Βάρκα είμαι μοναχή στης ακρογιαλιάς μιαν άκρη δίχως κουπιά, δίχως πανιά αχ, παντέρημη η φτωχειά. Θάλασσά μου στην γαλήνια αγκαλιά σου φτερουγίζουν τσούρμο οι λογισμοί μου λεύτερα πουλιά, Θάλασσά μου Εσύ με αφουγγράζεσαι με ακούς υπομονετικά, με καταλαβαίνεις... την ψυχή μου γαληνεύεις... Θάλασσά μου Γλυκιά μου εσύ γιάτρισσα πλανεύτρα είσαι μάγισσα έρωτάς μου αγιάτρευτος Αγάπη,Ζωή μου, Θάνατος. Τριανταφυλλιά Παπανδρέου 🌹

"Αμάν πια... Θα βγάλεις το σκασμό επιτέλους άνθρωπέ μου; Έ λ ε ο ς !!! Δεν είσαι μόνος σου  τόσοι ασθενείς είναι δω μέσα, του φώναξε η νοσοκόμα αγανακτισμένη . Δεν φτάνει που σε ξέχασαν  οι δικοί σου, σε ξέχασε και ο Άγιος Πέτρος  και δεν βλέπει που μας βασανίζεις." Κανέναν δεν είχε ο μεσήλικας αυτός άντρας να τον επισκεφθεί, να του δώσει ένα χέρι βοήθειας.     Πονούσε το κορμί του αφόρητα και βογγούσε, όσο κι αν  προσπαθούσε να γυρίσει πλευρό  δεν μπορούσε.  Η νοσοκόμα  τον

Το γιασεμί στo παραθύρι της ανθάκια φορτωμένο, με αγάπη μέσα απ ' τη καρδιά της το είχε φυτεμένο. Πόσο πολύ το λάτρευε πρωί -- πρωί ξυπνούσε με κρύο νερό το πότιζε και το γλυκοφιλούσε. Και κείνο όλο κι άνθιζε κρυφά χαμογελούσε, μ " ευωδιά την κέρναγε γλυκά τηνε μεθούσε. Ξένος σιμά του στέκεται σκύβει και το μυρίζει ... το άρωμά του είν ' βάλσαμο, η καρδιά του φτερουγίζει... Αχ , Γιασεμάκι μου ... πληγή έχω αγιάτρευτη, μονάχος δίχως ταίρι, χωρίς αγάπη, χωρίς στοργή χωρίς... ού

Πάρε με Θ ε έ μου, σε παρακαλώ, στ ' όνειρό μου κοντά σου απόψε να το ζήσω, μες τα ουράνια τα πλάτια σου στ' άστρα σου... Με τους αγγέλους σου. Ω σ α ν ά ψάλλοντας, να Σ ε υμνήσω, την καρδιά μου, με Φως Α γ ά π η ς να ντύσω, της ψυχής την Στολή μ ' Ε υ λ ο γ ί α να στολίσω. Τους τρεις μάγους στης Βηθλεέμ την Φάτνη με Ά σ τ ρ ο Φ ω τ ε ι ν ό ν ' ακολουθήσω. Εκεί σε μια γωνιά στην παγωνιά. Σ ' τον Νεογέννητο Χριστό να γονατίσω ... Ταπενά με δάκρυα χαράς να προσκυνήσω

Πυκνό σκοτάδι, απέραντη γαλήνη κι ερημιά. την Χριστουγεννιάτικη τούτη βραδιά. Από το πυκνό πευκόφυτο βουνό, κατηφορίζει δρυμύτατο το ψοφόκρυο να περουνιάζει ως το κόκκαλο. Στα ριζά του βουνού χτισμένο, το μικρό μου χωριό ανάμεσα σε πολλές καρυδιές, εξ 'ου και τ ' όνομά του, Μονοκαρυά ( Μόνο καρυές ) Οι πόρτες όλες και τα παρθύρια των σπιτιών του ερμητικά κλειστά και στα τζάκια τους καίνε χοντροκούτσουρα δέντρων. ασταμάτητα . Η φλόγα τους φωτίζει πιότερο απο το λιγοστό φως της

Με τη σκέψη σου κοιμάμαι με τη σκέψη σου ξυπνώ, στου μυαλού μου τα κιτάπια μέσα σε αναζητώ. Νοσταλγώ... Την ματιά σου με λαχτάρα την ολόζεστη αγκαλιά σου να κουρνιάσει η ψυχή μου μες τη βαρυχειμωνιά μου. Ψίθυροι καρδιάς σου λόγια, η γλυκιά σου ανασαιμιά, στο κορμί ανάβουν φλόγα λαίλαπα του έρωτα. Αλαφιασμένες οι αισθήσεις, στ ' άβατα της ηδονής, έχει σταματήσει ο χρόνος στο ατέλειωτο φιλί. Στης σαγήνης την ικμάδα στο βαθύ μου στοχασμό, αρμενίζω στ ' όνειρό μου που ολοζώντανο

Ολόκληρη ζωή σας αναζητάω μελιά μου μάτια, στην απόλυτη την μοναξιά μου, χωρίς την αγάπη,την αγκαλιά σας. Χειμώνες τώρα και Καλοκαίρια, κρύα, αδειανά τα δυό μου χέρια η καρδιά μου παγωμένη αχ, πως θα ζήσω; Χωρίς το φιλί σας πριν ξεψυχίσω. Έλα αγάπη μου, έλα ψυχή μου, έλα τ ' αγεριού πνοή μου, μαργαριτάρι του ωκεανού, Φάρε της ζωής μου... Έλα να σεργιανίσουμε... την καρδιά σου να γεμίσω με όλα τ ' άστρα τ ' ουρανού... Φλουρί χρυσό φε

Δεν τη ξεχνώ τη δική μας την αγάπη. Σιωπηλή νυχοπατεί... κι έρχεται την χαραυγή, μη με ξυπνήσει. Με τα χείλη απαλά μ' αγγίζει, μοσχομυρίζει γιασεμί κι αρισμαρί, το γλυκό της φιλί. Στην άλικη μορφή της, χάνομαι... μες στ ' αυτί μου ψιθυρίζει... Λαχταράω .... να γίνουμε ένα σώμα, μια ψυχή ... Εγώ και εσύ, ως την αυγή ... Να πάμε ... σε απάνεμο λιμάνι... οι δυό μαζί, με πλεγμένα μας τα χέρια κάτω από μύρι ' αστέρια. Στου έρωτά μας... να μεθύσουμε ... την ηδονή,κι όταν γλυκιά μου

Γιατί πλατιά μου θάλασσα θύμωσες και φουρτούνιασες; Γιατί σηκώνεις κύματα ανήμερα θεριά; Γιατί τα βράχια σου, χτυπάς αλύπητα; Που στέκονται αμίλητα βουβά... Γιατί τους γλάρους σου, που έλουζες στην αγκαλιά σου έδιωξες μακριά σου; γιατί νυχτοήμερα τώρα μουγκρίζεις χωρίς σταματημό; Πέσμου ποιός την αρχοντιά σου ζήλεψε; Πες μου ποιός σε πόνεσε,σε στενοχώρησε; κι έχεις τόσο θυμό; Εγώ κοντά σου ερχόμουνα όταν στενοχωριόμουνα μαζί σου μοιραζόμουνα, κάθε μου πόνο και καημό θυμήσου,

Ατέλειωτος, του μισεμού ο χρόνος, ώρες, μέρες, χρόνια, ολάκερα να περνούν, να σε προσμένω κι δεν λες να φανείς ακόμα. Αλύτρωτες οι σκέψεις μου, οι έγνοιες μου κι οι καημοί μου, τρυπάνε το μυαλό μου, σκοτώνουν την ψυχή μου. Φοβάμαι, μη δε 'ρθείς, κάθε στιγμή, κάθε λεπτό μία πληγή μου ανοίγει, πάω να τρελαθώ. Στις λίμνες των ματιών μου θολή η μορφή σου, πνίγεται στη σιωπή μου . Το δείλι ντύνεται μενεξεδί η Πανσέληνος στα χρυσά της έχει κι αυτή ντυθεί, ολόλαμπρο τ' απόβραδο με

Ο πυρετός της επιμένει ... πονάει το κεφάλι με τη ζάλη, όσα αντιπυρετικά να παίρνει.. αυτός ντε και καλά, εκεί δεν κατεβαίνει, εμπόδιο στέκει. Δεν θα σου γίνει η χάρη σου λέει... όσο ψηλά κι αν ανεβάσεις, την έξοδό μου δεν θα μου χαλάσεις. Άρχισε τώρα και να ψιλοβρέχει λες κι ο καιρός της πάει κόντρα, όμως όπως και νάχει... πίσω δεν κάνει, θα πάει. Την υπόσχεσή της πάντα κρατάει... ποτέ τον λόγο της δεν αθετεί... ούτε στον πυρετό ούτε στη βροχή. Η πρώτη της θα ' ναι η γνωριμί

Θέλω τόσο πολύ να σε βλέπω ... να σε ακούω ... να σου μιλώ... να σου πω : Όσο μου λείπεις μελογχολώ. Τους καημούς φυλλομετρώ... Οσο αργείς... την καρδιά μου τσακίζει θαλασσοταραχή φυτίλι η αγάπη, που μου καίει... Τα βράδυα το κορμί καυτό λάδι η απουσία σου, στης ψυχής μου τη πληγή. Άλλο δεν αντέχω, τον έρωτά σου θέλω... Να στάζει μέλι, γαρύφαλο, κανέλα να μοσχοβολά. Να μου χαμογελούν γλυκά τα μάτια τα μελιά σου... ν ' ανθίζουν λούλουδα, στα χείλη τα φιλιά σου... Τον απέραντο

Τα σύγνεφα της μοναξιάς στο μεσονύχτι ... πνίγουν την ψυχή, της κόβουν την ανάσα, κόμποι στο λαιμό οι καημοί, θολώνουν την ματιά με βροχή. Στο κατώφλι του ονείρου, κοντοστέκεται, η αγάπη σαν σκιά, σαν αερικό περνάει μες τ' άγριο σκοτάδι, κραίνοντας στην καρδιά. Μην περιμένεις τα σύγνεφα να φέρουν καταιγίδα ... Η αγάπη είναι φλόγα ... ο έρωτας φωτιά στα στήθια, καυτή του ήλιου αχτίδα. Αυτό το μεσονύχτι έχει αράξει .. στο πρεβάζι το φεγγάρι, θα ραίνει την κάμαρη χρυσάφι... Δρ

Ας θυμηθούμε μέρες μας... Ας θυμηθούμε στιγμές μας. Κι ας φτιάξουμε μαζί αναμνήσεις μας... Από τα ομορφότερα πράγματα που μπορεί να μας δώσει η ζωή, είναι οι ευχάριστες ανεπανάληπτες αναμνήσεις μας. Είναι οι Φίλοι μας που ξέρουν ν ' ακούνε τα λόγια μας,  να ερμηνεύουν την σιωπή μας. Να μας δέχονται και να μας αγαπούν γι ' αυτό που είμαστε. Ας μην ξεχνάμε τι έχουμε κερδίσει  από τους Φίλους της ζωής μας και  τι τους έχουμε προσφέρει εμείς. Στη ζωή μας όλα τα πράγματα είναι απρ

Ξημέρωσε... η νύχτα ήταν παγερή, η πρωινή πάχνη έχει κρυσταλλώσει και λαμποκοπάει σαν κοφτερό τζάμι, στις πρωινές του ήλιου αχτίδες, που αχνοπροβάλλουν πάνω της. Ο μικρός φτερωτός φιλαράκος μας κουρνιασμένος σ ' ένα κλειστό τριαντάφυλλο είναι ακόμα ζεστούλης. Τώρα το τριαντάφυλλο στο φως του ήλιου έχει αρχίσει ν ' ανοίγει τα βλέφαρά του. Αγουροξυπνημένος τώρα κι ο μικρούλης μας χασμουριέται ωχ, προσπαθεί να τεντώσει τα μουδιασμένα φτερούγια του, που έχουν αρχίσει να

Μη χτίσεις τη φωλιά ψηλά και τηνε γείρει ο κλώνος και θα σου φύγουν τα μικρά αχ, και θα σε πνίξει ο πόνος. Πουλάκι μου, αχ, εγώ θα'χω την έγνοια σου βαθιά μες την καρδιά μου, για σένα θα καρδιοχτυπώ όσο θα ζω ... κι υπάρχω. Ο ύπνος σου να 'ναι ζάχαρη, τ ' όνειρά σου μέλι, με ανθόνερο να λούζεσαι... σαν ήλιος ανατέλλει. Αχ, δώδεκα βρύσες με νερό και τριάντα δυό πηγάδια, δεν θα μου σβήνουν τη φωτιά που καίει στα φυλλοκάρδια. Τριανταφυλλιά Παπανδρέου 🌹

Στο ανοιχτό παραθύρι της, χάνεται θολό το βλέμμα της, στα χείλη της ζωγραφισμένος ο πόνος απέραντη σιωπή, ερημιά και σκοτεινιά μες την ψυχή της. Αχ, κι αυτή η δύσπνοιά της οργιάζει, κόμποι της φράζουν το λαιμό. Την έχουν τσακίσει τα χτυπήματα της μοίρας, οι πληγές τους ανοιχτές αγιάτρευτες, πληγές που αιμορραγούν. Δεν γιατρεύεται η προδοσία της αγάπης. Ο πόνος της είναι χειρότερος κι από τον θάνατο. Νιώθει τον χρόνο να στέκεται άκαρδος να της κλέβει τ' οξυγόνο της... Να σ

Στο σπίτι μέσα κάθεται ... έρημος ένας γέρος, αργά κυλάν οι ώρες του χωρίς αρχή και τέλος. Μες το καθρέφτη του κοιτά, βλέπει το προσωπό...

Κάθε που έρχεται ο Οκτώβρης σκίζεται η καρδιά ... με πονούν οι αναμνήσεις, η βαθειά τους μαχαιριά. Για σένα Φ ί λ ε Πάμπλο που όσο ζω,...

Κι αυτό το βράδυ, με βρίσκει η νύχτα, να τυρανιέμαι .... να συλλογιέμαι με τη καρδιά να τρέμει.. Έχει απλωθεί ολούθε μου, μια σκοτεινιά,...