Ο τρελός δεν απαντά.. Κοιτάζει μόνο βουβός τον περίγυρο, διαισθάνεται το παρακάτω που ίσως συμβεί. Διατηρεί την ικανότητα της ψυχραιμίας. Ο τρελός δεν έχει όνομα. Έχει διακόψει την σχέση ο κόσμος μαζί του. Έχει συνηθίσει το όνομα του να είναι αυτό. Προϊόν της κοινωνίας. Διεισδύει στο μυαλό των γνωστικών σαν αόρατη σκιά, Συναντά την δική τους λογική, εκείνη που προμοτάρουν περήφανοι. Ο τρελός ποτέ δεν κρίνει. Δεν δίνει σοφές συμβουλές. Έχει μάθει να στέκεται σιωπηλός. Κοίτα

Στέκεται περήφανη και σιωπηλή. Δεν αναρωτιέται κανείς για την μορφή της. Νομίζουν την γνωρίζουν. Οι πτυχές του εαυτού της θυμίζουν ότι η ψυχή της κρύβει το βάρος κι όχι το κεφάλι της. Ο δικός της χιτώνας ξέρει την πορεία της,το ταξίδι της σε τούτο το κόσμο. Κάθε πιέτα στο ύφασμα, μια νέα αφετηρία... Η οποία κλωστή γεννάει έναν αρχαίο φόβο που νικήθηκε. Ποτέ δεν κοίταξε φοβισμένη.. Διατηρεί το βλέμμα της θαρραλέο. Νιώθοντας δυνατή να μην λυγίσει, προχωρά, ξεγελώντας όλους

Απόσταση έτη φωτός. Μετρημένες αντοχές του λογοτέχνη. Αγνοεί τον χλευασμό, καρτερεί την ουσία. Προσπερνά την πείνα του, την νικά ο θόρυβος των συναισθημάτων. Συνετός, συνεργός του λόγου, φτάνει στο απόγειο των λέξεων. Άξεστοι, δίχως αξία κατηγορούν την τέχνη του. Έχουν ψύχος καρδιάς. Αυτός κρατά την σιωπή του, ράβοντας σταυροβελονιά τα ποιήματά του. Λιγοστό φως στη λάμπα, οικονομία στο λεπτό φυτίλι... Ο λογοτέχνης δεν ζητά χειροκρότημα, ζητά,τον κτύπο της καρδιάς όσων αγγίξο

Γεγονότα δίνουν την δική τους εκδοχή στην ιστορία... Αληθινή η ψεύτικη, αμαρτωλή η ηθική,δεν κρίνω το αποτέλεσμα. Μα κείνος ο κόμπος στο λαιμό μένει νεκρός,ποιητή μου... Στο ανακάτεμα των λέξεων ανάθεμα και γνωρίζει ουδείς το "γιατί" της κακής πρόθεσης. Κι έπειτα οι αθώοι χειροκροτούν για το αποτέλεσμα. Αζύγιστες εκφράσεις των θλιβερών αμαρτωλών, δανείζονται ψεύτικα χαμόγελα. Η μόνιμη κατοικία αυτών είναι η σκοτεινή πλευρά του τοίχου. Εύα Αλιβιζάτου 🌹 Συγγραφέας

«Δεν φτάνει που την έχουμε εδώ μέσα στα πόδια μας, την ακαμάτρα, πρέπει και να την ταΐζουμε. Εσύ δεν μπορείς να την παντρέψεις; Τόσους έχει στο χωριό. Δεν είναι κι απαραίτητο να είν' πλούσιος ούτε και ομορφονιός. Αρκεί να την έχει άλλος στην πλάτη του». Η κακία της Μέλπως για την Αστέρω ήταν γνωστή και στα μυρμήγκια του χωριού. Όταν παντρεύτηκε τον Νώντα χωρίς να τον θέλει, έβγαλε όλη της την κακία πάνω στην έρμη την αδερφή του. Και το σπίτι έλαμπε χάρη στην Αστέρω, και όλη η

Το περίφημο περιδέραιο στέκεται εκθαμβωτικό στο δέρμα της. Νυσάφι οι οβολοί που δόθηκαν για τον λεπτεπίλεπτο λαιμό της... Οι πέτρες προσθέτουν βάρος στο στέρνο της... Στέκονται σαν παγωμένες δροσοσταλλίδες, κι εκείνη το φορά με μια θλίψη αρχοντική... Λες και η λάμψη είναι το τίμημα που πληρώνει... Τι κι αν οι τεχνίτες μέτρησαν το χρυσό, χωρίς τσιγκουνιά; Τι κι αν έγινε σπατάλη για αυτό; Στα μάτια της καθρεφτίζεται μια άλλη σπάνια αξία, δεν μετριέται στα πετράδια... Είναι

Είσαι η έμπνευση... Η απόσταση από το αδηφάγο χθες. Η συμπαντική διαδρομή στο σήμερα. Κάθε φορά ο χρόνος σταματά,για να πάρει την θέση του ο επόμενος. Ο επικεφαλής της προσμονής για το άλλο αύριο. Αυτό που λάμπει στο μυαλό και την ψυχή των αισιόδοξων. Ένας φάρος μετατρέπει την ουτοπία, σε χάρτη του μέλλοντος. Ένα χέρι που υπογράφει τη λήξη κάθε λήθης,κάθε χθες. Μέσα σου η στιγμές δεν έχουν πεθάνει, μα ανθίζουν. Γίνονται ελπιδοφόρες φράσεις σε ολόλευκες σελίδες. Και το νέο γι

Η φωνή της λογικής έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την φωνή της καρδιάς. Μια τρίτη επιμένει στο θάρρος της όποιας πράξης. Η λογική φοιτεί στο μυαλό του ανθρώπου από τα μικράτα του. Η καρδιά δεν σπούδασε ποτέ,ήταν πάντοτε αδιάβαστη,αλλά έπαιρνε το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Και η τρίτη φωνή, εργάζεται μες την ψυχή,χωρίς να απαιτεί επαίνους. Δεν αναζητά επιχειρήματα, ούτε τραγούδια ζωηρά. Δίνει το χέρι στο σκοτάδι και ψηλαφεί το "τώρα", παλεύοντας βήμα, βήμα στο κενό. Γιατί η λογική χτίζ

Δικαίωμα των ποιητών η ελευθερία έκφρασης. Ουδείς λόγος κριτικής. Απόψεις περιττές. Οι ανηφοριές αιτούνται δικαίωση. Πριν την έναρξη των ενστάσεων, ο ποιητής στέκεται σιωπηλός μα θαρρετός. Δεν είναι η αντοχή του η ουσία, μα η αλήθεια που ξεγλιστρά από την πέννα του. Οι λέξεις, γίνονται αυτόκλητοι μάρτυρες,και φυσικά ποτέ δεν υποτάσσονται σε ευπρεπείς και ηθικούς κανόνες. Κι πολλές φορές ο δρόμος έχει μια βαριά θλιβερή ανηφόρα,που τον αφήνει αδιάφορο, το κόστος της κούρασης

Την καμπάνα κοιτώ με προσμονή, Του Χριστού αναμένω ζωή Μια ελπίδα ικετεύω να δω Ένα χάδι ζητώ τρυφερό. Μελωδία στα αυτιά των πιστών Κάθε λέξη ηχεί μαγικά Το λιβάνι θωρεί ταπεινά Των Αγγέλων ψαλμός ΩΣΣΑΝΑ Ο λυγμός ξάφνου δίνει ζωή Στου Χριστού απιθώνει πνοή Βοσκοπούλες κρατούν τα λυχνάρια Στους Αγγέλους χαρίζουν λιβάνια. Και οι ποιμένες τα στάχυα αμπώνουν, Τα αστέρια ψηλά απιθώνουν. Αξιώνουν να δουν Τον Σωτήρα, και οι μοίρες να Αγιάσουν με Μύρα. Καλά Χριστούγεννα 🌹 Εύα

Της Μόνα Λίζα το χαμόγελο. Πάθος και δύναμη μαζί... Στου Λεονάρντο την ψυχή το φως παραμένει ορόσημο. Της Μόνα Λίζα το χαμόγελο, πάντα μυστηριώδη... Όχι απλά περίγραμμα, μα ενδόμυχος βυθός. Αντίλαλος του πόθου... ​Ακόμη κι αν πέρασαν αιώνες ο κόσμος δεν έμεινε ίδιος. Μα στην διφορούμενη γωνιά, η αλήθεια αναπηδά. Δεν είναι οδύνη μήτε χαρά απλή. Μια δύναμη εσωτερική, βγαίνει απ' την ψυχή. ​Εκείνη, μια γυναίκα, που με το βλέμμα της διαπεραστικό, άφησε ιστορία. Κράτησε ένα

Με την θέληση μου πιστεύω στην δύναμη των Δώδεκα Θεών. Με την θέληση μου δέχομαι τις συνθήκες και τις συνέπειες. Υψώνω τα χέρια που οι Μοίρες έχουν υφάνει για μένα. Μα έχω δική μου ορμή κάνοντας τον δικό μου κύκλο,την δική μου διαδρομή. Δεν είμαι δούλα της τύχης, μα μήτε σκιάζομαι. Έχω το φως που αναζητά ψάχνοντας την κορυφή του Ολύμπου. Με την βοήθεια του Δία, το πνεύμα μου υψώνω, με την σοφία της Αθηνάς,πορεύομαι στο δρόμο μου. Μπορεί οι καιροί να είναι χαλεποί και η θ

Μια ζωή που αλλάζει σβήνει ότι πονά και καλεί την ανανέωση της. Μια ζωή σκληρή,και στεγνή, μα δυνατή στις κακουχίες. Διώχνει τις βαλίτσες και τα λυπηρά ενθύμια, αφήνοντάς τα, να χαθούν στα ανταριασμένα κύματα. Με νέα καρδιά χαρούμενη, προχωρεί δίχως προορισμό, αφήνομαι στο σήμερα, στο τραγούδι του τώρα. Η μουσική δεν σταματά... Και η χαρμολύπη γίνεται ένα θαύμα ζωής. Στιγμές που γίνονται βεγγέρες, φιλιά που γίνονται σημάδια... Αγάπες υπογράφουν, συμβόλαιο ζωής. Οι ρίμες πό

Σιωπεί μπροστά στη σπασμένη πόρτα... Δεν λογαριάζει ανέμους το κορμί όμως υποφέρει, μήτε νοιάζεται για τη βροχή που σπάει την ήσυχη νύχτα. Μοναχά το βλέμμα μαρτυρά την πείνα, ένα κομμάτι φρέσκο ψωμί ονειρεύεται, αυτό το μαλακό σαν αφρό... Τσέπες αδειανές μαρτυρούν την οδυνηρή πραγματικότητα... Πλούσιοι προσπερνούν αδιάφορα. Οι ομπρέλες τους κρύβουν την αλήθεια, τη μάσκα της ντροπής, μπροστά στη φτώχεια. Μα αυτή αργοπεθαίνει πόδια υγρά, τρύπια παπούτσια. Το κρύο δεν το νιώθει

Φορές που η ζωή γίνεται δύσβατη, ανάσες κομμένες παλεύουν να σηκωθούν, από ένα καρότσι. Ρόδες που ξέρουν πως πονάει η ψυχή. Μα οδηγούν, βγάζουν φτερά να χαρίσουν τη βόλεψη στον θαρραλέο άνθρωπο. Λύπη,θυμός για αυτούς που κοιτούν παράξενα. Μα δεν είναι ανάπηρος, είναι ηθοποιός εποχής. Τέχνη και πάλη, πορεύονται μαζί ισορροπώντας το σώμα και την ψυχή. Ο ήρωας δίνει τη δική του παρουσία καθημερινά. Μονολογεί θαρετά μία λέξη... Λέει με δύναμη: "Μπορώ". Δεν τον καθορίζει η αδ

Ηθοποιός στιγμές ψυχής σκηνή θεάτρου... Ηθοποιός ναι! Σημαίνει μύχιο φως... Κάμερες, άγχος, κόσμος γελαστός. Ευχές, χαμόγελα... Ηθοποιός, κλαις,γελάς, πονάς. Κάθε γκριμάτσα μία μάσκα. Δεν του ανήκει, τις δανείζεται. Χαρμολύπη η ζωή του στο σανίδι, μόνο η ψυχή του αληθινή, και η κοφτή ανάσα του. Κάθε ρόλος τον απογειώνει, άλλος τον λυτρώνει, άλλος τον θλίβει. Μα προσφέρει τα μέγιστα... Ηθοποιός τεχνηέντως δυνατός, ψεύτης, αστείος, θλιβερός. Θαυμάστε τον! Στιγμές φόβου, ρυτίδες

Κρατώ στα χέρια μου την ποιητική συλλογή της ομότεχνης, Αγγελικής Σταύρου. Όταν μου προτάθηκε η βιβλιοκριτική δεν φανταζόμουν ότι η κύρια Σταύρου έχει τη δύναμη αυτή, να αγγίξει καρδιές σαν τη δική μου, διότι δεν τη γνώριζα. Έτσι, η κριτική αυτή έχει μια άλλη αξία που δεν αφορά τη "γνωριμία" αλλά την αντικειμενικότητα. Οι "Λ(έξεις) του έρωτα" συμπεριλαμβάνουν 54 ποιήματα, προσφέροντας το άγγιγμα στην ψυχή του αναγνώστη. "Θα είμαι εδώ να μαζεύω τα δάκρυά σου... Κάθε φορά που

Ο δικός μου Δεκέμβρης είναι φωτεινός. Δεν δόθηκαν πολλές υποσχέσεις, μα λίγες φράσεις έγιναν πράξεις. Το μεγάλο ταξίδι του χειμώνα βρήκε το δικό του μήνα. Λαμπερός γιορτινός ανυπόμονος, ανυπότακτος, κουρτίνες με χρώματα, γλυκές αλχημείες, ανθρώπων όνειρα, γεύσεις και χαμόγελα ψυχής, του Δεκέμβρη συναισθήματα. Οι νύχτες μυρίζουν βροχή, η αίσθηση του πάγου στα χέρια υποταγμένη, μα η θέρμη του ξύλου που σιγοκαίει στο τζάκι χαράζει μελλοντικές αναμνήσεις. Στα δακρυσμένα τζάμια

«Έτσι που λες, Κατίνα μου, έτσι που λες, τον παρακαλάω, τον παρακαλάω… Πες μου κι άλλα, Κατίνα μου, πες μου τι γράφει, τι λέει το ριζικό μου… Τι λέει ο καφές, μαρή Κατίνα; Σε παρακαλώ, κάμε το καλό και ρίξ’ το στον γιαλό. Σε παρακαλώ, πες μου… Πες μου το φλυτζάνι μια φορά ακόμα, να δω με ποια τριγυρίζει! Κάθε φορά είναι κι άλλο το όνομα… Μαρή Κατίνα, μου λες αλήθεια, μαρή, ή για να μου παίρνεις τα κοσάρικα;» «Ααα, να χαρείς! Ααα, να χαρείς! Να χαρείς! Εμένα μη μου λες τέ

Η ορμή της αναίδειας. Η στροφή στην ανοχή. Συμβουλές εκατέρωθεν προς την αδιαφορία. Κορώνα γράμματα η νίκη. Κορώνα υπομονή. Γράμματα η άμυνα... Ακατάπαυστη φλυαρία δίχως λόγο. Επακόλουθα έπονται στην αυστηρή αίθουσα. Ακροβατεί ενίοτε ως Βασίλισσα ενίοτε ως γατούλα. Τα νύχια αλιμάριστα σκοντάφτουν στο πιόνι. Νομίζουν ότι δημιουργούν φόβο. Οι δημόσιοι χώροι καρτερικά ζουν σκηνές απείρου κάλους. Η βασίλισσα στριγκλίζει για το δίκιο της. Κίνηση Ματ. Ο Στρατηγός κάνει το λάθος.