Δάκρυ ελπίδας

Έρχονται Χριστούγεννα

κι ένα αστέρι επιμένει να λάμπει.

Μακάρι να φαινόταν

σε σπίτι πρόσφυγα,

σε φάτνη ξεσπιτωμένου,

στο δάκρυ των μικρών παιδιών

που έμαθαν νωρίς

τι σημαίνει απουσία.

Μικρέ Χριστέ,

κρατάς στα παγωμένα σου χεράκια

ένα αρνάκι,

μια σταλιά ζωή,

και το φυλάς

σαν υπόσχεση.

Κι όμως έρχονται οι κακοί,

με στείρα πρόσωπα

και βλέμμα που δεν θυμίζει άνθρωπο.

Ψυχές γκρίζες,

στολές φαιοπράσινες,

λόγια άδεια.

Ο πόλεμος πέφτει σαν βροχή,

σκεπάζει τη γη με ομίχλη,

και ο σκοπός του

μένει πάντα μάταιος.

Φτάνει πια,

όχι άλλοι διωγμοί.

Εσύ γεννήθηκες για όλους.

Για όσους χάθηκαν,

για όσους ξεριζώθηκαν,

για εκείνους που ακόμη περιμένουν

ένα φως να τους δείξει δρόμο.

Δώσε αστέρια στα παιδιά

που μεγάλωσαν πρόωρα.

Δώσε ελπίδα στις παλάμες τους.

Άστρα και ελπίδες

να φωλιάσουν στα παιδικά τους μάτια.

Το μέλλον τους ανήκει.

Κι αν κάτι μείνει

από τούτη τη νύχτα,

ας είναι η σιωπηλή αλήθεια

πως η αγάπη

δεν χρειάζεται όπλα για να νικήσει,

μονάχα καρδιές

ανοιχτές στο φως.

Κι αν το αστέρι επιμένει να λάμπει,

είναι γιατί θυμίζει στον κόσμο

πως η αγάπη δεν εξορίζεται,

δεν καίγεται,

δεν σιωπά.

Και όσο ένα παιδί ελπίζει,

τα Χριστούγεννα θα επιστρέφουν

© Αντώνης Περδικάρης – Ποίηση