Κάθε καλοκαίρι αντάμωναν στο ακρογιάλι. Ο Βάγιος και η Ευτέρπη. Από μικρά παιδιά φίλοι. Αχώριστοι. Δεν της είπε ποτέ πόσο πολύ ήταν ερωτευμένος μαζί της. Η ζωή τους μεγαλώνοντας άλλαξε. Η Ευτέρπη έφυγε από το νησί πήγε να σπουδάσει,να γνωρίσει τον κόσμο,να ερωτευτεί. Ο Βάιος φτωχό παιδί από λαϊκή οικογένεια είχε την ενασχόληση του με τα δίχτυα. Τεχνίτης και μάστορας. Έτσι τον φώναζαν οι φίλοι του. Η Ευτέρπη είχε πολλά χρόνια να δώσει σημεία ζωής. Εκείνος πάντα την περίμενε στ

Δύο άνθρωποι που ήταν χρόνια μαζί. Πέρασαν όμορφες στιγμές. Πέρασαν δύσκολες στιγμές. Μετρούσαν κοινή πορεία από πριν την ενηλικίωση τους. Μια ζωή μαζί. Τα σύννεφα στην ζωή τους ήταν εμφανή. Η αρρώστια της μοίρας την χτύπησε βαριά. Μήνες έλιωνε στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Δίχως ελπίδα. Ο Άρης δίπλα της νυχθημερόν. Εκείνο το πρωινό λίγο πριν ο ήλιος ανατέλλει,ο Άρης μόλις είχε ξυπνήσει και πριν προλάβει να πιεί μια γουλιά καφέ έλαβε ένα μήνυμα. Να Μ' αγαπάς. Όσο μπορείς να Μ'

Εκείνο το βροχερό πρωινό του Μάη θυμάμαι... Η ώρα ήταν έξι το πρωί. Είχαμε κοιμηθεί μαζί το προηγούμενο βράδυ. Ήρθες αργά ...Περασμένες δώδεκα ήταν. Ήσουν κουρασμένος απ' τη δουλειά. Ξεντύθηκες και ήρθες να ξαπλώσεις δίπλα μου. Όλο το βράδυ θα μου έκανες έρωτα. Δεν ήταν όμως σαν τις άλλες φορές. Δεν ήσουν ο εαυτός σου τελευταία. Έδειχνες στεναχωρημένος. Το ξυπνητήρι δυναμίτης. Εγώ ήθελα λίγο ακόμα να κρατήσω την μυρωδιά σου επάνω μου δεν σηκώθηκα απ' το κρεβάτι. Εσύ... Είχες

Μέσα στη βουή της πόλης ψάχνοντας τον χαμένο μου εαυτό,το βλέμμα μου έπεσε πάνω στη θάλασσα. Το φουστάνι που φορούσε ήταν σκούρο μπλε. Τα κύματα χτυπούσαν τους από χρόνια φθαρμένους βράχους. Δεν είχε την λάμψη που κάποτε την έβλεπα και γέμιζε η ψυχή μου από χαρά. Ο αέρας την πήγαινε πέρα δώθε. Πού πήγαν τα χρώματα της; Ποιος τα πήρε; Μήπως εσύ; Εσύ έκλεψες το μπλε της θάλασσας φώναξα με όση δύναμη είχα. Σιωπή. Λίγα λεπτά αργότερα.... Μια γνώριμη φωνή μου απάντησε. Ήταν εκείνο

Μια τζούρα από 'σενα. Μία στιγμή μαζί σου. Να σε κοιτώ και να χάνομαι. Πέλαγος το βλέμμα σου. Ωκεανός η σιωπή σου. Λύπη. Λύπη νιώθω μακριά σου. Τα μάτια μου βούρκωσαν πάλι απόψε. Άραγε που αρμενίζεις; Η σκέψη σου τι να θωρεί; Ανάσα και οξυγόνο η φωνή σου. Δροσιά στο διψασμένο μου κορμί η ηδονή σου. Ω! Εσύ. Πάλι εσύ. Την σκέψη μου μονοπωλείς. Άρχοντα της θάλασσας και του αθέατου υδάτινου κόσμου. Ποσειδώνα. Λίγο ακόμα έμεινε να φιλήσω τα χείλη του. Ηρέμησε τα κύματα κι άφησε το

Γκρίζα μαλλιά. Μάτια καστανά. Χείλη σαρκώδη. Βλέμμα μυστηριώδες. Σώμα αγάλματος μπροστά μου ξεπροβάλλει. Πώς να αντισταθεί κανείς σε μια τέτοια θεϊκή ομορφιά. Στα μάτια μου φαντάζεις σαν άγρια θάλασσα. Ηρεμη αλλά και απόμακρη. Παθιασμένη αλλά με απόσταση. Χαοτική και απύθμενη. Μια θάλασσα που μέσα της με ελκύει. Τα μάτια σου ερωτεύτηκα. Τα χείλη που δεν γευτηκα. Την ανάσα που δεν ένιωσα. Το σώμα που δεν ιδρωσα. Η ηδονή που αγνόησα. Τα δάκρυα που έριξα. Η απόρριψη που βίωσα. Η

Η σχέση μου με την θάλασσα ήταν πάντα περίεργη. Ποικιλία από συναισθήματα με κατέκλυζαν κάθε φορά που την συναντούσα στο δρόμο μου. Το χειμώνα κρύα και απόμακρη,το καλοκαίρι ζεστή και παιχνιδιάρικη. Όταν ήρθες εσύ. Όταν ήρθες εσύ ο μαχητής της θάλασσας και μπήκες στη ζωή μου,όλα άλλαξαν. Η θάλασσα άρχισε να μοιάζει οικεία. Δεν με τρόμαζαν τα μεγάλα θεριά. Τα κύματα δεν φάνταζαν τόσο άγρια. Έδωσες νόημα στη ζωή μου κι ας κράτησες μόνο μια στιγμή. Ωραία ιστορία. Που θα μπορούσε

Η γνωριμία μας. Όλα στο κόκκινο. Έντονα και παθιασμένα μηνύματα. Μηνύματα που κρύβουν λαχτάρα για κάτι νέο. Μυνήματα που μέσα τους έχουν μια ιδιαίτερη στιγμή. Μέρα με την μέρα "Φούντωνε" όλο αυτό. Δεν έδωσα όνομα. Δεν ήθελα. Μια στιγμή και διαλύθηκαν όλα. Εγώ φταίω. Εσύ με τιμώρησες αρκετά. Δεν νομίζεις; Το ενδιαφέρον δεν είχε πια ενδιαφέρον. Η καθημερινότητα. Η αποφυγή. Η απομάκρυνση. Το "δήθεν" ενδιαφέρον έκανε μια δυνατή εμφάνιση. Ψίχουλα. Ψίχουλα συναισθημάτων. Αναρωτιέμα

Λίγο ο χρόνος που δεν βρέθηκε. Λίγο η ζωή που έφυγε. Λίγο εγώ. Λίγο εσύ. Λίγο και οι δύο μαζί. Λίγο λίγο με σκοτώνει η δήθεν παρουσία σου. Λίγο λίγο με απομακρύνει η αδιαφορία σου. Μαζεύω εγώ. Τα σημειώνω όλα. Λίγο λίγο τα συναισθήματα πεθαίνουν. Το τέλειο σχέδιο εξόντωσης. Στρατηγική συνεργασία μυαλού και καρδιάς. Λίγο λίγο έφυγες. Λίγο λίγο μ' άφησες. Μ' άφησες να ελπίζω. Με γέμισες φειδωλές υποσχέσεις. Όνειρα. Όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Έρωτα το βάφτισες αυτό

Σαν ξυπνάω το πρωί στο παραθύρι τρέχω. Θέλω να δω το φως. Τον ήλιο. Να δω ότι τα μάτια μου μπορούν. Μικρό καρδιοχτύπι. Ψήνω καφέ. Μυρίζω το χαρμάνι. Ανάβω τσιγάρο και κάθομαι στον καναπέ. Το βλέμμα και ο νους γυρίζει έξω. Τι κάνουν οι άνθρωποι όταν ξυπνούν; Πώς να μυρίζει άραγε το δικό τους πρωινό; Τι χρώμα έχει η δική τους μέρα; Περνά η ώρα. Πρέπει να σηκωθώ. Να στήσω την δική μου μέρα. Να κάνω τις δουλειές μου. Να φροντίσω το σπίτι μου,την οικογένεια μου,να πάω στην δουλειά

Φτερωτέ θεέ... Κλέφτη! Έριξες τα βέλη σου ξανά. Γιατί σε μένα; Γιατί εμένα; Δεν τα είπαμε πριν χρόνια ότι δεν είσαι για μένα; Τι θέλεις από μένα και γιατί με τυραννάς; Άσε με στην ησυχία μου. Άσε με στην μοναξιά μου. Φύγε απ' εδώ δεν σε θέλω. Σταμάτα να με πολιορκείς. Σταμάτα. Δεν είναι αυτό κομμάτι που μου ταιριάζει. Μάζεψε τα και φύγε. Μάζεψε τα βέλη σου και μην μου σκουπίζεις τα δάκρυα. Εκείνος που ερωτεύτηκα πέθανε. Και μαζί του πέθανα κι εγώ. Τίποτα δεν είναι για πάντα.

Όσες δυσκολίες και αν έρθουν, όσα κύματα κι αν χρειαστεί να αντιμετωπίσουμε. Όσες καταιγίδες μας βρέξουν τίποτα δεν θα μας χωρίσει. Κανένας. Καμία δικαιολογία. Κανένα ψέμα. Ακόμα και στην κόλαση θα κατέβω για σένα αν χρειαστεί να σε σώσω. Θα τα βάλω με τον ίδιο τον δαίμονα για να μην σε χάσω. Αγάπη μου.. Φώς μου. Δώρο Θεού για μένα είσαι.. Ζωή μου. Δώδεκα χρόνια μαζί. Δώδεκα χρόνια. Μια ζωή. Γι αυτό έγινε ο κόσμος για να συναντηθούμε. Ήξερε ο Θεός τον χρόνο και τον τόπο. Πάντ

Ήταν βράδυ. Ο κόσμος πολύς. Τα ποτά. Τα τσιγάρα. Η μουσική. Η μουσική που εσύ επέλεγες να παίξεις. Εγώ στο μπάρ πίνοντας το ποτό μου. Σε είδα. Έκανα την κίνηση μου. Από μακριά. Ήρθες. Μου συστήθηκες,τσουγκρίζοντας το ποτήρι. Έφυγες. Έφυγα. Η πρώτη επικοινωνία. Τα πρώτα μηνύματα. Το καρδιοχτύπι. Η αναμονή. Η επιμονή. Ο έρωτας. Ο έρωτας που γεννήθηκε μέσα μου για σένα. Ο έρωτας που ξεκίνησε. Ο χρόνος που ήθελα να περάσω μαζί σου. Μια ευτυχισμένη περίοδος μέσα μου ξεκινούσε.....

Πώς μοιάζει ο έρωτας; Τι χρώμα έχει η αγάπη; Πώς παντρεύονται το σκοτάδι με το φως; Τι νιώθει το σώμα όταν ερωτεύεται; Πώς αντιμετωπίζεται η ψυχή που απορρίπτεται; Συναισθήματα. Χιλιάδες συναισθήματα. Μέσα στο σώμα ταξιδεύουν. Ψάχνουν ανθρώπους να τα αγαπήσουν και να τα αγκαλιάσουν. Τα συναισθήματα που είχα για σένα; Δεν βρήκαν έφορο έδαφος για να ανθίσουν. Άγρια και επιβλητική γη το σώμα σου. Πέτρα η καρδιά σου. Φωτιά της έβαλα με δεν λύγισε. Άνθρωπος ατσάλι. Ανέκφραστος. Δύ

Η γνωριμία. Οι ματιές. Η αμηχανία. Το πρώτο φιλί. Το πρώτο άγγιγμα. Η επαφή. Ο έρωτας που γεννήθηκε ανάμεσα σε αυτούς του δύο. Οι συνθήκες. Ο πόλεμος. Η κατοχή. Τα χρόνια που έφυγαν δίχως να επικοινωνήσουν. Δίχως να το καταλάβουν. Η αγάπη που δεν έσβησε. Η επανασύνδεση. Τα χέρια μου. Τα χέρια σου. Τα μάτια μου . Το βλέμμα σου. Η απέραντη αγάπη σου. Η απρόσμενη συνάντησή μας. Τα πρέπει και τα θέλω. Τι θα νικήσει; Μαζί; Χωρίς; Ποιος θα κερδίσει σε αυτό τον αγώνα ψυχή μου; Εσύ;

Λέξεις στροβιλίζουν το μυαλό μου. Λόγια που ειπώθηκαν. Λόγια που δεν ξεστόμισα ποτέ. Μυστικά και λάθη. Σωστά και πάθη. Μέσα στου μυαλού μου το σκοτάδι ψάχνω να βρω την άκρη. Σιωπή. Σιωπή και κρύο. Το σώμα μου αρχίζει να παγώνει. Το αίμα ψάχνει λίγη ζεστασιά την καρδιά να κρατήσει για να μην πάψει να χτυπά. Ο χρόνος τελειώνει. Τικ-Τακ, τικ -τακ το ρολόι χτυπά. Δώδεκα πάλι. Μεσάνυχτα. Η ώρα των ψυχών. Η ώρα των αγγέλων και των δαιμόνων. Στη μέση εγώ. Κι απέναντι μου ένα κενό. Θ

Πόσες φορές έγραψα για τον έρωτα που σου είχα.. Πόσες φορές σου εκδήλωσα τα συναισθήματα μου; Πόσες φορές; Έχω χάσει το μέτρημα. Έχει σημασία; Δεν έχει σημασία. Ό,τι κι αν έκανα για 'σενα δεν ήταν ποτέ αρκετό. Με κατέστρεψε η όλη στάση σου απέναντι μου. Με κατέστρεψε. Μίσησα τον εαυτό μου γιατί σε αγάπησα. Γιατί ήμουν ολοκληρωτικά δοσμένη σε αυτό που ένιωθα. Κι όμως τρελάθηκα. Έχασα τα λογικά μου. Αυτοκαταστράφηκα. Ήμουν μια ζωντανή νεκρή. Πήγαινα κι ερχόμουν. Ήθελα να απαλλα

Εγώ είμαι ο Χρήστος. Εσύ είσαι η Σοφία. Η ιστορία μας ξεκίνησε πριν πολλά χρόνια. Μπήκες στην ζωή μου ξαφνικά. Δεν ήξερα ότι θα σε ερωτευόμουν από την πρώτη στιγμή. Περάσαμε πολλά μαζί όμορφες στιγμές, δύσκολες αλλά μαζί. Γέλια, ταξίδια, εκδρομές, φαγητό, ώρες ατελείωτες από ηδονή. Βροχές, λιακάδες, χιόνια. Τίποτε δεν έδειχνε ότι πλησίαζε το τέλος. Ένα πρωί μετά από χρόνια μου είπες ότι δεν πήγαινε άλλο. Μου είπες ότι δεν είμαι αυτός που θέλεις να περάσεις το υπόλοιπο της ζωή

Μου είπαν ότι το πιο σκληρό ναρκωτικό είναι η ηρωίνη. Τους απάντησα πώς το πιο σκληρό ναρκωτικό είναι ο έρωτας. Ο έρωτας αυτός ο φτερωτός θεός που έτσι και σε βάλει στο στόχαστρο του την έχεις πατήσει. Έρωτας. Δυνατός και ζόρικος. Μια σειρά από μικρά και μεγάλα συναισθήματα που πηγαινοέρχονται από το μυαλό μέχρι την καρδιά και αντιστρόφως. Έρωτας. Ένα δυνατό καιρικό φαινόμενο. Ένα τσουνάμι που δεν αφήνει τίποτα παρά μόνο χάος όταν περνά. Έρωτας. Λάβα του ηφαιστείου όταν τα σώ

Καθημερινά έχεις μια δύσκολη ζωή. Τρέξιμο για τα παιδιά. Να φροντίσεις το σπίτι. Να φροντίσεις τον σύζυγό, την σύζυγό,τον σύντροφό, την σύντροφό ότι έχει ο κάθε άνθρωπος στην ζωή του. Τρέχεις συνέχεια για την δουλειά όποια κι εάν είναι αυτή. Τρέχεις να προλάβεις συνέχεια κάτι μέχρι το ρολόι να χτυπήσει δώδεκα τα μεσάνυχτα. Όταν έρθει η ώρα που άλλη μια αποστολή έχει έρθει είς πέρας. Ακόμη μια μέρα που η τακτοποίηση των πάντων έχει κάνει τον κύκλο της ζωής της εσύ έρχεσαι αντι