Δύο σμαραγδένια μάτια...

Μες σ ' ανθισμένα γιασεμιά

στην όμορφή μας γειτονιά

με τ' άσπρα της σπιτάκια,

με τρέλαναν με μάγεψαν

δυό σμαραγδένια μάτια.

Έκρυβαν τόση ομορφιά,

τα πλάνα εκείνα μάτια,

σε θάλασσες ακύμαντες

θαρρούσα κολυμπούσαν.

Την  ευτυχία ζούσαν,

Τα ζήλευα από μακριά και

τα  φιλούσα νοερά,

σαν ρόδα, σαν τριαντάφυλλα,

τα θαύμαζα τους χαμογελούσα.

Κι αλάφρωνα στον ουρανό,

πετούσα...

Ήταν ότι πιο όμορφο ζούσα...

Αποθυμιά; πάθος; αγάπη;

έρωτας;

ο ήλιος μου;

Το φεγγάρι μου;

Το φως;

Ριγούσε το κορμί, ψήλωνε

η ψυχή

μεθούσε σε γιορτάσι...

Όλα μαγικά τα ζούσε,

το μέλι της τρυγούσε,

τη δίψα ξεδιψούσε,

τη φλόγα

της την έσβηνε,

την αιωνιότητα σε μια

στιγμή τη ζούσε.

Τριανταφυλλιά Παπανδρέου 🌹