Καλοκαίρι δίχως ήσκιο και νερό, ο χρόνος πέτρα, σαν η νύχτα έπεφτε πριν η μέρα φύγει, ποιητές τρέμουν στον καιρό, νύχτα μάς τυλίγει . . . Συμφορές φέρνει ο ήλιος, τελειωμένες μέρες τα παιδιά πλαγιάζουν, βάρκες, νύμφες και γοργόνες στολισμένες Μου δώρισε η αυγή εσένα μόνο, όνειρό μου να ’ρθεις μες στα πράσινα λιβάδια, χειμώνιασε, μια ψυχή στο βλέμμα, άπλωσα τα χέρια . . . Περασμένα χρόνια, με βροχές με χιόνια, λυγερή σκιά μου, λαμπερή ματιά μου, η ζωή μάς πήρε, μακριά μάς πήγε

Τα σύννεφα συνεχώς βυθίζονταν, μέσα στο γλυκό ύπνο του ουρανού, τι να κάνει κι ο ουρανός, έπρεπε να δείξει ευγνωμοσύνη Ορισμός εκλεκτικός, μια βροχή, διατάραξη της ησυχίας των βουνών, του παιδικού ύπνου των βουνών Παιδικά όνειρα τα σύννεφα, έχουν πλευρίσει στην αιώρα του βρέφους’ Σαν ίσκιοι που δεν μιλούν, στη θωριά του ουρανού Κι ενώ ο ήλιος έκαιγε, βασανιστικά τη διψασμένη γη, έρχεται μια βροχή, λυτρωτική, μελαγχολική, χαϊδεύοντας τη φύση Ορισμός εκλεκτικός Δακρυσμένα κεραμ

Το δικό μου παραμύθι, μόνο εσύ μπορείς να μου το λες Θέλω το μικρό σου χέρι και κάθε μέρα το κρατώ, πόσο όμορφα είναι Ένα φιλί, αγάπη μου, θα στείλω, κάθε βράδυ είμαι μαζί σου, είμαστε μέσα στο όνειρο φτιαγμένοι Είσαι μέσα σε όλα μου τα όνειρα, είσαι η ευτυχία μου και το ιδανικό, μια αγάπη της ψυχής, απέραντη, που αγκαλιάζει όλο το σύμπαν Οι στιγμές που έχω την έγνοιά σου, είναι η απόλυτη ευτυχία, Κι όταν σωπαίνει ο κόσμος, μιλάει η ανάσα σου μέσα μου, δεν μπορεί κανείς να ζή

Τέτοιες μέρες, οι ίσκιοι γίνονται φόβοι Πέρα από τη θάλασσα, υπάρχει ένας ορίζοντας, όπου το φεγγάρι αναδύεται Βραδινός περίπατος ο Αύγουστος, αφήνει γλυκιά μελαγχολία Δειλινά της αβεβαιότητας, που σκεπάζουν τα πάντα στο διάβα τους Μικραίνουν οι μέρες, και χάνονται οι αγάπες Τα χέρια χαϊδεύουν, σελίδες ημερολογίων, ξεθωριασμένες μολυβιές του χρόνου Κι ο άνεμος, ξεφυλλίζει όσα δεν ειπώθηκαν Τα μάτια κοκκινίζουν, από σκονισμένες χαρακιές, στεγνωμένων ηλιαχτίδων Ψυχές εκτεθειμέν

Σήμερα θα γράψω για το βιβλίο που έλαβα πριν μέρες αλλά θέλησα να το διαβάσω ώστε να κάνω τη βιβλιοκριτική. Αντώνης Περδικάρης. Ένας πραγματικά μοναδικός ποιητής της θάλασσας, των συναισθημάτων, των στιγμών. Το βιβλίο του "Προσκυνώντας Μια Γοργόνα" ακουμπά την καρδιά του αναγνώστη. Ο ποιητής, επικοινωνιολόγος αλλά όχι κενός, μια ζεστή πένα με τη θαλασσινή αύρα, κάνει ταξίδια ψυχής στο γαλανό του ουρανού και του νερού. Όπως ο ίδιος γράφει... "Μεγάλες Αγάπες... Μικρές Γοργόνες.

Δύο χρόνια συμπληρώνει το "Λόγω Τιμής" που έγινε το "σπίτι των στίχων" μου και όχι μόνο των δικών μου αλλά και όλων των ομότεχνων. Δύο χρόνια που φιλοξενεί τις τους στίχους μου, επιτρέποντάς τους να ανασάνουν και να ταξιδέψουν ως την καρδιά σας. Με αφορμή αυτή την όμορφη επέτειο, μοιράζομαι μαζί σας τις "Ελπίδες Ποιητών". Ένα μεγάλο ευχαριστώ στο "Λόγω Τιμής" για τη ζεστασιά, την εμπιστοσύνη και τη προβολή που δίνει στα ποιήματά μου όλο αυτό το διάστημα. Συνεχίζουμε! Χρόνια π

Ποιητή μου, από μια μοναξιά στην άλλη αγναντεύεις, αισθάνεσαι αλληλέγγυος, και αναβιώνεις μόνος Ανασαίνεις φλόγες, από όλες τις φλόγες, μονάχα ο έρωτας σε τρέφει, από ακόρντα σε ακόρντα, από φώτα σε σκοτάδια Ανάμεσα σε πέτρες σκούρες, το αλάτι της θάλασσας χαράζει τις πληγές, εκεί ζεις, η μούσα σου κι εσύ Ούτε φώτα, ούτε ίσκιους, φοβάσαι τη ζωή ... Έχει γεννηθεί στη θάλασσα, ενώ τα κύματα μάλωναν με το αλάτι τους, ζει στη θάλασσα Γλυκό νερό, η ποίηση, αγνή και άχραντη Ανάπλασ

Ζωγραφισμένο από δάκρυα, πλατύ της θάλασσας πεζούλι, κόρη του βασιλιά της θάλασσας, φορά για φυλακτό το δείλι Ήρεμο σκαμπανέβασμα του κύματος ονείρου πρόσωπο φωτίζει, μενεξεδένιο σαν σκιρτά το λιόγερμα και τη μορφή της καθρεφτίζει Αγάπησε όλα τα κύματα του αρχιπελάγους τ’ ακρωτήρι, χαλί απέραντο η θάλασσα, κοράλλι κόκκινο η καρδιά της Απόψε μια σειρήνα σαν πνίγεται στο δάκρυ μετρά τις μέρες που η θάλασσα σε πήρε, γλυκιά αγάπη πρωινή καθώς τινάζει τα μαλλιά τη χαραυγή στάχτη χ

Μια νύχτα δίχως στόμα, σιωπηλή οφθαλμαπάτη που γκρεμίζεται το πρωί σε δρόμους ραγισμένους Βρέχει στα σταυροδρόμια του κόσμου, βρέχει και στη στέγη μας Κίτρινο το φεγγάρι, χλωμή η βροχή Το πρόσωπό σου σχηματίζεται στους αιώνες, στο πέταγμα των πουλιών, στον ήλιο του νοτιά, μέσα στις κραυγές των ποιητών, που γράφουν σ' όλη τους τη ζωή για την αγάπη Αυτό το δασάκι είναι παλιό, και η θάλασσα σημαδεμένη από τ' αχνάρια της παλίρροιας Άλλο ένα ηλιοβασίλεμα στο κάστρο, άλλο ένα αστρο

Μεγάλες αγάπες μικρές γοργόνες, σκληρό αλάτι, εξωτικές, μαύρες διαμαντένιες χάντρες και πώς να τα αγκαλιάσεις πώς να τους μιλήσεις Το σκοτάδι σε ντύνει σκιά, και χάνεσαι, το σκοτάδι, που σε φοβίζει, Ακόμα μια νύχτα που σ’ αγαπώ, και σου γράφω, χαμένη μου οπτασία Η νύχτα, κι η όμορφη μούσα της, μητέρα, με κόρη απρόβλεπτη Κι όμως, μου αρέσει να την ψάχνω, μόλις ζυγώνει το βράδυ, τη γυρεύω στα νυχτολούλουδα, στα πυροφάνια, στα ξενοδοχεία, αστραπή στα κρύα σκοτεινά σοκάκια Κι όμω

Αχός πάθους, κύμα μακρύ, σταχτί, μικρός φάρος φέγγει αχνά κι απόμακρα, σκαρί μονάχο και ξένο, ας παίρνεις ελπίδα Στερνά πλοία φεύγουν, οι στρατολάτες στερνοί φωνή δεν ακούς στ’ ακρογιάλι, χτυπούν μονάχα των κυμάτων οι πνιχτές ανάσες, κι ελπίδες, στάλες βροχής, που σβήνει το πέλαγος, κύμα το κύμα, στην οργή του Μετρώ τώρα στιχάκια βρόχινων δακρύων, που άψυχα, σιγά σιγά, βυθίστηκαν στο μούχρωμα κι εσύ τώρα, χαμένη παλιά εικόνα, κι εγώ τώρα, μια κόκκινη σταγόνα Είπα ν’ αποφύγω τ

Το πρώτο του ήλιου σκίρτημα, της αυγής γιασεμί δάκρυ, του ξεφτισμένου χρόνου η ακολουθία, ξύλινα είδωλα, σπασμένες αγάπες, απαλά τις στιγμές διαλύουν κι η αγάπη την αυγή, άνοιγε το παράθυρο, και χαμογελούσε στο φως μάζεψα το γκρίζο της θάλασσας, τα μεγάλα κόκκινα κύματα, τ’ αστέρια της αγρύπνιας, τα θροΐσματα των κυμάτων, κι άφησα τον ορίζοντα να με πυρπολήσει Το σβησμένο πρωί, κρατά στα χέρια του το τραγούδι της αυγής, μια κίτρινη ζωγραφιά, με χλωμές μπούκλες πάνω στην άμμο,

Ξημέρωσε σε αγαπώ και σου γράφω Μούσα τ’ Απρίλη μακραίνεις και σβήνεις στο φως ξύλινα είδωλα μάτια γυμνά παγωμένα πικρή Κυριακή καλοκαίρι σβηστό ουρανός άδειος όλα θυμίζουν εσένα Σε κρατώ στο φως και σε χάνω στον άνεμο κι όλο σε καλώ Σαν κύμα που έρχεται και πάλι χάνεται σε ζώ κίτρινο φως στη θωριά πρωινός λυγμός αρρωσταίνει τις λέξεις του αύριο στάχτη στα αρμυρίκια άνυδρος τόπος μελτέμια και άμμος Το φως των μαλλιών σου στεφανώνει πέτρες σκληρές πόθοι χαμηλοί ξέχασαν το γαλά

... Καταγάλανη είσαι θάλασσα και πώς να σου μιλήσω μ’ όνειρα τα δέντρα έντυσα και πώς να σε κρατήσω ... Πόσο σ’ αγάπησα κανένας δε θα βρει κι είναι πέρα απ’ τα σύνορα του κόσμου λάμπουν τα μάτια σου σαν φωτεινή πηγή ασπασμός αγγέλων προς τ’ άστρα του θόλου ... Το πιο όμορφο μου ποίημα το ’γραψα στα γόνατά σου του ήλιου ήταν το φίλημα χτύπος απ’ την καρδιά σου Έχει χάδι απ’ το δέρμα σου τη ζεστή την αγκαλιά σου Έχει χρώμα απ’ τα μάτια σου το αιθέριο άρωμά σου ... Πόσο σ’ αγάπη

Ο καιρός ξεθωριάζει εποχές γκρεμίζονται οι στίχοι που χάνονται στο φύσημα του ανέμου γίνονται μελωδίες στα στενά σοκάκια Νυχτερίδες στις στέγες έρημοι δρόμοι τώρα που νυχτώνει μαραίνονται τα άνθη Σαν ψίθυρος περνά ο χρόνος απ’ τα χέρια μας και χάνεται Μελωδία που αποκοιμιέται η ποίηση τραγούδι νυχτερινό το ταξίδι τα πουλιά παράπονα ψυχών φωτιές σιωπηλές στα πάρκα Όνειρα σε καφενεία ζωές χλωμές νεκρά έντομα πώς να βρεις τον εαυτό σου Στου ανέμου την ερημιά γυρεύω τη φωνή σου κ

Άλλη μια νύχτα κύλησε σιωπηλά άλλη μια μέρα ρόδισε στον ορίζοντα κι εγώ σ’ αγαπώ και σου γράφω άλλη μια μέρα που χάθηκες όμορφη μούσα της νύχτας Στων βραδιών τη σιωπή ποιητές σε υμνούν χαράζουν την όψη σου στα μάγουλα των άστρων φως και σκιά η μορφή σου σιγανή φωτιά το άγγιγμά σου χάδι το χάδι σταγόνα τη σταγόνα στάζει η νύχτα πάνω μου και σε γεννά ξανά Σαν κύμα που σβήνει και πάλι γυρνά σε βρίσκω πού να σε βρουν αστερισμέ στα βάθη της νύχτας χλωμή μου κόρη άπιαστη πνοή άλλη

Νύχτωσε κι εγώ σ’ αγαπώ και σου γράφω ακόμα μια μέρα που χάθηκες χλωμή μου μορφή όμορφη κόρη Φυσάει στ’ ανοιχτά ανοιξιάτικη βροχή γκρίζα σύννεφα κι ακόμα σε γυρεύω Καθώς ο ήλιος ανεβαίνει καπνίζει η μέρα αναπηδούν πουλιά μαγεμένα όμορφη μούσα της νύχτας εσύ φεύγεις Σ’ αναζητώ στο κύμα και στου ανέμου το πέρασμα κι όλο σε χάνω Στον πυρετό σου αυτές τις μέρες μύριζα την αρμύρα των μαλλιών σου έβλεπα τον ήλιο στο θαμπό σου χαμόγελο Αχ και να σ’ έβλεπα πρωί σαν κοκκινίζει ο ήλιος

Τις νύχτες που άγγελοι περπατούν στη γη σ’ αγαπώ και σε ψάχνω Φυσάει στ’ ανοιχτά σιγανή βροχή σταχτιά σύννεφα της άνοιξης ανατριχίλα Οι στίχοι μας σαλεύουν νωχελικά θροΐζουν τα φυλλώματα των ψυχών μας ψιθυρισμοί στο σκοτάδι της νύχτας Άκου της νύχτας τον σκοπό σε αμέτρητα τριζόνια σιγανές μελωδίες σκοποί που ντύνουν ξωτικές μνήμες Μελωδικές νοσταλγίες σε στέκια που αργοκαπνίζουν Άκου τον άγριο άνεμο του πάθους που κομματιάζει τα κλαδιά μοναχικές ψυχές στο περιθώριο Τη θάλασσα

Όλα ξεθώριασαν δεν απομένει τίποτα πίσω απ’ το βουνό παρά μονάχα τα χρυσαφένια σου μαλλιά Μια μέρα ο χρόνος όλα θα τα σβήσει μου είχες πει Κι όμως ποτέ δεν έπαψα να αντικρίζω τη μορφή σου στο αφρισμένο κύμα κι αγάπησα με φλόγα κάθε στιγμή στο πλάι σου Σαν απόηχος φωτός στο σούρουπο το όνομά σου επέμενε να ανθίζει μέσα μου Πόσους χειμώνες σε καρτέρεψα κάτω απ’ το κόκκινο φεγγάρι Απρίλη μου Αχ πόσο λαχτάρησα να πιω όλη την αγάπη της Ανάστασης σ’ ένα ποτήρι μαζί σου Σαν ευωδιά λ

Δεν έχεις όνομα γλυκιά μου πώς να σε φωνάζω χρυσοκόκκινη κλωστή λαμπρό αστέρι ή μήπως θάλασσα χρυσόσκονη των άστρων Η φθινοπωρινή βροχή χαράζει μοναξιά στο χώμα το φεγγάρι κρύβεται σε καταφύγια πώς να σταθώ τώρα πώς να μιλήσω στο σκυθρωπό πρόσωπο του δειλινού Κάθε σιωπή σου με μαθαίνει και κάθε απουσία σου με φωτίζει Όταν μου λες το σ’ αγαπώ η μέρα γίνεται απέραντη ζωντανή πανέμορφη στολισμένη με άνθη σε βλέπω σε αγγίζω σε ακούω είσαι όσα υπάρχουν γύρω μου Των ερώτων όλων οι