"Ξέφτι τριανταφυλλιάς"

Ξέφτι τριανταφυλλιάς"

Το ατίθασο άτι της κοινωνίας

μεγαλόπνοα σχέδια εμφύσησε,

κι έτρεχε, κι αφηνόταν,

κι έπλαθε κόσμους 

πάνω σε σκόνη και όνειρα.

Μα εσύ αναβάτης άπειρος,

κρατούσες τα χαλινάρια 

σαν να ’ταν σκοινιά σωτηρίας.

Κι η άμαξα πίσω σας γεμάτη χλευασμούς,

κουβαλά φωνές και ξένες γνώμες, 

βλέμματα που βαραίνουν.

Κι η μάνα σε μιαν άκρη, 

στέκει ανήμπορη·

κοιτάζει το παιδί που φεύγει,

χωρίς να ξέρει αν είναι για το καλύτερο ή το χειρότερο.

Είν’ η ζωή που σε παρέσυρε,

μα είσαι κι εσύ που αφέθηκες.

Το μονοπάτι άλλαξε 

με έναν βοριά απότομα, 

σαν εκείνες τις αποφάσεις

που τις παίρνεις χωρίς να τις νιώσεις.

Κι εχάθη η ομίχλη του νοτιά,

εκείνη που σου έδινε άλλοθι να κρύβεσαι.

Κι έβλεπες μόνο μέσα απ’ τη χαραματιά,

μη και σε βρουν τα χρόνια,

μη και σε πιάσει ο χρόνος 

μες στη σιγαλιά

Μα όσο κρυβόσουν, τόσο σε πλησίαζε.

Φοβόσουν,

κι αυτός ο φόβος

σε έστρεφε γύρω από τον εαυτό σου,

σαν κέρμα στην άκρη του τραπεζιού.

Ανάποδα τον πήρες τον καιρό.

Τον γύρισες σαν σελίδα που δεν θέλεις να διαβάσεις

κι όμως σε κυνηγάει

Κι άλλαξαν τα πάντα 

Κι έρχεσαι τώρα εδώ

και ψάχνεις, ψάχνεις ξανά,

μα τι έγινε ρωτάς ..

Πού χάθηκε ο δρόμος;

Αναρωτιέσαι και δεν βρίσκεις απαντήσεις που να σε γιατρεύουν

Κανείς δε σου μιλά ούτε σου απαντά 

Όχι, σε διαβεβαιώνω δεν είναι ψέμα 

Αυτή είν' η δική μας νεολαία,

Τούτη η γενιά μαθαίνει να ζει πίσω από οθόνες,

να μετράει την απόσταση με pixels

δεν ακούει τίποτα γύρω της 

παρά μόνο την επιθυμία για ειδοποιήσεις.

Δεν ερωτεύεται όπως παλιά,

δε φλερτάρει με το τρέμουλο στο βλέμμα,

με χτυποκάρδι στα φιλιά

δεν μιλάει με φωνή,

δεν ακούει παρά μόνο ό,τι δεν την ταράζει πια.

Σε μια ξεφτισμένη φλίδα της τριανταφυλλιάς,

κρεμάει τη ζωή της.

Ένα λεπτό κομμάτι από κάτι που κάποτε ήταν άρωμα,

γεμάτο υποσχέσεις.

Και βέβαια δε ζει.

Αφού δε φλερτάρει και δεν ερωτεύεται, δε ζει

δεν κάνει χώρο στην καρδιά της

για κάτι που δεν μπορεί να ελεγχθεί.

Αχ η νεολαία 

Δεν έχει χρόνο να κοιτάξει ολόγυρα, 

να δει τον κόσμο πέρα απ’ αυτή τη μοντέρνα μορφή επικοινωνίας,

που υπόσχεται πολλά και δίνει λίγα.

Κωφεύει 

κι η μυρωδιά χάνεται.

Κι εσύ ρωτάς 

Που είναι άραγε 

εκείνη η μυρωδιά της ζωής 

που έμπαινε βαθιά στα πνευμόνια

και σου θύμιζε ότι είσαι ζωντανός.

Ακόμα και τα αγκάθια 

δεν τα νιώθει πια κι ας την τρυπάνε.

Κι η φλίδα της τριανταφυλλιάς

όλο και ξεκολλάει,

κρέμεται ξεραμένη,

μέχρι να φτάσει στη ρίζα.

"χωρίς άρωμα, χωρίς υπόσχεση

μα κανείς δεν το βλέπει"

Κι εκεί τα αγκάθια τσιμπάνε πιο πολύ,

σαν να ζητάνε να ξυπνήσει.

Κι ίσως, κάπου βαθιά,

να υπάρχει ακόμη μια σπίθα 

που δεν έσβησε.

Ένα μικρό, αδέξιο φως

που τρεμοπαίζει κάθε φορά 

που κάποιος τολμά να κοιτάξει 

τον άλλον λίγο παραπάνω,

δίχως οθόνη, δίχως φίλτρα,

δίχως τη βεβαιότητα του «ασφαλούς» ψηφιακού εαυτού.

Ίσως να χρειάζεται μονάχα

μια ανάσα αληθινή,

μια λέξη που δεν θα σταλεί,

αλλά θα ειπωθεί κοιτώντας μες στα μάτια,

ένα άγγιγμα κι ένα απαλό φιλί  

με σθένος με ψυχή.

Κι αν δοθεί 

αυτό το πρώτο μικρό βήμα,

τότε ίσως η φλίδα της τριανταφυλλιάς

να βρει πάλι λίγο χρώμα,

λίγο άρωμα να πάρει μορφή 

να θυμηθεί πως κάποτε άνθιζε

δίχως να φοβάται τα αγκάθια της.

Αν τολμήσει να ξαναπλησιάσει 

την πραγματική ζωή

χωρίς το φόβο να τσαλακωθεί 

Τότε ίσως υπάρχει λύτρωση, υπάρχει ελπίδα, το ξέφτι να μη φτάσει στη βάση του !!!

Βάσια Μητράκου 🌹