Τις νύχτες που άγγελοι περπατούν στη γη σ’ αγαπώ και σε ψάχνω Φυσάει στ’ ανοιχτά σιγανή βροχή σταχτιά σύννεφα της άνοιξης ανατριχίλα Οι στίχοι μας σαλεύουν νωχελικά θροΐζουν τα φυλλώματα των ψυχών μας ψιθυρισμοί στο σκοτάδι της νύχτας Άκου της νύχτας τον σκοπό σε αμέτρητα τριζόνια σιγανές μελωδίες σκοποί που ντύνουν ξωτικές μνήμες Μελωδικές νοσταλγίες σε στέκια που αργοκαπνίζουν Άκου τον άγριο άνεμο του πάθους που κομματιάζει τα κλαδιά μοναχικές ψυχές στο περιθώριο Τη θάλασσα

Όλα ξεθώριασαν δεν απομένει τίποτα πίσω απ’ το βουνό παρά μονάχα τα χρυσαφένια σου μαλλιά Μια μέρα ο χρόνος όλα θα τα σβήσει μου είχες πει Κι όμως ποτέ δεν έπαψα να αντικρίζω τη μορφή σου στο αφρισμένο κύμα κι αγάπησα με φλόγα κάθε στιγμή στο πλάι σου Σαν απόηχος φωτός στο σούρουπο το όνομά σου επέμενε να ανθίζει μέσα μου Πόσους χειμώνες σε καρτέρεψα κάτω απ’ το κόκκινο φεγγάρι Απρίλη μου Αχ πόσο λαχτάρησα να πιω όλη την αγάπη της Ανάστασης σ’ ένα ποτήρι μαζί σου Σαν ευωδιά λ

Δεν έχεις όνομα γλυκιά μου πώς να σε φωνάζω χρυσοκόκκινη κλωστή λαμπρό αστέρι ή μήπως θάλασσα χρυσόσκονη των άστρων Η φθινοπωρινή βροχή χαράζει μοναξιά στο χώμα το φεγγάρι κρύβεται σε καταφύγια πώς να σταθώ τώρα πώς να μιλήσω στο σκυθρωπό πρόσωπο του δειλινού Κάθε σιωπή σου με μαθαίνει και κάθε απουσία σου με φωτίζει Όταν μου λες το σ’ αγαπώ η μέρα γίνεται απέραντη ζωντανή πανέμορφη στολισμένη με άνθη σε βλέπω σε αγγίζω σε ακούω είσαι όσα υπάρχουν γύρω μου Των ερώτων όλων οι

Όνειρα που καρτερούσαν την ώρα της επιστροφής, πρόσωπα της καθημερινότητας έσβηναν, όπως τ’ αστέρια κάθε αυγή, ταυτίστηκαν με την αδιαφορία και χάθηκαν φευγαλέοι στοχασμοί, άνθρωποι ανείπωτα μόνοι κλειστή ζωή, ασάλευτος ο κόσμος, κραυγές ερωτικές, στίχοι που έγιναν νότες χάθηκε το καπηλειό μαζί με τους αγνούς ανθρώπους μια χούφτα συννεφιά από την ψυχή μου σπέρνω καταχνιά εκεί που κάποτε περπάτησα, να με θυμάσαι σύμβολα ονείρων, η μοίρα μοιάζει κλωστή, αγαπάς, βλέπεις, ζεις, χ

. Σ’ αποζητώ στου ορίζοντα τα πλάτη να σε βρω και δεν σε φτάνω, σε γυρεύω απελπισμένα, κατάμονος στ’ ανεμοβρόχι κόντρα στον καιρό, θλιμμένα βράδια, δειλινά λησμονημένα. . Τα πικροκύματα σε πήραν, δεν είσαι εδώ, γοργόνα του γιαλού, ποτέ δεν θα σε ξαναδώ. . Δεν είσαι εδώ, σου στέλνω με τον άνεμο φιλιά, δεν είσαι εδώ και παίρνουν το τραγούδι τα πουλιά. . Καράβι κοσμογυρισμένο σ’ αραξοβόλια μακρινά, σ’ άδειο λιμάνι σε προσμένω, σαν όνειρο τα δειλινά. . Τον άγριο άνεμο πώς να γλυκ

. Θα τραγουδήσω μα δεν ξέρω να σου πω, να σου μιλήσω για το πόσο σ' αγαπώ. Πόσο σε θέλω δεν το φτάνει ο λογισμός, δεν έχει μέτρο κι' είναι αγιάτρευτος καημός. . Γλυκιά πνοή γίνε πουλί, γίνε αεράκι να 'ρθεις ένα βράδυ της αγκαλιάς μου χάδι τρυφερό να φτερουγίσεις, στοργή να μου χαρίσεις. . Για σένα ζω για σένα ανασαίνω, σε κάθε μου λέξη εσένα μαθαίνω κι αν δεν μπορώ όσα νιώθω να πω σε αγαπώ, σε αγαπώ, σε αγαπώ! . Να' ρθει η γλυκιά αγάπη μου κοντά της να με πάρει να ζω μ' αυτή

Θέλω να ζω για σένα όχι σαν υπόσχεση μα σαν ανάγκη που επιστρέφει κάθε φορά στο φως Σε σύννεφα αγάπης μπαίνω μια στον άνεμο μια στη βροχή κι έτσι το σώμα συμφιλιώνεται με το εδώ Πάντα εσύ αεράκι κι εγώ αφήνομαι εκεί που αρχίζει η ζεστασιά της αφής Η ψυχή αγαπά να βυθίζεται όταν το κορμί εμπιστεύεται Θα ήθελα να ήμουν αφρός της θάλασσας να με διαλύεις αργά κι εσύ ηλιαχτίδα να με βρίσκεις στο φως Αυτή η ήσυχη φωτιά που μας καίει ας μη ζητήσει ποτέ στάχτη μόνο αναπνοές που μαθαί

Άναψες στον ουρανό, φεγγάρι λαμπερό κοντά με τ' όνειρο σε ατέλειωτο χορό, φως που για πολλά φιλιά έχεις κρυφτεί, φυλακισμένο φάντασμα έχεις χαθεί. Ενδιάμεσα στον ουρανό φυλακισμένο με τις περίτεχνες σου φάσεις, πάντα προκαλείς κι ανάμεσα στα σύννεφα περνάς κρυμμένο, ονειρικό καθρέφτισμα της νύχτας προξενείς. Άφωνη μεγάλη αγάπη πιο γυμνή κι απ' το αγέρι κι ένα δύστυχο θλιμμένο, μοναχό, πικρό αστέρι κι ένας φίλος, ένα βλέμμα, στο φεγγάρι ψάχνει ταίρι, την σκιά της ψάχνει να' βρ

. Ένα αστέρι δεν μιλά, μονάχα λάμπει. Έτσι κι η αγάπη που μας δένει, κι η μοίρα που την εκτρέπει, μένει μετέωρη στο νου, απέναντι στ’ αστέρια. . Κι όλα κυλούν στο φως που λιγοστεύει… . Όταν νυχτώνει, η πλήξη μεγαλώνει, γιατί απ’ τα σύννεφα μαζεύουν φως οι ακτίνες, κι οι ψυχές μαζεύουν μνήμες. . Κι όλα κυλούν στο σκοτάδι που βαθαίνει… . Οι εραστές που χώρισε η μοίρα συνεχίζουν τις ζωές τους σε παράλληλες πορείες, όπως οι αστερισμοί. Μονάχα εκείνοι διαβάζουν την καταγωγή των πρ

. Τη ζωή μου σφράγισες. Λάμπεις σαν ήλιος και τίποτα δεν αντιστέκεται. . Όλα σβήνουν σαν θαμπά φεγγάρια πριν προλάβουν να γεννηθούν. . Δεν άκουσαν τραγούδι, ούτε αηδόνι στο σκοτάδι, ούτε ανάσα μνήμης. . Και μένω μόνο με το φως σου. Ό,τι δεν άντεξε, χάθηκε. . Γεύση αγάπης, ανεμώνες αναμνήσεων γράφουν τ’ όνομά σου. . Ένα δάσος το λημέρι μας. Δέντρα,

, Βαθύ ποτάμι ο έρωτας, κι ο χρόνος ένα νερό που φεύγει. , Δεν γυρίζει πίσω ο χρόνος· μόνο μας μαθαίνει να πλέουμε. , Κάποιοι βρίσκουν το λιμάνι τους, άλλοι το ονειρεύονται ταξιδεύοντας. , Ο δρόμος σκορπά πέτρα και σιωπή, κι όμως στις άκρες του ανθίζουν μικρά λουλούδια, σαν μυστικές υποσχέσεις αντοχής. , Κι είναι παράξενο πώς η ψυχή θυμάται πριν ακόμη ζήσει, σαν να κρατά σημειώσεις από άλλους ουρανούς. , Μέσα μας κινείται μια ανυπόμονη λαχτάρα, απαλό μείγμα φωτός και σκιάς. ,

Έρχονται Χριστούγεννα κι ένα αστέρι επιμένει να λάμπει. Μακάρι να φαινόταν σε σπίτι πρόσφυγα, σε φάτνη ξεσπιτωμένου, στο δάκρυ των μικρών παιδιών που έμαθαν νωρίς τι σημαίνει απουσία. Μικρέ Χριστέ, κρατάς στα παγωμένα σου χεράκια ένα αρνάκι, μια σταλιά ζωή, και το φυλάς σαν υπόσχεση. Κι όμως έρχονται οι κακοί, με στείρα πρόσωπα και βλέμμα που δεν θυμίζει άνθρωπο. Ψυχές γκρίζες, στολές φαιοπράσινες, λόγια άδεια. Ο πόλεμος πέφτει σαν βροχή, σκεπάζει τη γη με ομίχλη, και ο σκοπό

. Κι όταν ο καιρός θέλησε να ζωγραφίσει παιδικά όνειρα έκθετα, το φως άνοιξε μια πόρτα στο γαλάζιο, κι ο κόσμος κύλησε, ήρεμος, σαν πρώτη ανάσα. Τα σύννεφα ψιθύριζαν μυστικά, σαν να ανασαίνει η μέρα μέσα σε κοχύλι. . Άχ, η αγάπη μας που κυλά σαν κύμα, με τρυφερό αφρόπλεκτο αγέρι του γιαλού, κυματιστά τα δροσερά της λόγια, την αμμουδιά χρυσίζοντας, τα πόδια μας φιλούν. . Κι όταν ο καιρός θέλησε να ζωγραφίσει ωραιότατο σπιτάκι κοντά στη θάλασσα, η άμμος απλώθηκε σαν προσευχή. Ο

Ζωή είναι τα γλυκά μας όνειρα, τα σύντομα, που βήμα το βήμα ξεμακραίνουν, κι εμείς τα ακολουθούμε, λες και μια αόρατη δύναμη χαράζει τον δρόμο μας με φως που δεν παλιώνει. Κι η μνήμη τα κρατά, σαν άσπρη φλόγα στο χέρι. Αχ, κι αν ήμουν αερικό, να σε ακολουθώ, αστέρι μαγικό, με το ολόδροσο αεράκι να κυλά στα πόδια σου, σαν ύμνος που ξαναγράφεται στον άνεμο. Γλυκιά μου κόρη, παντού σε ψάχνω· η πλατινένια μορφή σου γίνεται η αιτία των ποιημάτων, μια χρυσή τελειότητα στη θωριά και

. Σκυφτοί διαβάτες στα σοκάκια και στα πάρκα. Οι ποιητές στα δύσκολα πορεύονται, κι οι στίχοι τους στροβιλίζονται στον άνεμο, πλανόδιοι μουσικοί των δρόμων. . Σε σπίτια ποιητών, σε δωμάτια στίχων έζησα. Οι τοίχοι ψιθυρίζουν μυστικά, κι οι λέξεις αναπνέουν αθόρυβα στους διαδρόμους, σαν να πάλλεται μέσα τους ένα άγραφο ποίημα. . Κι εκεί, στα ήσυχα στενά, οι ψυχές γίνονται φως και ανασαίνουν ξανά, σαν να βρίσκουν την πρώτη τους αθωότητα. . Το φως της χαραυγής στολίζει τις σελίδε

Κι η βροχή ψιθυρίζει στα θρυμματισμένα φύλλα, και ο άνεμος μετρά τα ξερά του νήματα. Ακόμα μια μέρα δεν είχα νέα σου… Ίσως να φεύγεις ή να έφυγες… Τα δειλινά έχουν μια θλίψη φθινοπωρινής βροχής. Δεν είναι εύκολο να βρεις παρηγοριά σε μια βροχή που έρχεται, να κοιτάς τις αστραπές στα παράθυρα, το παγερό γκρίζο, τις σταγόνες που γκρεμίζονται, τους κίτρινους ίσκιους στη θάλασσα, τις χαρακιές στα μονοπάτια και κάποιες ακτίνες ταξιδιών που καπνίζουν. Κι η βροχή ψιθυρίζει στα θρυμμ

. Ο ήλιος βουτά στο κόκκινο πέπλο της δύσης· η νύχτα απλώνει τα φτερά της. . Εκείνη περπατά — τα μαλλιά της χορεύουν στον άνεμο· η μορφή που χάθηκε ποτέ δεν έφυγε. . Φως που μένει πίσω απ’ το σκοτάδι, ανάμνηση που ανασαίνει όταν όλα σβήνουν. . Η οπτασία στα όνειρά μου, η ψυχή που χτύπησε δίπλα μου — και ακόμη χτυπά. . Όχι εικόνα, ούτε φάντασμα· μια ζωή χαρισμένη στιγμιαία. . Το τραγούδι αντηχεί μέσα στα τριζόνια, μια αγκαλιά που κρατώ στο σκοτάδι. . Ανάμεσα στη μέρα και στη ν

Καθώς ο μελλοντικός άνεμος κοκκινίζει τη δύση, η μέρα τελειώνει μ’ ένα σκόρπισμα αισθήσεων. Λαβύρινθος πίσω μας — συλλαβίζει κόκκινες τούφες φωτός. . Τριζόνια – αμέτρητα – στο ίδιο τραγούδι, παρηγορούν μια ξεχασμένη πηγή. Το νερό σταλάζει σιγά στο χώμα, στα πέρα βουνά που χάνονται. . Ξερά φύλλα δροσίζονται στα δέντρα που μουρμουρίζουν μεταξύ τους. Ένα ταξίδι αρχίζει αχνά, σαν καπνός στον μακρινό ορίζοντα. . Τα δέντρα στέκονται προσοχή στη νύχτα, και κάτι λένε, όπως πάντα. Η ν

Τι όνειρο κι αυτό… Μαζί τ’ αστέρια βλέπαμε, κι εγώ ρωτούσα — χωρίς φωνή — πού κρύβεις την αγάπη σου για μένα. . Το μαξιλάρι σου έσταζε, όμως δεν ήταν η βροχή· ήσουν εσύ, ένα δάκρυ που δεν μίλησε ποτέ. . Σκύβω κάθε βράδυ κι αμολάω τα παραπονεμένα φυλλοκάρδια μου στα βελούδινα μάτια σου. . Αν μπορούσα να σταματήσω τον χρόνο, θα πέταγα κοντά σου με φτερά χελιδονιού — να περπατήσουμε ξανά μαζί στη βροχή, πιασμένοι χέρι χέρι, χωρίς να μας νοιάζει πού τελειώνει ο δρόμος ή αν τελειώ

Αγάπη μου, σε σκέφτομαι κι απόψε, έρχεσαι σαν αστέρι μες στη νύχτα. Είναι πάντα οι στίχοι μου πικροί, κι η σκιά σου ψιθυρίζει μες το...