Πέτρινο Άγαλμα

Μοιάζεις με άγαλμα ανήμπορο

να κινηθείς ..

Ένα αντικείμενο μόνιμης στάσης 

Που δεν τολμάς να τείνεις χειραψία ...

Εθελοτυφλείς δίχως φως...

στο νου σου η μελωδία ψαλμών

Εκείνο το πέρασμα στον χρόνο...

Μα εσύ βολεύεσαι στο τίποτα...

Σε ψάχνει ακόμη ο ουρανός 

Που αρνείσαι να κοιτάξεις...

Αλλάζεις στάση ξαφνικά 

Με δέος πια κινείσαι...

Ω ναι άνθρωπος είσαι...

Ταπεινός...ανάσα έχεις ακόμη 

Ένα ταξίδι είν'αρκετό

Μα δεν ήρθε η ώρα...

Εύα Αλιβιζάτου 🌹