Γεννήθηκα φορώντας την αγάπη σου, όλη η ζωή μου πόθος άπιαστος, στο σεπτό κορμί σου ύφανση Στο άπειρο θωρώ τον ίσκιο σου, κι αισθάνομαι πως ξεπερνώ την ύλη μου Κάθε που νυχτώνει, οι αγάπες γίνονται άστρα Σε ζητώ, είσαι για μένα ό,τι έχω ανάγκη Σ’ έβλεπα πάλι στον ύπνο μου, περπατούσες στα κύματα Δεν γύρισες να με δεις στα μάτια, δεν στάθηκες να σου πω δυο λόγια Να ’ξερες πόσο σ’ αγαπώ, αγάπη μου, στολίδι, μαζί σου κάθε όνειρο γίνεται ένα ταξίδι Τα κύματα ψιθυρίζουν τ’ όνομά σ

Όλη μου τη ζωή σε ψάχνω, να γλυκάνεις την πληγή μου, να γίνεις χάδι στη σιωπή της ψυχής Ο καιρός ξεθωριάζει, νυχτερίδες στις στέγες της πόλης, κι ένα φεγγάρι χλωμό αγρυπνά πάνω απ’ τη μοναξιά Στης αγάπης το λημέρι έσβησε απόψε τ’ αστέρι Πώς διαβαίνει η αγάπη, σαν αστέρι που αργοσβήνει, κι αρχίζει η βροχή στα μάτια Σε προσμένω στο άγγιγμα της θάλασσας, εκεί που τα κύματα φιλούν την άμμο, κι οι αναμνήσεις γίνονται κοχύλια στα χέρια του ανέμου Νεκρή πολιτεία, έρημοι δρόμοι, σβησ

Ενώθηκαν οι ψυχές μας, όμορφη αγάπη Ζούμε ήρεμα, ενώθηκαν τα όνειρά μας αγαπήσαμε τις ψυχές μας Έχεις αύρα αγάπης μίας αγάπης κατακόκκινης που ανθίζει Το όνομά σου, γράφεται στα φυλλοκάρδια Το όνομά σου, λάμπει Μαδάω τριαντάφυλλα, στα κύματα για σένα είσαι η τρυφερή θεά μου Σού γράφω πάλι σού γράφω Έχει μια βροχή που κυματίζει με τη δύναμη του ανέμου Την κοιτώ, πάλι εσένα σκέφτομαι αγάπη ονειρεμένη Βρέχει μου αρέσει η βροχή μια βροχή που πέφτει κι η οπτασία σου ξεχωρίζει

Αυτό δεν το περίμενα, ούτε το επεδίωξα Δεν πίστευα πως υπήρχε, κάτι τόσο δυνατό, κάτι που κανείς δεν μπορεί να φανταστεί, ούτε να θεραπεύσει Ήρθε σαν κύμα, σιγά, και χάραξε το γέλιο σου μέσα στην καρδιά μου Στην καρδιά της Άνοιξης, ένα μπουμπούκι που άνθιζε κάθε φορά που σε κοιτούσα Το γλυκό σου πρόσωπο χάραζε τη νύχτα κι έμενε στα όνειρα που έντυναν τη σιωπή Λουλούδι στα γαλάζια νερά, σαν το χνούδι στις οπώρες, σαν χάδι που δεν ήθελα να ξυπνήσει Κι αν κρύφτηκαν η γη και ο πα

. Κύμα στη βροχή θα γίνω στη συννεφιά, σαν αγέρι στ’ ακρογιάλι Δάκρυ στην αυλή θα μείνω σαν ζωγραφιά, μέσα σ’ ένα παραμύθι . . . Σαν βροχή στον άνεμο θα χαράζω τ’ όνομά σου, σαν τη ζωγραφιά στο μικρό αμμόλοφο στην ακρογιαλιά, στάλα της βροχής σιμά σου . .

Ήρθες, και πήρες ό,τι λίγο είχε μείνει, δεν αντιστάθηκα, άφησα το βάθος να μιλήσει Κύμα που γυρίζει στον εαυτό του Δεν έγραψα για ό,τι δεν με καίει, Το φως δεν χρειάζεται λόγια Μόνο στο όνειρό μας ζω, έξω απ’ αυτό, η μέρα είναι κούφια, κι η νύχτα δεν ξέρει πού να σταθεί Όταν η ελπίδα χαμηλώνει, το τέλος έρχεται σαν παλίρροια Δεν υπάρχω δίχως εσένα, όχι από φόβο, από ύλη, αν φύγεις, σβήνω, αν μένεις, ανασαίνω Η ψυχή θυμάται πού ρίζωσε

. Στην πλατινένια σου σκιά προσφεύγω μ’ ένα ήσυχο τραγούδι να ’ναι η αγάπη της ποίησης η αύρα . Παρακαλώ τη θάλασσα που έρχεται και φεύγει σμίγοντας τους ανθρώπους να φέρνει το ρυθμό σ’ εσένα . '' Ζητά τραγούδια λυπημένα η αγάπη μου '' . Απ’ των κυμάτων το δάκρυ το θολό την αρμύρα φόρεσα και μέσα στην ερημική αμμουδιά σε νανουρίζω . ''Τα μαλλιά σου έγιναν κοράλλια δώσ’ μου το πικρό σου χέρι βάναυση η νύχτα'' Τα μάτια σου κρυμμένα στο σκοτάδι στου γιαλού την κόψη μια μουσική χ

Καλοκαίρι δίχως ήσκιο και νερό, ο χρόνος πέτρα, σαν η νύχτα έπεφτε πριν η μέρα φύγει, ποιητές τρέμουν στον καιρό, νύχτα μάς τυλίγει . . . Συμφορές φέρνει ο ήλιος, τελειωμένες μέρες τα παιδιά πλαγιάζουν, βάρκες, νύμφες και γοργόνες στολισμένες Μου δώρισε η αυγή εσένα μόνο, όνειρό μου να ’ρθεις μες στα πράσινα λιβάδια, χειμώνιασε, μια ψυχή στο βλέμμα, άπλωσα τα χέρια . . . Περασμένα χρόνια, με βροχές με χιόνια, λυγερή σκιά μου, λαμπερή ματιά μου, η ζωή μάς πήρε, μακριά μάς πήγε

Τα σύννεφα συνεχώς βυθίζονταν, μέσα στο γλυκό ύπνο του ουρανού, τι να κάνει κι ο ουρανός, έπρεπε να δείξει ευγνωμοσύνη Ορισμός εκλεκτικός, μια βροχή, διατάραξη της ησυχίας των βουνών, του παιδικού ύπνου των βουνών Παιδικά όνειρα τα σύννεφα, έχουν πλευρίσει στην αιώρα του βρέφους’ Σαν ίσκιοι που δεν μιλούν, στη θωριά του ουρανού Κι ενώ ο ήλιος έκαιγε, βασανιστικά τη διψασμένη γη, έρχεται μια βροχή, λυτρωτική, μελαγχολική, χαϊδεύοντας τη φύση Ορισμός εκλεκτικός Δακρυσμένα κεραμ

Το δικό μου παραμύθι, μόνο εσύ μπορείς να μου το λες Θέλω το μικρό σου χέρι και κάθε μέρα το κρατώ, πόσο όμορφα είναι Ένα φιλί, αγάπη μου, θα στείλω, κάθε βράδυ είμαι μαζί σου, είμαστε μέσα στο όνειρο φτιαγμένοι Είσαι μέσα σε όλα μου τα όνειρα, είσαι η ευτυχία μου και το ιδανικό, μια αγάπη της ψυχής, απέραντη, που αγκαλιάζει όλο το σύμπαν Οι στιγμές που έχω την έγνοιά σου, είναι η απόλυτη ευτυχία, Κι όταν σωπαίνει ο κόσμος, μιλάει η ανάσα σου μέσα μου, δεν μπορεί κανείς να ζή

Τέτοιες μέρες, οι ίσκιοι γίνονται φόβοι Πέρα από τη θάλασσα, υπάρχει ένας ορίζοντας, όπου το φεγγάρι αναδύεται Βραδινός περίπατος ο Αύγουστος, αφήνει γλυκιά μελαγχολία Δειλινά της αβεβαιότητας, που σκεπάζουν τα πάντα στο διάβα τους Μικραίνουν οι μέρες, και χάνονται οι αγάπες Τα χέρια χαϊδεύουν, σελίδες ημερολογίων, ξεθωριασμένες μολυβιές του χρόνου Κι ο άνεμος, ξεφυλλίζει όσα δεν ειπώθηκαν Τα μάτια κοκκινίζουν, από σκονισμένες χαρακιές, στεγνωμένων ηλιαχτίδων Ψυχές εκτεθειμέν

Σήμερα θα γράψω για το βιβλίο που έλαβα πριν μέρες αλλά θέλησα να το διαβάσω ώστε να κάνω τη βιβλιοκριτική. Αντώνης Περδικάρης. Ένας πραγματικά μοναδικός ποιητής της θάλασσας, των συναισθημάτων, των στιγμών. Το βιβλίο του "Προσκυνώντας Μια Γοργόνα" ακουμπά την καρδιά του αναγνώστη. Ο ποιητής, επικοινωνιολόγος αλλά όχι κενός, μια ζεστή πένα με τη θαλασσινή αύρα, κάνει ταξίδια ψυχής στο γαλανό του ουρανού και του νερού. Όπως ο ίδιος γράφει... "Μεγάλες Αγάπες... Μικρές Γοργόνες.

Δύο χρόνια συμπληρώνει το "Λόγω Τιμής" που έγινε το "σπίτι των στίχων" μου και όχι μόνο των δικών μου αλλά και όλων των ομότεχνων. Δύο χρόνια που φιλοξενεί τις τους στίχους μου, επιτρέποντάς τους να ανασάνουν και να ταξιδέψουν ως την καρδιά σας. Με αφορμή αυτή την όμορφη επέτειο, μοιράζομαι μαζί σας τις "Ελπίδες Ποιητών". Ένα μεγάλο ευχαριστώ στο "Λόγω Τιμής" για τη ζεστασιά, την εμπιστοσύνη και τη προβολή που δίνει στα ποιήματά μου όλο αυτό το διάστημα. Συνεχίζουμε! Χρόνια π

Ποιητή μου, από μια μοναξιά στην άλλη αγναντεύεις, αισθάνεσαι αλληλέγγυος, και αναβιώνεις μόνος Ανασαίνεις φλόγες, από όλες τις φλόγες, μονάχα ο έρωτας σε τρέφει, από ακόρντα σε ακόρντα, από φώτα σε σκοτάδια Ανάμεσα σε πέτρες σκούρες, το αλάτι της θάλασσας χαράζει τις πληγές, εκεί ζεις, η μούσα σου κι εσύ Ούτε φώτα, ούτε ίσκιους, φοβάσαι τη ζωή ... Έχει γεννηθεί στη θάλασσα, ενώ τα κύματα μάλωναν με το αλάτι τους, ζει στη θάλασσα Γλυκό νερό, η ποίηση, αγνή και άχραντη Ανάπλασ

Ζωγραφισμένο από δάκρυα, πλατύ της θάλασσας πεζούλι, κόρη του βασιλιά της θάλασσας, φορά για φυλακτό το δείλι Ήρεμο σκαμπανέβασμα του κύματος ονείρου πρόσωπο φωτίζει, μενεξεδένιο σαν σκιρτά το λιόγερμα και τη μορφή της καθρεφτίζει Αγάπησε όλα τα κύματα του αρχιπελάγους τ’ ακρωτήρι, χαλί απέραντο η θάλασσα, κοράλλι κόκκινο η καρδιά της Απόψε μια σειρήνα σαν πνίγεται στο δάκρυ μετρά τις μέρες που η θάλασσα σε πήρε, γλυκιά αγάπη πρωινή καθώς τινάζει τα μαλλιά τη χαραυγή στάχτη χ

Μια νύχτα δίχως στόμα, σιωπηλή οφθαλμαπάτη που γκρεμίζεται το πρωί σε δρόμους ραγισμένους Βρέχει στα σταυροδρόμια του κόσμου, βρέχει και στη στέγη μας Κίτρινο το φεγγάρι, χλωμή η βροχή Το πρόσωπό σου σχηματίζεται στους αιώνες, στο πέταγμα των πουλιών, στον ήλιο του νοτιά, μέσα στις κραυγές των ποιητών, που γράφουν σ' όλη τους τη ζωή για την αγάπη Αυτό το δασάκι είναι παλιό, και η θάλασσα σημαδεμένη από τ' αχνάρια της παλίρροιας Άλλο ένα ηλιοβασίλεμα στο κάστρο, άλλο ένα αστρο

Μεγάλες αγάπες μικρές γοργόνες, σκληρό αλάτι, εξωτικές, μαύρες διαμαντένιες χάντρες και πώς να τα αγκαλιάσεις πώς να τους μιλήσεις Το σκοτάδι σε ντύνει σκιά, και χάνεσαι, το σκοτάδι, που σε φοβίζει, Ακόμα μια νύχτα που σ’ αγαπώ, και σου γράφω, χαμένη μου οπτασία Η νύχτα, κι η όμορφη μούσα της, μητέρα, με κόρη απρόβλεπτη Κι όμως, μου αρέσει να την ψάχνω, μόλις ζυγώνει το βράδυ, τη γυρεύω στα νυχτολούλουδα, στα πυροφάνια, στα ξενοδοχεία, αστραπή στα κρύα σκοτεινά σοκάκια Κι όμω

Αχός πάθους, κύμα μακρύ, σταχτί, μικρός φάρος φέγγει αχνά κι απόμακρα, σκαρί μονάχο και ξένο, ας παίρνεις ελπίδα Στερνά πλοία φεύγουν, οι στρατολάτες στερνοί φωνή δεν ακούς στ’ ακρογιάλι, χτυπούν μονάχα των κυμάτων οι πνιχτές ανάσες, κι ελπίδες, στάλες βροχής, που σβήνει το πέλαγος, κύμα το κύμα, στην οργή του Μετρώ τώρα στιχάκια βρόχινων δακρύων, που άψυχα, σιγά σιγά, βυθίστηκαν στο μούχρωμα κι εσύ τώρα, χαμένη παλιά εικόνα, κι εγώ τώρα, μια κόκκινη σταγόνα Είπα ν’ αποφύγω τ

Το πρώτο του ήλιου σκίρτημα, της αυγής γιασεμί δάκρυ, του ξεφτισμένου χρόνου η ακολουθία, ξύλινα είδωλα, σπασμένες αγάπες, απαλά τις στιγμές διαλύουν κι η αγάπη την αυγή, άνοιγε το παράθυρο, και χαμογελούσε στο φως μάζεψα το γκρίζο της θάλασσας, τα μεγάλα κόκκινα κύματα, τ’ αστέρια της αγρύπνιας, τα θροΐσματα των κυμάτων, κι άφησα τον ορίζοντα να με πυρπολήσει Το σβησμένο πρωί, κρατά στα χέρια του το τραγούδι της αυγής, μια κίτρινη ζωγραφιά, με χλωμές μπούκλες πάνω στην άμμο,

Ξημέρωσε σε αγαπώ και σου γράφω Μούσα τ’ Απρίλη μακραίνεις και σβήνεις στο φως ξύλινα είδωλα μάτια γυμνά παγωμένα πικρή Κυριακή καλοκαίρι σβηστό ουρανός άδειος όλα θυμίζουν εσένα Σε κρατώ στο φως και σε χάνω στον άνεμο κι όλο σε καλώ Σαν κύμα που έρχεται και πάλι χάνεται σε ζώ κίτρινο φως στη θωριά πρωινός λυγμός αρρωσταίνει τις λέξεις του αύριο στάχτη στα αρμυρίκια άνυδρος τόπος μελτέμια και άμμος Το φως των μαλλιών σου στεφανώνει πέτρες σκληρές πόθοι χαμηλοί ξέχασαν το γαλά