Ήρθε πάλι η ευτυχία Χαμογέλα Άδραξε την ευκαιρία Τι κι αν αύριο θα χαθεί Και που ξέρεις Αύριο μια άλλη μέρα θα ρθεί Το πολύ μας στη ζωή Ακατανίκητο Απλό και κατανοητό Εύκολο δεν είναι τίποτα !! Στη ζωή του τυράννου μυαλού σου κοίτα να ξεφύγεις Πέφτεις θύμα συνεχώς Μα ποιος είσαι ποιος; Τι κι αν μείνεις

Πέρασε το πρωινό που κοινωνούν οι πιστοί και κρατούν αντίδωρο της Μεγάλης Πέμπτης για όλα τα μέλη της οικογένειας, είναι καλό να κοινωνούν τη Μεγάλη Πέμπτη τα παιδιά, παίρνουν δύναμη, έλεγε η γιαγιά, πέρασε... Πέρασε η μέρα που βάφουν τα αυγά και ράβουν ένα σταυρουδάκι σε ένα ρούχο κάθε μέλους της οικογένειας, πέρασε ... Πέρασε η νύχτα με τα δώδεκα ευαγγέλια, με το έθιμο όπου οι πιστοί στην αρχή του κάθε ενός ευαγγελίου έχοντας μια κλωστή μαζί τους στην εκκλησία, κάνουν κι έ

Ένα κείμενο για τη ζεστασιά του σπιτιού που δεν σβήνει ποτέ, όσο κι αν σβήνει το τζάκι κι αν αδειάζουν τα πιάτα... Από εκεί ξεκινούν όλα Υπάρχουν σπίτια που μυρίζουν φαγητό, γέλιο και ιστορίες, αλλά και αναμνήσεις! Σπίτια που δεν τα θυμάσαι για τη διακόσμηση ή τα έπιπλα, αλλά για εκείνη τη γωνιά όπου μαζεύονται όλοι, την εστία. Εκεί όπου τα ποτήρια μπλέκονται με τις γεύσεις, τις μυρωδιές, τις κουβέντες κι η ορθοστασία γίνεται γιορτή. Εκεί, ναι, εκεί μαζευόμασταν όλοι, στη γων

Έλα να δεις τι χρώμα Που έχει ο ουρανός Είναι αυτή η ώρα Που πέρασε καπνός Πάρε λίγη γαλήνη Απ' του ήλιου τη μουντάδα Που έπεσε στη δύση Κι έχασε τη λιακάδα Μα δεν ειν' αυτό μουντάδα Πέφτει η σκοτεινιά Ομίχλη και θαμπάδα Εδώ, να εδώ νά Μια Κυριακή που πέρασε Μες τη μελαγχολία Μούχρωμα με εγέμισε Κι έφυγε μες τα κρύα Όμως για δες εκεί Το χρώμα του ουρανού Αλλάζει βήμα βήμα Πολύχρωμο παντού Ροζ βιολετί ταμπά Το κρύο περ

Πέντε χαϊκού για τις πέντε νεράιδες Άδικα φύγαν Πανέμορφες νεράιδες Με ένα γιατί ... Δεν θα χτυπούν πια Πέντε ήταν οι καρδιές Και σιώπησαν Άγγελοι γίναν Πέντε ζευγάρια μάτια Ζωή άδικη Σκοτεινιασμένο Αναπάντητο πρωί Και ρημαγμένο Εκεί θα μείνει Από τον βαθύ πόνο Τοπίο θολό... Βάσια Μητράκου 🌹

Η επιστροφή !! Το σπίτι που θυμόταν.. Ύστερα από χρόνια σιωπής και απόστασης, η επιστροφή στο πατρικό σπίτι έμοιαζε σαν μια αθόρυβη συμφιλίωση με το παρελθόν, τις μνήμες και όσα δεν είχαν ειπωθεί ποτέ. Έτσι λοιπόν, με ένα καλωσόρισμα της μάνας μπήκε πρώτος, τίναξε το χιόνι από το παλτό του, το έβγαλε και το κρέμασε μαζί με το καπέλο του στην κρεμάστρα της εισόδου. Το σπίτι όμορφα συμμαζεμένο κι από την κουζίνα ερχόταν εκείνη η γνώριμη μυρωδιά του ψωμιού που μόλις είχε βγει. "

Ξέφτι τριανταφυλλιάς" Το ατίθασο άτι της κοινωνίας μεγαλόπνοα σχέδια εμφύσησε, κι έτρεχε, κι αφηνόταν, κι έπλαθε κόσμους πάνω σε σκόνη και όνειρα. Μα εσύ αναβάτης άπειρος, κρατούσες τα χαλινάρια σαν να ’ταν σκοινιά σωτηρίας. Κι η άμαξα πίσω σας γεμάτη χλευασμούς, κουβαλά φωνές και ξένες γνώμες, βλέμματα που βαραίνουν. Κι η μάνα σε μιαν άκρη, στέκει ανήμπορη· κοιτάζει το παιδί που φεύγει, χωρίς να ξέρει αν είναι για το καλύτερο ή το χειρότερο. Είν’ η ζωή που σε παρέσυρε, μ

Κάθε χρονιά τα κάλαντα ήταν το καλύτερο γεγονός για τα παιδιά της Ανθούπολης και πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι. Οι γυναίκες τους άνοιγαν διάπλατα τις πόρτες δίχως δισταγμό κι έμπαιναν και τραγουδούσαν Τα μελομακάρονα και οι κουραμπιέδες ήταν άφθονα στην Ανθούπολη καθώς παραδοσιακά είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην περιοχή! Μύριζε κάθε σταυροδρόμι κι οι νοικοκυρές συναγωνίζονταν για τα πιο νόστιμα και πιο τραγανά Η Αγάπη κι η Ζωή πήραν τα τρίγωνα από το ντουλάπι εκείνη την παραμονή

Στα μυστικά νερά του βυθού, εκεί όπου το φως του ήλιου χορεύει πάνω σε άγνωστες ζωές, οι πληγές δε σβήνουν, μεταμορφώνονται. Κάθε σταγόνα αλμύρας κουβαλά μια ιστορία, κάθε άμμος ένα ίχνος από καρδιές που έπεσαν, χάθηκαν ή βυθίστηκαν για να σωθούν. Γιατί ακόμα κι εκεί που όλα μοιάζουν σκοτεινά, υπάρχει μια μαγεία: η μαγεία που αλλάζει τον πόνο σε κάτι πολύτιμο. Όπως ένα μαργαριτάρι που γεννιέται από την αντίδραση του όστρακου που κλείνει απότομα, όταν κάτι το ενοχλήσει και

Σε έναν δρόμο υγρό από βροχή, κάτω από έναν φως πορτοκαλί, εκείνος την περίμενε. Ο Νοέμβρης είχε παγώσει τον χρόνο στις ανάσες τους. Εκείνη εμφανίστηκε αθόρυβα με ένα χαμόγελο που έπαιζε κρυφτό στα χείλη. Τα φύλλα άνοιξαν διάδρομο σαν να ήξεραν καλά την ιστορία τους. Μίλησαν λίγο, με τα βλέμματα και μετά είπαν όλα των τελευταίων μηνών. Τα δάχτυλά τους συναντήθηκαν ντροπαλά, σαν δύο άστρα που περιφέρονταν καιρό πριν καταλάβουν πως ανήκουν μαζί. Κι όταν η νύχτα άπλωσε τις σκιέ

Στην είσοδο του σταθμού το γαντοφορεμένο χεράκι ακούμπησε την υπέρβαρη βαλίτσα. Βαριά σαν την καρδιά της κι έβαζε τρικλοποδιά στο...

Μην ξεχάσεις να ζήσεις ψυχή μου, και να αγαπήσεις βαθιά να χαρείς τη στιγμή, να γευτείς τη χαρά Μην αφήσεις...

Ένας Αύγουστος καμίνι Ένας Αύγουστος με δίνη Καυτός Αεράκι κατεβαίνει μα δροσιά δεν φέρνει Καπνός Έλα στην αγκάλη να με...

Έχω δροσιά μες την καρδιά Απ' το γλυκό σου φέγγος Βέλη στα χέρια τα γυμνά Πληγές γεμάτες σθένος Μέσα στην αστερόσκονη Στοχάζεις την...

Γέλα Ιούλη, κι έλα μες στο χορό μας, στον κύκλο της χαράς, έλα με βήμα ελαφρύ να ζήσεις μέσα στη δίψα της καρδιάς την ανάσα την...

Ήταν λίγο μετά τις τρεις τα ξημερώματα, όταν όλα ησύχαζαν. Το ρολόι στον τοίχο ακούστηκε πιο καθαρά από ποτέ, σαν να ήθελε να πει κάτι....

Η μπαλάντα του ιππότη Σε σένα μιλώ, ιππότη της νύχτας με βλέμμα σκληρό, σκιές της συνήθειας σε ντύνουν βαριά, γλιστράς στης ασφάλτου...

Ξέρεις εσύ, Ω έρωτα !! Μουσική να μου χαρίζεις σαν σε φιλώ Ανοίγω το πιάνο και σε κοιτώ Νότες τριγύρω μου, σου τραγουδώ Μια γλυκιά...

Τα σμαραγδιά τα μάτια σου Άνοιξες την πόρτα του φεγγαριού εκείνο το βράδυ, κι έφυγες. Κι ας ήσουν νέος κι όμορφος! Σαν σμαράγδια τα μάτια...

Ω τα παιδιά !! Αμάραντα κρίνα στη σκόνη "Πώς να κρυφτείς απ' αυτά" Ο Νιόνιος το είπε πριν...ακόμη Παιδιά, σκελετοί εκεί Πεσμένα στην άμμο...