Μεγάλες αγάπες μικρές γοργόνες, σκληρό αλάτι, εξωτικές, μαύρες διαμαντένιες χάντρες και πώς να τα αγκαλιάσεις πώς να τους μιλήσεις Το σκοτάδι σε ντύνει σκιά, και χάνεσαι, το σκοτάδι, που σε φοβίζει, Ακόμα μια νύχτα που σ’ αγαπώ, και σου γράφω, χαμένη μου οπτασία Η νύχτα, κι η όμορφη μούσα της, μητέρα, με κόρη απρόβλεπτη Κι όμως, μου αρέσει να την ψάχνω, μόλις ζυγώνει το βράδυ, τη γυρεύω στα νυχτολούλουδα, στα πυροφάνια, στα ξενοδοχεία, αστραπή στα κρύα σκοτεινά σοκάκια Κι όμω

Αχός πάθους, κύμα μακρύ, σταχτί, μικρός φάρος φέγγει αχνά κι απόμακρα, σκαρί μονάχο και ξένο, ας παίρνεις ελπίδα Στερνά πλοία φεύγουν, οι στρατολάτες στερνοί φωνή δεν ακούς στ’ ακρογιάλι, χτυπούν μονάχα των κυμάτων οι πνιχτές ανάσες, κι ελπίδες, στάλες βροχής, που σβήνει το πέλαγος, κύμα το κύμα, στην οργή του Μετρώ τώρα στιχάκια βρόχινων δακρύων, που άψυχα, σιγά σιγά, βυθίστηκαν στο μούχρωμα κι εσύ τώρα, χαμένη παλιά εικόνα, κι εγώ τώρα, μια κόκκινη σταγόνα Είπα ν’ αποφύγω τ

Το πρώτο του ήλιου σκίρτημα, της αυγής γιασεμί δάκρυ, του ξεφτισμένου χρόνου η ακολουθία, ξύλινα είδωλα, σπασμένες αγάπες, απαλά τις στιγμές διαλύουν κι η αγάπη την αυγή, άνοιγε το παράθυρο, και χαμογελούσε στο φως μάζεψα το γκρίζο της θάλασσας, τα μεγάλα κόκκινα κύματα, τ’ αστέρια της αγρύπνιας, τα θροΐσματα των κυμάτων, κι άφησα τον ορίζοντα να με πυρπολήσει Το σβησμένο πρωί, κρατά στα χέρια του το τραγούδι της αυγής, μια κίτρινη ζωγραφιά, με χλωμές μπούκλες πάνω στην άμμο,

Ξημέρωσε σε αγαπώ και σου γράφω Μούσα τ’ Απρίλη μακραίνεις και σβήνεις στο φως ξύλινα είδωλα μάτια γυμνά παγωμένα πικρή Κυριακή καλοκαίρι σβηστό ουρανός άδειος όλα θυμίζουν εσένα Σε κρατώ στο φως και σε χάνω στον άνεμο κι όλο σε καλώ Σαν κύμα που έρχεται και πάλι χάνεται σε ζώ κίτρινο φως στη θωριά πρωινός λυγμός αρρωσταίνει τις λέξεις του αύριο στάχτη στα αρμυρίκια άνυδρος τόπος μελτέμια και άμμος Το φως των μαλλιών σου στεφανώνει πέτρες σκληρές πόθοι χαμηλοί ξέχασαν το γαλά

... Καταγάλανη είσαι θάλασσα και πώς να σου μιλήσω μ’ όνειρα τα δέντρα έντυσα και πώς να σε κρατήσω ... Πόσο σ’ αγάπησα κανένας δε θα βρει κι είναι πέρα απ’ τα σύνορα του κόσμου λάμπουν τα μάτια σου σαν φωτεινή πηγή ασπασμός αγγέλων προς τ’ άστρα του θόλου ... Το πιο όμορφο μου ποίημα το ’γραψα στα γόνατά σου του ήλιου ήταν το φίλημα χτύπος απ’ την καρδιά σου Έχει χάδι απ’ το δέρμα σου τη ζεστή την αγκαλιά σου Έχει χρώμα απ’ τα μάτια σου το αιθέριο άρωμά σου ... Πόσο σ’ αγάπη

Ο καιρός ξεθωριάζει εποχές γκρεμίζονται οι στίχοι που χάνονται στο φύσημα του ανέμου γίνονται μελωδίες στα στενά σοκάκια Νυχτερίδες στις στέγες έρημοι δρόμοι τώρα που νυχτώνει μαραίνονται τα άνθη Σαν ψίθυρος περνά ο χρόνος απ’ τα χέρια μας και χάνεται Μελωδία που αποκοιμιέται η ποίηση τραγούδι νυχτερινό το ταξίδι τα πουλιά παράπονα ψυχών φωτιές σιωπηλές στα πάρκα Όνειρα σε καφενεία ζωές χλωμές νεκρά έντομα πώς να βρεις τον εαυτό σου Στου ανέμου την ερημιά γυρεύω τη φωνή σου κ

Άλλη μια νύχτα κύλησε σιωπηλά άλλη μια μέρα ρόδισε στον ορίζοντα κι εγώ σ’ αγαπώ και σου γράφω άλλη μια μέρα που χάθηκες όμορφη μούσα της νύχτας Στων βραδιών τη σιωπή ποιητές σε υμνούν χαράζουν την όψη σου στα μάγουλα των άστρων φως και σκιά η μορφή σου σιγανή φωτιά το άγγιγμά σου χάδι το χάδι σταγόνα τη σταγόνα στάζει η νύχτα πάνω μου και σε γεννά ξανά Σαν κύμα που σβήνει και πάλι γυρνά σε βρίσκω πού να σε βρουν αστερισμέ στα βάθη της νύχτας χλωμή μου κόρη άπιαστη πνοή άλλη

Νύχτωσε κι εγώ σ’ αγαπώ και σου γράφω ακόμα μια μέρα που χάθηκες χλωμή μου μορφή όμορφη κόρη Φυσάει στ’ ανοιχτά ανοιξιάτικη βροχή γκρίζα σύννεφα κι ακόμα σε γυρεύω Καθώς ο ήλιος ανεβαίνει καπνίζει η μέρα αναπηδούν πουλιά μαγεμένα όμορφη μούσα της νύχτας εσύ φεύγεις Σ’ αναζητώ στο κύμα και στου ανέμου το πέρασμα κι όλο σε χάνω Στον πυρετό σου αυτές τις μέρες μύριζα την αρμύρα των μαλλιών σου έβλεπα τον ήλιο στο θαμπό σου χαμόγελο Αχ και να σ’ έβλεπα πρωί σαν κοκκινίζει ο ήλιος

Τις νύχτες που άγγελοι περπατούν στη γη σ’ αγαπώ και σε ψάχνω Φυσάει στ’ ανοιχτά σιγανή βροχή σταχτιά σύννεφα της άνοιξης ανατριχίλα Οι στίχοι μας σαλεύουν νωχελικά θροΐζουν τα φυλλώματα των ψυχών μας ψιθυρισμοί στο σκοτάδι της νύχτας Άκου της νύχτας τον σκοπό σε αμέτρητα τριζόνια σιγανές μελωδίες σκοποί που ντύνουν ξωτικές μνήμες Μελωδικές νοσταλγίες σε στέκια που αργοκαπνίζουν Άκου τον άγριο άνεμο του πάθους που κομματιάζει τα κλαδιά μοναχικές ψυχές στο περιθώριο Τη θάλασσα

Όλα ξεθώριασαν δεν απομένει τίποτα πίσω απ’ το βουνό παρά μονάχα τα χρυσαφένια σου μαλλιά Μια μέρα ο χρόνος όλα θα τα σβήσει μου είχες πει Κι όμως ποτέ δεν έπαψα να αντικρίζω τη μορφή σου στο αφρισμένο κύμα κι αγάπησα με φλόγα κάθε στιγμή στο πλάι σου Σαν απόηχος φωτός στο σούρουπο το όνομά σου επέμενε να ανθίζει μέσα μου Πόσους χειμώνες σε καρτέρεψα κάτω απ’ το κόκκινο φεγγάρι Απρίλη μου Αχ πόσο λαχτάρησα να πιω όλη την αγάπη της Ανάστασης σ’ ένα ποτήρι μαζί σου Σαν ευωδιά λ

Δεν έχεις όνομα γλυκιά μου πώς να σε φωνάζω χρυσοκόκκινη κλωστή λαμπρό αστέρι ή μήπως θάλασσα χρυσόσκονη των άστρων Η φθινοπωρινή βροχή χαράζει μοναξιά στο χώμα το φεγγάρι κρύβεται σε καταφύγια πώς να σταθώ τώρα πώς να μιλήσω στο σκυθρωπό πρόσωπο του δειλινού Κάθε σιωπή σου με μαθαίνει και κάθε απουσία σου με φωτίζει Όταν μου λες το σ’ αγαπώ η μέρα γίνεται απέραντη ζωντανή πανέμορφη στολισμένη με άνθη σε βλέπω σε αγγίζω σε ακούω είσαι όσα υπάρχουν γύρω μου Των ερώτων όλων οι

Όνειρα που καρτερούσαν την ώρα της επιστροφής, πρόσωπα της καθημερινότητας έσβηναν, όπως τ’ αστέρια κάθε αυγή, ταυτίστηκαν με την αδιαφορία και χάθηκαν φευγαλέοι στοχασμοί, άνθρωποι ανείπωτα μόνοι κλειστή ζωή, ασάλευτος ο κόσμος, κραυγές ερωτικές, στίχοι που έγιναν νότες χάθηκε το καπηλειό μαζί με τους αγνούς ανθρώπους μια χούφτα συννεφιά από την ψυχή μου σπέρνω καταχνιά εκεί που κάποτε περπάτησα, να με θυμάσαι σύμβολα ονείρων, η μοίρα μοιάζει κλωστή, αγαπάς, βλέπεις, ζεις, χ

. Σ’ αποζητώ στου ορίζοντα τα πλάτη να σε βρω και δεν σε φτάνω, σε γυρεύω απελπισμένα, κατάμονος στ’ ανεμοβρόχι κόντρα στον καιρό, θλιμμένα βράδια, δειλινά λησμονημένα. . Τα πικροκύματα σε πήραν, δεν είσαι εδώ, γοργόνα του γιαλού, ποτέ δεν θα σε ξαναδώ. . Δεν είσαι εδώ, σου στέλνω με τον άνεμο φιλιά, δεν είσαι εδώ και παίρνουν το τραγούδι τα πουλιά. . Καράβι κοσμογυρισμένο σ’ αραξοβόλια μακρινά, σ’ άδειο λιμάνι σε προσμένω, σαν όνειρο τα δειλινά. . Τον άγριο άνεμο πώς να γλυκ

. Θα τραγουδήσω μα δεν ξέρω να σου πω, να σου μιλήσω για το πόσο σ' αγαπώ. Πόσο σε θέλω δεν το φτάνει ο λογισμός, δεν έχει μέτρο κι' είναι αγιάτρευτος καημός. . Γλυκιά πνοή γίνε πουλί, γίνε αεράκι να 'ρθεις ένα βράδυ της αγκαλιάς μου χάδι τρυφερό να φτερουγίσεις, στοργή να μου χαρίσεις. . Για σένα ζω για σένα ανασαίνω, σε κάθε μου λέξη εσένα μαθαίνω κι αν δεν μπορώ όσα νιώθω να πω σε αγαπώ, σε αγαπώ, σε αγαπώ! . Να' ρθει η γλυκιά αγάπη μου κοντά της να με πάρει να ζω μ' αυτή

Θέλω να ζω για σένα όχι σαν υπόσχεση μα σαν ανάγκη που επιστρέφει κάθε φορά στο φως Σε σύννεφα αγάπης μπαίνω μια στον άνεμο μια στη βροχή κι έτσι το σώμα συμφιλιώνεται με το εδώ Πάντα εσύ αεράκι κι εγώ αφήνομαι εκεί που αρχίζει η ζεστασιά της αφής Η ψυχή αγαπά να βυθίζεται όταν το κορμί εμπιστεύεται Θα ήθελα να ήμουν αφρός της θάλασσας να με διαλύεις αργά κι εσύ ηλιαχτίδα να με βρίσκεις στο φως Αυτή η ήσυχη φωτιά που μας καίει ας μη ζητήσει ποτέ στάχτη μόνο αναπνοές που μαθαί

Άναψες στον ουρανό, φεγγάρι λαμπερό κοντά με τ' όνειρο σε ατέλειωτο χορό, φως που για πολλά φιλιά έχεις κρυφτεί, φυλακισμένο φάντασμα έχεις χαθεί. Ενδιάμεσα στον ουρανό φυλακισμένο με τις περίτεχνες σου φάσεις, πάντα προκαλείς κι ανάμεσα στα σύννεφα περνάς κρυμμένο, ονειρικό καθρέφτισμα της νύχτας προξενείς. Άφωνη μεγάλη αγάπη πιο γυμνή κι απ' το αγέρι κι ένα δύστυχο θλιμμένο, μοναχό, πικρό αστέρι κι ένας φίλος, ένα βλέμμα, στο φεγγάρι ψάχνει ταίρι, την σκιά της ψάχνει να' βρ

. Ένα αστέρι δεν μιλά, μονάχα λάμπει. Έτσι κι η αγάπη που μας δένει, κι η μοίρα που την εκτρέπει, μένει μετέωρη στο νου, απέναντι στ’ αστέρια. . Κι όλα κυλούν στο φως που λιγοστεύει… . Όταν νυχτώνει, η πλήξη μεγαλώνει, γιατί απ’ τα σύννεφα μαζεύουν φως οι ακτίνες, κι οι ψυχές μαζεύουν μνήμες. . Κι όλα κυλούν στο σκοτάδι που βαθαίνει… . Οι εραστές που χώρισε η μοίρα συνεχίζουν τις ζωές τους σε παράλληλες πορείες, όπως οι αστερισμοί. Μονάχα εκείνοι διαβάζουν την καταγωγή των πρ

. Τη ζωή μου σφράγισες. Λάμπεις σαν ήλιος και τίποτα δεν αντιστέκεται. . Όλα σβήνουν σαν θαμπά φεγγάρια πριν προλάβουν να γεννηθούν. . Δεν άκουσαν τραγούδι, ούτε αηδόνι στο σκοτάδι, ούτε ανάσα μνήμης. . Και μένω μόνο με το φως σου. Ό,τι δεν άντεξε, χάθηκε. . Γεύση αγάπης, ανεμώνες αναμνήσεων γράφουν τ’ όνομά σου. . Ένα δάσος το λημέρι μας. Δέντρα,

, Βαθύ ποτάμι ο έρωτας, κι ο χρόνος ένα νερό που φεύγει. , Δεν γυρίζει πίσω ο χρόνος· μόνο μας μαθαίνει να πλέουμε. , Κάποιοι βρίσκουν το λιμάνι τους, άλλοι το ονειρεύονται ταξιδεύοντας. , Ο δρόμος σκορπά πέτρα και σιωπή, κι όμως στις άκρες του ανθίζουν μικρά λουλούδια, σαν μυστικές υποσχέσεις αντοχής. , Κι είναι παράξενο πώς η ψυχή θυμάται πριν ακόμη ζήσει, σαν να κρατά σημειώσεις από άλλους ουρανούς. , Μέσα μας κινείται μια ανυπόμονη λαχτάρα, απαλό μείγμα φωτός και σκιάς. ,

Έρχονται Χριστούγεννα κι ένα αστέρι επιμένει να λάμπει. Μακάρι να φαινόταν σε σπίτι πρόσφυγα, σε φάτνη ξεσπιτωμένου, στο δάκρυ των μικρών παιδιών που έμαθαν νωρίς τι σημαίνει απουσία. Μικρέ Χριστέ, κρατάς στα παγωμένα σου χεράκια ένα αρνάκι, μια σταλιά ζωή, και το φυλάς σαν υπόσχεση. Κι όμως έρχονται οι κακοί, με στείρα πρόσωπα και βλέμμα που δεν θυμίζει άνθρωπο. Ψυχές γκρίζες, στολές φαιοπράσινες, λόγια άδεια. Ο πόλεμος πέφτει σαν βροχή, σκεπάζει τη γη με ομίχλη, και ο σκοπό