ο νους γυρίζει έξω. Τι κάνουν οι άνθρωποι όταν ξυπνούν; Πώς να μυρίζει άραγε το δικό τους πρωινό; Τι χρώμα έχει η δική τους μέρα; Περνά η ώρα. Πρέπει να σηκωθώ. Να στήσω την δική μου μέρα. Να κάνω τις δουλειές μου. Να φροντίσω το σπίτι μου,την οικογένεια μου,να πάω στην δουλειά