Η φθορά ...

Εκεί φτάσαμε να είμαστε ξένοι.

Εμείς που κάποτε ζούσαμε ο ένας για την ανάσα του άλλου.

Τότε που λαχταρούσε η καρδιά σου να με συναντήσει.

Τότε που η φωνή μου είχε εκείνο το παράξενο τρεμούλιασμα.

Η ζωή μας μαζί έτσι λέγαμε.

Τα χρόνια πέρασαν και το μαζί έγινε καθημερινότητα.

Ήρθε η φθορά.

Εμείς που τόσο αγαπηθήκαμε κόντρα στους φόβους και στους ενδοιασμούς μας.

Εμείς που σκίσαμε τον ουρανό για να είμαστε μαζί.

Ο χρόνος.

Ο Χρόνος δεν ήταν ποτέ φίλος.

Ο Χρόνος δεν μαλάκωσε την πληγή.

Εμείς μαζί όπως στην αρχή.

Αγκάθι έγινε η αγκαλιά και το φιλί μαχαίρι.

Το βλέμμα γέμισε σκοτάδι και η καρδιά έσπασε... κομματιάστηκε.

Χρυσάνθη Σεργίνη 🌹