Ο ουρανός απόψε μοιάζει με σεντόνι, που το φως των αστεριών το φυλακίζει. Μα η καρδιά μου καθόλου δεν παγώνει, γιατί η δική σου η ματιά με πλημμυρίζει. Μη σε τρομάζει η νύχτα που απλώνει, κανένα αστέρι εμάς δεν μας ορίζει. Κι αν το φως των αστεριών απόψε σβήσει, κι αν ο κόσμος στο σκοτάδι βυθιστεί, η δική σου η ματιά θα ανατείλει σαν μια φλόγα που ποτέ δεν θα χαθεί. Χίλια φώτα έχουν κλείσει μες στα μάτια σου, χίλιοι ήλιοι που φωτίζουν τη ζωή. Τι να τα κάνω τα φεγγάρια τα ξ

Νύχτα Μαγική, Γλυκοχάραμα Αγάπης γλυκιά αγκαλιά Πανέμορφη, ανεκτίμητη, δική μου πολυαγαπημένη, η νύχτα απόψε πάνω σου, σαν πέπλο ας υφαίνει. Φεγγαρόλουστο το βράδυ σου, με όνειρα γλυκά, ταξιδιάρικα και μαγικά, σε μέρη μακρινά. Καληνύχτα σου, καρδούλα μου, με συντροφιά το φως, κι ας είναι ο ύπνος σου απαλός, γαλήνιος και σεμνός. Κι όταν η αυγή προβάλει πια, με το γλυκοχάραμά της, να φέρει όλη την υγεία και την τύχη στην ποδιά της. Ευχές για γέλιο, για χαρά, για αγάπη και ευτυχ

Ο άνεμος με την κάπα του περνά σιγοψιθυρίζει... Τριγυρίζει εκεί κοντά και θαυμάζει... Έλα να δεις... Έλα και άκου... Έλα νιώσε.... Έλα να γευτείς .... Το άβατο των ματιών μου αντικρίζει ολόλευκο πέπλο τραβιέται. Μπροστά μου ορθώνονται γλυπτά της φύσης, που σου κόβεται η ανάσα. Μόνο το χέρι απλώνεις να δεις αν είναι όνειρο ή αλήθεια. Και ναι το παγωμένο πρόσωπο σου χαμογελάει! Είναι η τέχνη της φύσης που κανείς δεν μπορεί να αντιγράψει. Νίκη Σιγάλα 🥀 🌹

Η φύση γύρω σκόρπισε ομορφιές. Κι εσύ ανήσυχη να φύγεις χωρίς δισταγμό αδιάφορη για ότι περιπλέκεται γύρω σου. Σαν να μην σε νοιάζει αδιάφορη μα γιατί; Όλοι εμείς που όλες τις ώρες σε θέλουμε κοντά μας σε υμνούμε σε συζητούμε σε ευχαριστούμε σε καμαρώνουμε για ότι ομορφιές μας χαρίζεις. Γιατί θέλεις να φύγεις τρέχοντας κι ας σου φωνάζουμε κι ας σε παρακαλούμε. Μείνε φώναξα αυτήν εδώ την στιγμή Θέλω να την κρατήσω... Μα εσύ αχ εσύ μέρα έφυγες όσο πιο γρήγορα μπορο

Εκεί που ο ήλιος κρύβεται πίσω από τα βουνά και η αυγή ετοιμάζεται τον κόσμο να φιλήσει, υπάρχει μια δύναμη που ξεκινά σιωπηλά, εις το βάθος η καρδιά έχει πάλι ανθίσει. Στα σοκάκια τα ξεχασμένα, στης Ανάφης τα στενά, αχ ξενιτιά, που το κορμί με τον πόνο το τυλίγεις. Κι αν τα βράδια η μοναξιά μας χτυπάει την πόρτα σιγανά, εσύ ένα παράθυρο στον ουρανό ανοίγεις. Δεν είναι κάστρο κλειστό, μήτε πέτρα βουβή, είναι ένα περιβόλι που το φως το πλημμυρίζει. Κάθε παλμός της και μια νέα,

Στο κατώφλι της χρονιάς, το βλέμμα στρέφω εκεί, που η αγάπη ρίζωσε και ανθίζει σαν ευχή. Σε κάθε φίλο ακριβό και κάθε συγγενή, στέλνω μια λέξη τρυφερή, μια σκέψη φωτεινή. Μέσα στις φλέβες του 2026 που ξεκινά, εύχομαι η χαρά να κατοικεί παντοτινά. Όχι στα λόγια τα απλά, μα βαθιά μες στην καρδιά, εκεί που η ελπίδα γίνεται γαλήνια αγκαλιά. Για τον αδερφό, τον φίλο, τον δικό μας άνθρωπο, να βρει η ευτυχία φέτος τον δικό της τρόπο. Να είναι οι στιγμές σας γεμάτες από φως, και ο δ

Κάθε απόγευμα, η γιαγιά Σοφία καθόταν στο σκαμνί της κάτω από την κληματαριά. Στα χέρια της κρατούσε ένα κομπολόι από ξύλο ελιάς, αλλά δεν έπαιζε με τις χάντρες τις μετρούσε σαν να μετρούσε ανθρώπους. Η μικρή Αγάπη την παρατηρούσε από τα σκαλιά. Η γιαγιά ψιθύριζε. «Να είναι καλά ο Γιώργης που μας έφερε τα ξύλα... Να έχει υγεία η Μαρία με τα πέντε παιδιά της... Να βρει φώτιση ο κυρ-Ανέστης που είναι πάντα κατσούφης». Η Αγάπη πλησίασε και κάθισε στα πόδια της. «Γιαγιά, γιατ

Πίστεψε στη μαγεία που κρύβουν τα Χριστούγεννα, στα δώρα που μοιράζονται, απλά και αυθόρμητα. Γίνε για λίγο παιδί, τρέξε στις γειτονιές, εκεί που τα κάλαντα αντηχούν στις γωνιές. Χάρισε και πάρε ένα γλυκό φιλί, καθώς το χιόνι πέφτει απαλά στη γη. Δίπλα στο τζάκι που σιγοκαίει η φωτιά, πλάθονται οι αναμνήσεις, ζεστά και τρυφερά. Γίνε άγγελος με χρυσά φτερά, να διώξεις τον φόβο και τη μοναξιά. Κι άνοιξε μια μεγάλη, τρυφερή αγκαλιά, για να χωρέσουν όλα του κόσμου τα παιδιά. Γιατ

Ανοίγω το δρόμο, το μεγάλο ταξίδι, με όλες τις αποσκευές, ψυχής μου σκιές. Κάποιες βαριές σαν πέτρες, κι άλλες φως, αχτίδι, μαζί μου τις κρατώ απ’ τις χαρές κι απ’ τις πληγές. Είναι η ζωή μου όλη, σε σάκους κιβώτια, τα λάθη που 'γιναν, κι όσα δεν τόλμησα να πω. Τα γέλια τα μεγάλα, των δακρύων τα ποτήρια, και την ταυτότητά μου, που πάντα την κρατώ. Στην πλάστιγγα έριξα όσα χρόνια έχω ζήσει, την πείρα, τη γνώση, τις μάχες τις πολλές. Μα τότε η καρδιά μου φώναξε να σταματήσει, έ

Με ρώτησες τι ήθελα κι είπα... Μόνο εσένα, σαν τη βροχή η γη και χείλια διψασμένα! Το χώμα να βραχεί, να ανασάνει ο κόσμος και εγώ να ανθίσω, ο έρημος και να γεννώ σαν δυόσμος... Να δροσιστεί η καρδιά μου στων ματιών σου τη σιωπή, να πιώ μια στάλα απ' τη δική σου την πηγή. Μόνο εσένα, αγάπη, για να σπάσει η μοναξιά, να 'ρθει η ευωδιά η δικιά σου λιακάδα, του αγέρα σιωπή στην αγκαλιά. Να γίνω ρίζα σε βράχο, να κρατηθώ απ' το φως του δικού σου του χείμαρρου... Να φύγουν τώρα

Αχ, αυτή η Κυριακή, όμορφη, στολισμένη με ήλιο και φως στα μαλλιά, σαν νύφη αγκαλιασμένη. Με άρωμα καφέ και βανίλια, ξύπνησαν όλα τα λουλούδια ξανά. Η καρδιά μας γεμίζει χίλια γλυκά τραγούδια και μας τα ψιθυρίζει. Στα χέρια κρατά ένα βιβλίο, και μένει ο χρόνος ακίνητος πια. Μεγάλο, γλυκό μυστήριο, όλα γαλήνια στης ψυχής τη γωνιά. Μια υπόσχεση που φέρνει απ' τον ουρανό απλωτή. Κανένας πόνος δεν μένει, η μέρα αυτή μας δίνει πνοή. Και κάθε στιγμή της είναι δώρο, που αξίζει να ζ

Κόμπο έδεσα τον πόνο να ξαναβρώ τη χαρά κι έσυρα έναν τόνο, στης θάλασσας τα βαθιά νερά! Ωχ και σήκωσε ένα κύμα, πως φοβήθηκα παιδιά και της είπα είναι κρίμα, πάντα να πονάει η καρδιά! Θάλασσα μου πάρε τον στη δικιά σου αγκαλιά, με μπουνάτσες, με φουρτούνες, μη γυρίσει πίσω, όπως παλιά. Αχ και λέω Παναγιά μου, κάνω όλο μία ευχή, πρόσεχε όλον τον κόσμο πόνος να μην ξανάρθεί! Νίκη Σιγάλα

Αγάπη μου, σε έφεραν κύματα του Αιγαίου, η καρδούλα μου, του ονείρου μου η πιο ωραία. Εγώ βάρκα αρμενίζω, γλάροι κάτασπρα πουλιά, το Αιγαίο να γυρίζω να σε έχω αγκαλιά. Έχω ήλιο αναμμένο, σύννεφα να τρέχουνε, το φεγγάρι μου καντήλι, τρέλα όλα έχουνε. Και η θάλασσα γαλάζια, κύματα, άσπρος αφρός, Αχ, θα είμαι όλων άξια μάτια μου, σαν σε θωρώ. Έλα, κι ο ήλιος βασίλεψε χάνεται η χαρά μου. Από την αγκαλιά μου έλειψες, αγάπη στα όνειρά μου. Δεν μπορώ να ζήσω δίχως, αυτό το φως που

Πώς αλλιώς θα μπορούσαν να είναι οι εντυπώσεις και τα συναισθήματα, πεζοπορώντας στην εξαιρετική, σχεδόν μυθική, χαράδρα του Κεραμιδιού; Ήταν μια εμπειρία που ξεπέρασε κάθε προσδοκία, ένα αληθινό ταξίδι στα «Πατήματα του Πάνα». Ακολουθήσαμε τα αχνάρια του θεού της φύσης, αλλά και του Κωστή, μέσα σε ένα δάσος που έμοιαζε να έχει βγει από παραμύθι. Η ομίχλη ήταν ο πρώτος, μυστήριος, συνοδοιπόρος μας, αγκαλιάζοντας τα πάντα και δίνοντας μια απόκοσμη γοητεία στο τοπίο. Και τότε,

Ήταν μικρό γυαλιστερό, σαν αστέρι στο λαιμό. Του το 'χες δώσει μια βραδιά, σ' ένα παλιό λιμάνι. Είχες πει πως αν χαθεί μες στο σκοτάδι...

Μες τη καταχνιά και στη μαυρίλα της ζωής υπάρχει για τον καθένα μας μια όαση που σε ξεδιψάει, σε κάνει νά νιώθεις όμορφα σου δίνει...

Μη μου θυμώνεις μάτια μου που όλα γύρω μου τα στολίζω με ομορφιές... Έμαθα να ζωγραφίζω με τα μάτια μου. Έμαθα να ποτίζω τα γύρω μου με...

Καθώς ο ήλιος βασιλεύει χρώματα σκορπάει παντού και ένα ταξίδι ξεκινάει πάλι του γυρισμού. Παίρνω μαζί μου ομορφιές μες στο σακούλι...

Φεγγάρι μου! Φυσάει ο αγέρας την πρωινή δροσιά, Μάνα στεριά θάλασσα στα όμορφα νησιά. Φεγγάρι μου ! Κόρη μικρή του αιγαίου γλυκιά ...

Όμορφη κόρη του αιγαίου γλυκιά μου απανεμιά Φως σκορπίσε στο κόσμο η κάθε σου ανασεμιά. Στολίδι παιχνιδιάρικο Του Αυγούστου το φεγγάρι...