Το κύκνειο άσμα...

Πες μου γιατί κάθε φορά που σε σκέφτομαι εμφανίζεσαι μπρος μου δίχως να σε φωνάξω.

Δίχως να σε πάρω τηλέφωνο.

Δίχως να σου στείλω ένα μήνυμα.

Αυτή η παράξενη σύνδεση που έχω μαζί σου.

Κάποιος το είπε έρωτα.

Κάποιος το είπε χημεία.

Κάποιος το είπε τυχαίο γεγονός.

Κάποιος το αποκάλεσε λατρεία.

Αν με ρωτήσεις πως το αποκαλώ εγώ,θα σου αποκαλύψω πως αυτό είναι αγάπη.

Σε νιώθω.

Σε αισθάνομαι.

Σε επιθυμώ.

Το βλέμμα μου στραμμένο προς την θάλασσα.

Ο ουρανός.

Τα θαλασσοπούλια.

Τα καράβια που πηγαίνουν και έρχονται.

Το δροσερό αεράκι του φθινοπώρου.

Η αγκαλιά μου.

Η αγκαλιά σου.

Τα χείλη μας που έμειναν ξερά.

Στο λιμάνι μοιράζω τον φάρο.

Κάθε φορά η ίδια ενέργεια.

Ανάβει και σβήνει.

Στέλνοντας το δικό του μήνυμα στους ναυτικούς.

Νύχτωσε.

Η καρδιά μου κρύωσε.

Αντίο αγάπη μου.

Αντίο θάλασσα μου.

Δάκρυα.

Κι ύστερα μια δυνατή κραυγή.

Όπως ο κύκνος, έτσι κι εγώ.

Έτσι κι η ψυχή μου κραύγαζε λίγο πριν το τέλος, αφήνοντας το δικό της "κύκνειο άσμα".

Χρυσάνθη Σεργίνη 🌹