Όταν η Άννα "ζωγραφίζει με πινέλο,και πένα...

Κοιτάζοντας αυτό το έργο μου σκέφτηκα να κάνω ένα πάντρεμα στα πινέλα μου με την πένα μου.... και να βγει στην επιφάνεια και η ρομαντική μου φύση !!!!

❤️❤️❤️

Δεν υπήρχε τίποτα που να το προδίκαζε.

Ούτε η μέρα, ούτε το μέρος, ούτε καν τα βλέμματα τους πριν συναντηθούν . Κι όμως όταν οι ματιές τους διασταυρώθηκαν, ο κόσμος πάγωσε. Όλα όσα ήξεραν μέχρι τότε, όλα όσα νόμιζαν ότι είναι αγάπη, έσβησαν μονομιάς σαν σπίθες στο σκοτάδι.

Ήταν αυτό... Αυτό το ανεξήγητο, το σχεδόν μεταφυσικό που νιώθεις μόνο μια φορά.

Ένα χτύπημα στο στήθος, ένα τράνταγμα στην ψυχή. Ο χρόνος σταμάτησε, ή μάλλον, δεν είχε καμιά σημασία πια. Ο,τι ήταν πριν, δεν είχε βαρύτητα. Ό, τι θα ερχόταν, δεν είχε νόημα αν δεν το ζούσαν μαζί.

Δεν αντάλλαξαν λέξεις αμέσως. Δεν χρειάστηκε. Μιλούσαν τα μάτια, το χαμόγελο που ανέβηκε ακούσια στα χείλη τους, η σιωπή που για πρώτη φορά δεν ήταν αμηχανία, αλλά υπόσχεση. Ήξεραν. Χωρίς λογική, χωρίς εξήγηση. Ήξεραν ότι αυτό δεν ήταν απλά μια έλξη... ήταν κάλεσμα. Κάτι το αρχέγονο, το καρμικό.

Σαν οι ψυχές τους να είχαν βρει επιτέλους το δρόμο η μια προς την άλλη, μέσα από ζωές και χρόνους που δεν θυμούνταν, αλλά ένιωθαν βαθιά.

Ήταν έρωτας κεραυνοβόλος. Από αυτούς που αλλάζουν τον άνθρωπο. Που τον κάνουν να κοιτάζει αλλιώς τον ουρανό.

Που καίνε και θεραπεύουν ταυτόχρονα.

Ενας έρωτας που δεν εξηγείται.... μόνο ζει.

Και αυτοί;

Δεν χρειάστηκε να υποσχεθούν τίποτα. Το μόνο που έκαναν ήταν να κρατήσουν σφιχτά τα χέρια τους και να αφήσουν τον κόσμο να συνεχίσει να γυρίζει.

Αυτοί είχαν βρει το δικό τους κέντρο.

Ο ένας τον άλλον..!!

Και σιγά σιγά έμαθαν ότι ο κεραυνοβόλος έρωτας, αν αξίζει, γίνεται ρίζα. Και οι ρίζες δεν φαίνονται, αλλά κρατούν τα πάντα όρθια... Γιατί ότι έχει γεννηθεί από φως, δεν χάνεται στο σκοτάδι..

Δεν έψαχναν την φλόγα που τυφλώνει... Ήθελαν το φως που οδηγεί...

Και το είχαν βρει...

Ο ένας μέσα στον άλλον..!! ❤️❤️

❤️ΑΝΝΑ ❤️

Ο πίνακας δια χειρός μου με ακρυλικά χρώματα !!❤️❤️

Άννα Πεφάνη