Μια Κυριακή μια χαραυγή

Μια Κυριακή μια χαραυγή

της έμορφης της άπτουσας 

παρέμεινε γνωστή 

κι έφυγε σαν την εμάρανε

του κόσμου η ενοχή.

Μια Κυριακή μια χαραυγή

ανθίσανε οι πόθοι,

κι η αγάπη έγινε πληγή

του έρωτα ό,τι είχε ειπωθεί.

Μια Κυριακή μια χαραυγή 

της έμορφης της άπιαστης

το βλέμμα είχε σβηστεί 

ό,τι η καρδιά της λάτρεψε

κι ο χρόνος είχε αφήσει.

Τα φύλλα στον αγέρα,

φωνάζουν σ’ αγαπώ

μια Κυριακή μια χαραυγή 

μα κείνος κλώθει πέρα 

Να κλαίει κάθε μέρα.

Κι αν έφυγε σαν μαραθεί

του κόσμου η ομορφιά της,

σαν άστρο θα ’χει να φανεί

για πάντα στην καρδιά της.

Μια Κυριακή, μια χαραυγή,

ροδόσταμο η πλάση,

κι ο ήλιος βγήκε για να δει,

πριν σβήσει, πριν χαθεί.

Κι η Κυριακή σαν γίνει χαραυγή 

χρυσό φως θα σκορπίσει,

και πριν τελειώσει,

τα όνειρα θα αφήσει.

Μια Κυριακή, μια χαραυγή,

ο χρόνος θα σωπάσει,

κι ό,τι αγαπήθηκε στη γη,

ποτέ δεν θα γεράσει.

Μια Κυριακή, μια χαραυγή,

τ’ αγέρι θα σφυρίξει,

την αγάπη που ’γινε πληγή,

στο πέλαγο να ρίξει.

Βάσια Μητράκου 🍁