Μια ανάσα κι ένα δάκρυ...

Η ανάσα σου επιστρέφει 

μα το δάκρυ σου θωρώ 

που σαν πέσει 

να το σώσω δε μπορώ 

Κι έτσι σχεδόν αδειάζω 

και ποθώ 

να πάρω την ανάσα σου

για να σωθώ 

Γιατί το δάκρυ είναι βαρύ 

με παρασέρνει 

πέφτοντας στη γη

και μένω εκεί

Θα ανοίξω στο δάκρυ δρόμο 

να ξεπεράσω τον τρόμο 

μα είναι κύμα θαλασσινό 

και με πάει στο βυθό 

Δώρα κρατώ κρυφά 

και θέλω να σου δώσω 

Έχω ανείπωτα πολλά 

ίσως κάποια στιγμή στα πω 

Πάρε θαλασσινό νερό 

φέρε να ξεκλειδώσω 

φωνή, ψυχή, καρδιά 

να πάρω και να πιω 

Αλλά εσύ καλέ μου 

τη σειρήνα σου ακούς 

και ξεμακραίνεις, φεύγεις 

Έχω ανείπωτα πολλά 

ίσως κάποια στιγμή στα πω!!!

Βάσσια Μητράκου  🌹