Η μοναξιά καραδοκεί. Επιδιώκει την τέλεια στιγμή να χτυπήσει την πόρτα σου,και να τα βάλει με την ψυχή σου. Αδιαφορεί για όλα. Αρκεί να σωθεί η ίδια. Δεν μοιάζει να λυπάται για το τι θα προκαλέσει. Διεκδικεί μια θέση στο μυαλό σου, να ακουμπήσει τις ανασφάλειες της. Ντυμένη στα μαύρα  παίρνει αγκαζέ τη σιωπή, και χορεύει ασταμάτητα... Δεν σου ζητά άδεια, ούτε μπαίνει στον κόπο να περιμένει κάλεσμα σου. Της φτάνει να σου αφήσει τη  ψυχή άρρωστη. Παίρνει το θάρρος να χτίσει τον

Μην ψάξεις ποτέ την αλήθεια. Δεν έχει καμία σημασία πια. Κάποια μέρα που θα συναντηθούμε μαζί σας,εσείς τα αερικά θα μας πείτε την αλήθεια. Θα μας κρατήσετε από το χέρι, γιατί φοβόμαστε,ότι ζήσατε. Θα μας σκουπίσετε το δάκρυ  γιατί έχετε δύναμη ψυχής. Θα μας δείξετε που κοιμάστε τώρα πια.. Θα ακούσετε με υπομονή για την δική μας κατάντια... Πέντε αγγελικά χαμόγελα θα μας χαρίσετε, κι τις κακές αναμνήσεις, θα τις σκορπίσει ο άνεμος, στις σκοτεινές διαδρομές του ουρανού. Η αλήθ

Είπε ο ουρανός "Κρατήσου στη Γη" Μην θαρρείς πως δεν σε θέλω. Μα εκεί έχεις την ευκαιρία της αγάπης. Την εύνοια του έρωτα... Εδώ το σώμα, γίνεται βωμός του Θεού,η αναπνοή μια φλόγα  που καίει ο φόβος τα φτερά. Κρατήσου στη γη,πάλεψε με κάθε τρικυμία... Σκύψε και άγγιξε το χώμα, νιώσε την ζωή του,στην υγρή του πλάση... Σου στέλνω την ευλογία της βροχής. Κρατήσου στη γη,όσο ο  Παράδεισος σου χαρίζει στιγμές. Άσε την αιωνιότητα να περιμένει... Κρατήσου στη γη! Εύα Αλιβιζάτου 🌹

Δεν αντιστέκονται οι τοίχοι στα νέα της ημέρας,στα γεγονότα της πόλης,της εποχής. Ατάραχοι και καλοστεκούμενοι, βολεύονται να μαζεύουν πληροφορίες. Διατηρούν μια σχετική φοβία αφανέρωτη,μην τρανταχτούν από επικείμενο ίσως κι απρόσμενο σεισμό. Έχουν την τιμή όμως να διατηρούν τη μνήμη των όσων έχουν ακούσει. Η ωραιότερη χαρά για αυτούς, είναι όταν αλλάζουν ρούχα. Άλλοτε με χρώματα ζωηρά,ντύνονται και καμώνονται για την αγάπη του αφέντη τους προς αυτούς. Είναι η ανταμοιβή τους

Το ξύλο αντιστέκεται στη πυρωμένη φλόγα. Η αντάρα της, δίνει γαλήνη στην ανθρώπινη οντότητα. Το νου ελευθερώνει τις μνήμες... Δεν υπάρχουν πίσω-γυρίσματα στη πύρινη λάβα. Στις γκρι στάχτες  αντανακλά η σιωπή μου. Η καύση του κούτσουρου εξαγνίζει ό,τι δεν είπα ποτέ. Η ψυχή μου ξεγυμνώνεται δίχως βάρη... Τα λάθη μου, λιώνουν σαν σίδερο πυρακτωμένο. Κάθε φλόγα χαράζει μια νέα εκδοχή. Αιτούμαι οι στάχτες να γίνουν ανάμνηση. Εύα Αλιβιζάτου 🌹 Συγγραφέας

Ο τρελός δεν απαντά.. Κοιτάζει μόνο βουβός τον περίγυρο, διαισθάνεται το παρακάτω που ίσως συμβεί. Διατηρεί την ικανότητα της ψυχραιμίας. Ο τρελός δεν έχει όνομα. Έχει διακόψει την σχέση  ο κόσμος  μαζί του. Έχει συνηθίσει το όνομα του να είναι αυτό. Προϊόν της κοινωνίας. Διεισδύει στο μυαλό των γνωστικών σαν αόρατη σκιά, Συναντά την δική τους λογική, εκείνη που προμοτάρουν περήφανοι. Ο τρελός ποτέ δεν κρίνει. Δεν δίνει σοφές συμβουλές. Έχει μάθει να στέκεται σιωπηλός. Κοίτα

Στέκεται περήφανη και σιωπηλή. Δεν αναρωτιέται κανείς για την μορφή της. Νομίζουν την γνωρίζουν. Οι πτυχές του εαυτού της θυμίζουν  ότι η ψυχή της κρύβει το βάρος κι όχι το κεφάλι της. Ο δικός της χιτώνας ξέρει την πορεία της,το ταξίδι της σε τούτο το κόσμο. Κάθε πιέτα στο ύφασμα, μια νέα αφετηρία... Η οποία κλωστή  γεννάει έναν  αρχαίο φόβο που  νικήθηκε. Ποτέ δεν κοίταξε φοβισμένη.. Διατηρεί το βλέμμα της θαρραλέο. Νιώθοντας δυνατή να μην λυγίσει, προχωρά, ξεγελώντας όλους 

Απόσταση έτη φωτός. Μετρημένες αντοχές του λογοτέχνη. Αγνοεί τον χλευασμό, καρτερεί την ουσία. Προσπερνά την πείνα του, την νικά ο θόρυβος των συναισθημάτων. Συνετός, συνεργός του λόγου, φτάνει στο απόγειο των λέξεων. Άξεστοι, δίχως αξία κατηγορούν την τέχνη του. Έχουν ψύχος καρδιάς. Αυτός κρατά την σιωπή του, ράβοντας σταυροβελονιά τα ποιήματά του. Λιγοστό φως στη λάμπα, οικονομία στο λεπτό φυτίλι... Ο λογοτέχνης δεν ζητά χειροκρότημα, ζητά,τον κτύπο της καρδιάς όσων αγγίξο

Αράδες όλων νικούν την απραξία. Λόγο στο λόγο ενώνονται οι λέξεις. Παθιάζονται οι άνθρωποι... Αρέσκονται στους ύμνους της μεγάλης διάρκειας. Κάποιων η σιωπή γίνεται θανατική καταδίκη. Σκαλίζει το μέτωπο τους μια μοίρα φοβισμένη. Μα αυτό που μας ενώνει είναι το πάθος για τον λόγο. Γίνονται οι ανάσες ένα κύμα που σπάει το φράγμα της λήθης, γιατί όσο το μολύβι χαράζει το λευκό χαρτί, τόσο ο κόσμος θα αντιστέκεται στο θάνατο. Κι αν οι ύμνοι τους, τελειώσουν κάποιο βράδυ θα έχουν

Γεγονότα δίνουν την δική τους εκδοχή στην ιστορία... Αληθινή η ψεύτικη, αμαρτωλή η ηθική,δεν κρίνω το αποτέλεσμα. Μα κείνος ο κόμπος στο λαιμό μένει νεκρός,ποιητή μου... Στο ανακάτεμα των λέξεων ανάθεμα και γνωρίζει ουδείς το "γιατί" της κακής πρόθεσης. Κι έπειτα οι αθώοι χειροκροτούν για το αποτέλεσμα. Αζύγιστες εκφράσεις των θλιβερών αμαρτωλών, δανείζονται ψεύτικα χαμόγελα. Η μόνιμη κατοικία αυτών είναι η σκοτεινή πλευρά του τοίχου. Εύα Αλιβιζάτου 🌹 Συγγραφέας

«Δεν φτάνει που την έχουμε εδώ μέσα στα πόδια μας, την ακαμάτρα, πρέπει και να την ταΐζουμε. Εσύ δεν μπορείς να την παντρέψεις; Τόσους έχει στο χωριό. Δεν είναι κι απαραίτητο να είν' πλούσιος ούτε και ομορφονιός. Αρκεί να την έχει άλλος στην πλάτη του». Η κακία της Μέλπως για την Αστέρω ήταν γνωστή και στα μυρμήγκια του χωριού. Όταν παντρεύτηκε τον Νώντα χωρίς να τον θέλει, έβγαλε όλη της την κακία πάνω στην έρμη την αδερφή του. Και το σπίτι έλαμπε χάρη στην Αστέρω, και όλη η

Το περίφημο περιδέραιο στέκεται εκθαμβωτικό στο δέρμα της.  Νυσάφι οι οβολοί που δόθηκαν για τον λεπτεπίλεπτο λαιμό της... Οι πέτρες προσθέτουν  βάρος στο στέρνο της... Στέκονται σαν παγωμένες δροσοσταλλίδες, κι  εκείνη το φορά  με μια θλίψη αρχοντική... Λες και η λάμψη είναι το τίμημα που πληρώνει... Τι κι αν οι τεχνίτες μέτρησαν το χρυσό, χωρίς τσιγκουνιά; Τι κι αν έγινε σπατάλη για αυτό; Στα μάτια της καθρεφτίζεται μια άλλη σπάνια αξία, δεν μετριέται  στα πετράδια... Είναι

Είσαι η έμπνευση... Η απόσταση από το αδηφάγο χθες. Η συμπαντική διαδρομή στο σήμερα. Κάθε φορά ο χρόνος σταματά,για να πάρει την θέση του ο επόμενος. Ο επικεφαλής της προσμονής για το άλλο αύριο. Αυτό που λάμπει στο μυαλό και την ψυχή των αισιόδοξων. Ένας φάρος μετατρέπει την ουτοπία, σε χάρτη του μέλλοντος.  Ένα χέρι που υπογράφει τη λήξη κάθε λήθης,κάθε χθες. Μέσα σου η στιγμές δεν έχουν πεθάνει, μα ανθίζουν. Γίνονται ελπιδοφόρες φράσεις σε ολόλευκες σελίδες. Και το νέο γι

Κρατώ στα χέρια μου την ποιητική συλλογή της Αθηνάς Σαρλάνη, με τίτλο «Περιπλανώμενος Ταξιδιώτης». Γνωρίζοντας την Αθηνά, νιώθω ότι αυτά που γράφει, θα αποτελέσουν κίνητρο για τον αναγνώστη, να την γνωρίσει και να την διαβάσει. Ο τρόπος γραφή της,μας δείχνει την ευαισθησία της,σε έντονο χρώμα,ψυχής ταξίδια,θα τα ονομάσω. Ο δικός της «ταξιδιώτης» δεν αναζητά απαραίτητα νέα ταξίδια,αλλά αναζήτηση αγάπης, και της υπαρξιακής αγωνίας. Τα ποιήματα της πραγματεύονται, τον έρωτα

Η φωνή της λογικής έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την φωνή της καρδιάς. Μια τρίτη επιμένει στο θάρρος της όποιας πράξης. Η λογική φοιτεί στο μυαλό του ανθρώπου από τα μικράτα του. Η καρδιά δεν σπούδασε ποτέ,ήταν πάντοτε αδιάβαστη,αλλά έπαιρνε το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Και η τρίτη φωνή, εργάζεται μες την ψυχή,χωρίς να απαιτεί επαίνους. Δεν αναζητά επιχειρήματα, ούτε τραγούδια ζωηρά. Δίνει το χέρι στο σκοτάδι και ψηλαφεί το "τώρα", παλεύοντας βήμα, βήμα στο κενό. Γιατί η λογική χτίζ

Δικαίωμα των ποιητών η ελευθερία έκφρασης. Ουδείς λόγος κριτικής. Απόψεις περιττές. Οι ανηφοριές αιτούνται δικαίωση. Πριν την έναρξη των ενστάσεων,  ο ποιητής στέκεται σιωπηλός μα θαρρετός. Δεν είναι η αντοχή  του η ουσία, μα η αλήθεια που ξεγλιστρά από την πέννα του. Οι λέξεις, γίνονται αυτόκλητοι μάρτυρες,και φυσικά ποτέ  δεν υποτάσσονται σε ευπρεπείς και ηθικούς κανόνες. Κι πολλές φορές ο δρόμος έχει μια βαριά θλιβερή ανηφόρα,που τον αφήνει αδιάφορο, το κόστος της κούρασης

Την καμπάνα κοιτώ με προσμονή,  Του Χριστού αναμένω ζωή Μια ελπίδα ικετεύω να δω  Ένα χάδι ζητώ τρυφερό. Μελωδία στα αυτιά των πιστών  Κάθε λέξη ηχεί μαγικά  Το λιβάνι θωρεί ταπεινά  Των Αγγέλων ψαλμός ΩΣΣΑΝΑ  Ο λυγμός ξάφνου δίνει ζωή Στου Χριστού απιθώνει πνοή Βοσκοπούλες κρατούν τα λυχνάρια  Στους Αγγέλους χαρίζουν λιβάνια. Και οι ποιμένες τα στάχυα αμπώνουν, Τα αστέρια ψηλά απιθώνουν. Αξιώνουν να δουν Τον Σωτήρα, και οι μοίρες να Αγιάσουν με Μύρα. Καλά Χριστούγεννα 🌹 Εύα

Της Μόνα Λίζα το χαμόγελο. Πάθος και δύναμη μαζί... Στου Λεονάρντο την ψυχή το φως παραμένει ορόσημο. Της Μόνα Λίζα το χαμόγελο,  πάντα  μυστηριώδη... Όχι απλά  περίγραμμα, μα ενδόμυχος  βυθός. Αντίλαλος του πόθου... ​Ακόμη κι αν πέρασαν αιώνες  ο κόσμος δεν έμεινε ίδιος. Μα στην διφορούμενη γωνιά, η αλήθεια αναπηδά. Δεν είναι οδύνη  μήτε χαρά απλή. Μια δύναμη εσωτερική, βγαίνει απ' την ψυχή. ​Εκείνη, μια γυναίκα, που με το βλέμμα της διαπεραστικό, άφησε ιστορία. Κράτησε ένα

Με την θέληση μου πιστεύω στην δύναμη των Δώδεκα Θεών. Με την θέληση μου δέχομαι τις συνθήκες και τις συνέπειες. Υψώνω τα χέρια που  οι Μοίρες έχουν υφάνει για μένα. Μα έχω δική μου ορμή κάνοντας τον δικό μου κύκλο,την δική μου διαδρομή. Δεν είμαι δούλα της τύχης,  μα μήτε σκιάζομαι. Έχω το  φως που αναζητά ψάχνοντας την κορυφή του Ολύμπου. Με την βοήθεια του  Δία, το πνεύμα μου υψώνω, με την σοφία της Αθηνάς,πορεύομαι στο δρόμο μου. Μπορεί  οι καιροί να είναι χαλεποί και η θ

Μια ζωή που αλλάζει  σβήνει ότι πονά και καλεί  την ανανέωση της. Μια ζωή σκληρή,και στεγνή, μα δυνατή στις κακουχίες. Διώχνει τις βαλίτσες και τα λυπηρά ενθύμια, αφήνοντάς τα, να χαθούν στα ανταριασμένα κύματα. Με νέα καρδιά χαρούμενη, προχωρεί δίχως προορισμό, αφήνομαι στο σήμερα, στο τραγούδι του τώρα. Η μουσική δεν σταματά... Και η χαρμολύπη γίνεται ένα  θαύμα ζωής. Στιγμές που γίνονται βεγγέρες, φιλιά που γίνονται σημάδια... Αγάπες υπογράφουν, συμβόλαιο ζωής. Οι ρίμες πό