Εκείνα τα Χριστούγεννα...

Κάθε χρονιά τα κάλαντα ήταν το καλύτερο γεγονός για τα παιδιά της Ανθούπολης και πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι. Οι γυναίκες τους άνοιγαν διάπλατα τις πόρτες δίχως δισταγμό κι έμπαιναν και τραγουδούσαν

Τα μελομακάρονα και οι κουραμπιέδες ήταν άφθονα στην Ανθούπολη καθώς παραδοσιακά είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην περιοχή!

Μύριζε κάθε σταυροδρόμι κι οι νοικοκυρές συναγωνίζονταν για τα πιο νόστιμα και πιο τραγανά

Η Αγάπη κι η Ζωή πήραν τα τρίγωνα από το ντουλάπι εκείνη την παραμονή και ξεκίνησαν, ήδη απ' έξω ακούγονταν οι άλλες παρέες.

-Γεια σου μαμά γεια ...

-Στο καλό φωνάζει η μητέρα από την κουζίνα καθώς ξεφούρνιζε το χριστόψωμο.

Ο δρόμος γεμάτος χιόνι και λάσπες, δύσκολη μέρα είπανε κι οι δυο και κουκουλώθηκαν στους σκούφους τους και έβαλαν τα γάντια.

Πέρασαν από πολλά σπίτια, τους τράταραν τα δέοντα και προχώρησαν.

Προς το τέλος και φεύγοντας κι από το τελευταίο σπίτι..όπου η κυρία Ευτέρπη τους πρόσφερε με αγάπη, λέγοντας πάρτε κι από μένα κάτι ...μα τα κορίτσια δεν άκουσαν καθώς τους τράβηξε την προσοχή ένα κλάμα ...

Ένα νιαούρισμα αδύναμο ερχόταν, από πού δεν έβλεπαν, ψάξανε στο χιόνι και είδαν ένα μικρό γατάκι κουλουριασμένο στο έδαφος μισολυπόθυμο.

Το πήρε στην αγκαλιά της η Αγάπη.

-Τι θα το κάνουμε λέει η Ζωή ...

-Πρέπει να βρούμε ένα γιατρό, είναι αρρωστούλι, τρέμει ολόκληρο.

-Ναι αλλά, είναι όλα κλειστά είναι παραμονή Χριστουγέννων μην το ξεχνάς αυτό.

Το χιόνι άρχισε να πέφτει πιο πυκνό και τα κορίτσια δύσκολα περπατούσαν και δεν ήξεραν πού να απευθυνθούν καθώς η Ανθούπολη δεν ήταν δα καμιά μεγαλούπολη για να έχει τόσο πολλούς κτηνίατρους.

-Πάμε στο φαρμακείο του Κου Ζήση λέει η Ζωή και θα μας πει εκείνος τι να κάνουμε.

Ο Κος Ζήσης κατέβαζε τα ρολά του και ήταν και κατσούφης ως συνήθως.

-Μας τα είπανε, μας τα είπανε, μουρμούρισε μόλις είδε τα κορίτσια, ήθελε να πάει σπίτι του, να κουλουριαστεί στην πολυθρόνα του.

-Δε θέλουμε να τα πούμε Κε Ζήση, λέει η Ζωή έχουμε φέρει ένα μικρό γατάκι θέλει φροντίδα

-Δεν είμαι κτηνίατρος, γκρίνιαξε ο Κος Ζήσης

-Ναι, αλλά κι εμείς τι θα κάνουμε, μήπως ξέρετε που είναι ο κτηνίατρος.

-Δεν ξέρω τους απαντά και τους γυρίζει την πλάτη.

Ξαφνικά το γατάκι νιαούρισε κι ο Κος Ζήσης γύρισε το σκυφτό κεφάλι του, είχε εκείνη τη στιγμή μια γλύκα το βλέμμα του...

-Ελάτε να σας πάω στο σπίτι του, γιατί τέτοια ώρα έχει κλείσει.

Περπατούσαν τώρα πιο δύσκολα μέσα στο χιόνι ..οι πατημασιές τους έκλειναν αμέσως

Το σπίτι του κτηνιάτρου ήταν πολύ ωραία στολισμένο με λαμπιόνια και το τραπέζι γεμάτο καλούδια και το δέντρο τεράστιο στόλιζε το σαλόνι, οι μυρωδιές ξεχύνονταν από παντού και τους είχαν σπάσει τη μύτη !!!

Εκείνα τα Χριστούγεννα

κρύα και χιονισμένα

Παγωμένη μυτούλα

Ζεστή καρδούλα

Χεράκια σκασμένα

Στις τσέπες χωμένα

Μες στο καρώ παλτό

Μες στα κάστανα στριμωγμένα

Εκείνα τα Χριστούγεννα

Γλυκά ψητά κυδώνια

κρύσταλλα κρεμόντουσαν

στα παγωμένα κλώνια

Εκείνα τα Χριστούγεννα

θυμάμαι κι αναπολώ

Μυρωδιές από τζάκι

Και σόμπα νοσταλγώ

Και όσο επλησίαζε

Η Πρωτοχρονιά

Εκείνα τα Χριστούγεννα

Ήταν μοναδικά

Δίπλα στη σόμπα

Πάνω στην τάβλα

Ετοίμαζε την κουλούρα

Πάντα η μάνα

Ευχές και λουλούδια

Με ζυμάρι κεντούσε

Κι ο πατέρας το λαχείο

Αν κέρδισε κοιτούσε

Πρωτοχρονιάτικη πίτα

Με τυρί και φλουρί

Ήταν η πιο νόστιμη

Που έχω γευτεί

Μέσα στην πίτα

Άχυρο και κλίμα

Για να χει το σπίτι

Σοδειά απ' το κτήμα

Ένας σπουργίτης όμορφος

Στο χιόνι σκαλίζει να βρει

Μετά το τζάμι χτυπά

Ζητά συντροφιά και φαΐ

Εκείνα τα Χριστούγεννα

Περάσανε, πάνε

Μείνανε στην καρδούλα μας

Κι οι μνήμες γρονθοκοπάνε

Εκείνα τα Χριστούγεννα

Πάντα άσπρα στολισμένα

Είχαν κάλαντα και ευχές

Βγαλμένα από τις καρδιές

Πάμε να βρούμε θύμισες

Έλα να παίξουμε χιονιές

Στα όνειρα που έφυγαν

Εκείνες τις χρονιές

...Κι ο Ζήσης, το γατάκι το μικράκι

γουργούριζε μπροστά στο τζάκι

και ζεσταίνονταν όλες οι καρδιές, γεμάτες Αγάπη

Εκείνα τα Χριστούγεννα στην Ανθούπολη !!

Χρόνια πολλά!!

Βάσια Μητράκου 🌹