Δυό λίμνες ακύμαντες τα μάτια σου αναβλύζουν ... αμίλητο νερό. Την ψυχή μου δροσίζουν τη μερεύουν, τις αισθήσεις της ξυπνούν , τους καημούς της ξεδιψούν τις αλήθειες της. Γυμνές ... θωρούν Μοσχοβολά αρισμαρί και γιασεμί Ο Έ ρ ω τ α ς , οι πεθυμιές του λάβα και φωτιά .... την σεργιανίζει μες τα φλογερά του φιλιά παραδομένη αμαχητί λυκνίζεται.... στα ντέρτια του τα λυτρωτικά. Γλυκό μελτέμι , βάλσαμο η αγάπη του γιατρεύει ... τα χάδια του ένταση έχουν σαγηνευτική. Χάνεται στης

Χάθηκαν οι μέρες, χάθηκαν οι στιγμές, χάθηκαν οι μνήμες, χάθηκε η αγάπη Υπήρξε άραγε ποτέ, ή ήταν μια ψευδαίσθηση, μια ουτοπία Όλα όσα χάθηκαν, τα μάζεψε η παλίρροια και τα έριξε στα στρείδια Στα βυθισμένα, στα σιωπηλά, εκεί που ο χρόνος δεν ρωτάει Άραγε βρέθηκαν ποτέ; Κι όμως, κάποια βράδια η παλίρροια τα επιστρέφει Όχι όπως ήταν, μα σαν ψίθυροι στο αυτί, σαν άρωμα που το ανέπνευσες και δεν μπορείς να ξεχάσεις Κι αν δεν βρέθηκαν όλα, βρήκα εμένα με την Ιώβεια υπομονή, να τα

Ευδόκιμη, εποικοδομητική, σχολική χρονιά στους εκπαιδευτικούς και στους μαθητές! Να είναι συναρπαστικό το ταξίδι στον κόσμο της γνώσης! Το ποίημά μου αφιερωμένο στους μικρούς μπόμπιρες! Το σχολειό! Για που τράβηξες βρε σπόρε τον Σεπτέμβρη? Για το σχολειό τραβώ, η σπουδή να μ´εύρει. Κουβαλώ το καλοκαίρι στην καρδιά, την αγάπη της μάνας μου στην αγκαλιά! Στις χούφτες μου πεφτάστερα κρατώ, φωτεινές ευχές του πατέρα, οδηγό! Στις τσέπες μου κρύβω κο

Ανατέλλει μια ψυχή στον αχανή ορίζοντα Ξυπνώντας τα ηλιογέννητα κύτταρα της ζωής σου. Ίσιωσε τα στραβά φτερά του ελεύθερου σταυραετού. Ουρανίζει κάτω απ' τη χρυσή εμβέλεια της αυγής σου! Πάταξε τους αθέμιτους βλαστούς της πονηρής ιδιοτέλειας Ρίπτοντας τις νοσηρές τους ρίζες πέρ' από τ'απόκοσμα σοκάκια. Ένα μιράκολο γεννιέται στον ακλόνητο βράχο της σωφροσύνης. Παλίρροια αν σηκωθεί, μη λιποψυχήσεις, βάστα γερά στα πόδια σου. Ένα μιράκολο ο παλμός της ζωής στην παλάμη της

Ο θερινός κινηματογράφος μούτρωσε.. Του κρέμασαν παπιγιόν "κλειστός ". Ταινίες προβλήθηκαν , καρέκλες ξεσκονίστηκαν , συνειδήσεις άραγε αφυπνίστηκαν; Το καλοκαίρι φόρεσε φτερά, η ανεμελιά ντύθηκε φθινοπωρινά. Φύλα μουσκεύουν έγνοιες , τα κλαδιά των δέντρων χορεύουν σε αργό ρυθμό... Τα δακτυλικά αποτυπώματα του καλλιτέχνη χάθηκαν... Σκόρπισαν όσα ήταν απατηλά, κατέστησαν απολωλά. Η σοφία του νου διαμαρτύρεται , εγκωμιάζει με τρόπο που προσομοιάζει πιότερο σε μοιρολόγι τα ατυχή

Ήλθε και το φθινόπωρο... Το καλοκαίρι απόμεινε σ' ένα τετράδιο καταγεγραμμένο, με σβησίματα ρημάτων κι απορρίψεις επιθέτων Λίγες σημειώσεις με μολύβι στο περιθώριο ανακαλούν της μνήμης την αποδρομή Τα χρυσσοκόκκινα φύλλα νοτισμένα από τη βροχή, στρώμα υποδοχής μιας επέλασης αναθεωρητικής μελαγχολίας Ενώ στων χρυσανθέμων τα σέπαλα ένα ποίημα προσπαθεί να γραφεί, μ' απομεινάρια λέξεων δανεικών απ' του καλοκαιριού τη λιγωμένη σμίξη... Αλίκη Πέϊκου 🍂🍁🍂

Τα σύννεφα συνεχώς βυθίζονταν, μέσα στο γλυκό ύπνο του ουρανού, τι να κάνει κι ο ουρανός, έπρεπε να δείξει ευγνωμοσύνη Ορισμός εκλεκτικός, μια βροχή, διατάραξη της ησυχίας των βουνών, του παιδικού ύπνου των βουνών Παιδικά όνειρα τα σύννεφα, έχουν πλευρίσει στην αιώρα του βρέφους’ Σαν ίσκιοι που δεν μιλούν, στη θωριά του ουρανού Κι ενώ ο ήλιος έκαιγε, βασανιστικά τη διψασμένη γη, έρχεται μια βροχή, λυτρωτική, μελαγχολική, χαϊδεύοντας τη φύση Ορισμός εκλεκτικός Δακρυσμένα κεραμ

Πυγολαμπίδες - Ψυχές... Νεραϊδολαμπυρίδες...✨️ Ψυχές αυτόφωτες... που αναδύθηκαν απόψε από της Ύπαρξης τα πυρακτωμένα βάθη...🦋 Στο Φ ω ς παλλόμενες ψυχές... που σκόρπισαν χαμόγελου σπινθήρες στις σκιές...✨️ Ψυχές... λεπτοφυείς αστρόσποροι του Απείρου... δονούμενες και συντονισμένες με χορογραφίες αστραφτερές στον ιερό βωμό της Έμπνευσης...🌟 Ψυχές... που ετοίμασαν λαμπερό Α φ ύ π ν ι σ η ς φωτόλουσμα... Άναψαν τα μυστηριώδη λυχναράκια τους κι άσβεστο Φως στάλαξαν στον Νο

Κρατώντας την αραβίδα με την παλάμη, ορθός ανάμεσα σε σώματα που κείτονται νεκρά, δεξιά κι αριστερά στον περίβολο ναού, τα μάτια δακρύζουν απ’ τον καπνό, όπως τον εισπνέω, περιμετρικά απ’ τα παράθυρα. Καπετάνιος, φορώντας μαύρο καπέλο, με κεντημένο στο κέντρο λευκό σταυρό, εξέρχεται από την ξύλινη πόρτα τού κωδωνοστασίου. Κάνοντας δυο βήματα, σταματά μπρος στον άνδρα με το κόκκινο φέσι στο κεφάλι, που τον κοιτάζει σηκώνοντας προς τα πάνω, με τα δύο χέρια, μακρόστενη σπάθα. Τρ

Κρατώ της νύχτας τον πύρινο καρπό. Και του φιλιού σου τον άγνωστο Θεό. Μέσα στο σώμα σου καίγομαι θρηνώ... Σαν ακροβάτης που πέφτει στο κενό. Είναι η νύχτα μας ένα ουρλιαχτό. Και το ξημέρωμα μες στον πυρετό. Μα δεν φοβάμαι που καίγομαι ξανά. Όταν αγγίζω την δική σου τη φωτιά. Ναι...την δική μας ζάλη που ιδρώτα μας τη πάλι. Σε έναν κόκκινο που καίει ουρανό. Εκεί γεννιέμαι και πάλι ξαναζώ. Κώστας Κούκας 🙏

Όταν η νύχτα τις μαύρες κουρτίνες τραβήξει και πριν ο Μορφέας εντός μου ξυπνήσει, η συνείδησή μου με το μικρό της ραβδάκι, κάθε βράδυ τις ευαίσθητες χορδές μου, μου τύπτει... Απολογισμό ανελλιπώς θα ζητήσει, ειρηνικά τα κιτάπια της μέρας να κλείσει. Αχταρμάς εντός μου οι διαλέξεις... Αρχίζω να βάζω... από εδώ οι καλές, από εκεί οι κακές μου οι λέξεις... Ποιες από αυτές πίκρα χαρίσαν, ποιες χαρά και λύπη ταυτίσαν. Ποιες στο χάος της θλίψης με ρίξαν, ποιες ευτυχία την καρδιά

Έσπασε η αναπνοή μου την αλυσίδα της Κρίκοι ολάνοιχτοι χυμένοι στον αγέρα Και συ πολύ μακριά μου Τόσο πολύ που η ανάσα σου ανήμπορη, ψάχνει να 'βρει το μενταγιόν της ύπαρξής μου Μια χίμαιρα κυνηγά Μα δε φταις εσύ! Εγώ σε έπλεξα κλουβί χρυσό Σε φόρεσα αλυσίδα γούρι μες στο λαιμό μου Εγώ σε βάφτισα αγάπη κι ας φοβάμαι Τώρα χωρίς ανασασμό, πεθαίνω δίχως οξυγόνο Μαντάρω τα ατίθασα ξέφτια πάνω στο λευκό μαξιλάρι σου, με τις νταντέλες, τις κιτρινισμένες Τα δάκρυά μου στερεωμένα στι

Άκου το γκιώνη άκου τον!! Κοίτα και το 🌙 φεγγάρι Κι άφησε πίσω τη βουή Αυτή της Κηφισίας Εδώ στην ησυχία, στη σιωπή Και μέσα στο δασάκι Έλα μείνε μαζί μου Πάρε, κράτα το χέρι μου Ανέβα στην κορφή Στου δέντρου την κορφή Ανάμεσα στις συστάδες Όπου δε φτάνει ο θόρυβος Αγγίζεις σύννεφο απαλό Και βλέπεις το Θεό Ο άνεμος σου στέλνει Ανάσα και φιλί ... Κι όλα μοιάζουν να σωπαίνουν Για να ακούσεις καθαρά ... Το γκιώνη που φωνάζει, τον ακούς ; Άκου το γκιώνη άκου τον.

Ο ήλιος χαμήλωνε αργά, αφήνοντας πίσω του μια χρυσή ομίχλη που έμοιαζε με ανάσα του καλοκαιριού που έσβηνε σιγά σιγά. Ήταν οι πρώτες μέρες του φθινοπώρου, εκείνες οι μέρες που ο αέρας μυρίζει ακόμη καλοκαίρι, μα το χώμα αρχίζει να βαραίνει, σαν να θυμάται το κρύο που πλησιάζει. Μέσα στο μισοσκόταδο, ένα παιδί καθόταν γονατιστό μπροστά στις τουλίπες. Το ένδυμα του κρεμόταν φαρδύ, σαν ρούχο που το έχει δανειστεί από τον κόσμο των μεγάλων. Στο ένα χέρι κρατούσε το ποτιστήρι, κι

Αδιάλειπτη η πορεία του, στο σεργιάνι τής ζωής, ωστόσο Λευκό μεσάλι στρώνει, φυλαχτό, στην πλουμιστή τράπεζα αγάπης Τρατάροντας με χαρμοσύνη ζουμερό βότρυ, χωρίς καν να τον γευτεί Ρουμπίνια και ζαφείρια θωρεί στα μάτια τής μιζέριας, γιατί ιδεαλιστής Ονειρεύεται έναν κόσμο πληρότητας πέρα από τα όρια τού φθαρτού Υμνώντας το "ευ ζην" μαζί με τα ιδανικά τής ζωής, για τον συνάνθρωπό του Ιδρώνοντας με τη λιωμένη, πάνω του, φορεσιά και τις" περπατημενες" γαλότσες Σπεράντζα ελπίδας

Λατρεύω ... τα βράδια τ ' ουρανού τ ' άστρα. Τα κοιτώ ... απ ' το πρεβάζι να μοιάζουν ολόφωτοι φάροι. Ω!!! Τι μαγεία Θεέ μου! Περιπλανιέται ο νους ανάμεσά τους, ρόδα ανθίζουν... στα φυλλοκάρδια... οι ώρες κυλούν η νύστα αργά αργά ζυγώνει. Μα ένα αγκάθι την καρδιά καρφώνει... Ο Έ ρ ω τ α ς το βόλι του έχει ρίξει, γλυκιά πληγή ανοίγει ανεβαίνουν στο ζενίθ οι σφυγμοί , φλέγεται το κορμί , στον οίστρο της ηδονής... Ατίθασα άτια... Οι πόθοι του οι κρυφοί.... απερίγραπτη η μαγ

Είναι στιγμές ελκυστικές, που θές να τις ρουφήξεις, μα κάποτε γίνεται άδικη, που θές να τα βροντήξεις. Σαν φουρτουνιασμένη θάλασσα, γαλάζια και πλανεύτρα, στα πάνω της ,στά κάτω της, μοιάζει σαν χαρτοπαίχτρα. Κρατεί χαρές και λύπες , κι άδικα τις μοιράζει, σε άλλους δίνει τις χαρές , και σ´άλλους το μαράζι. Ζωή είναι σαν την θάλασσα, σε έλκει,σε μαγεύει πότε είναι ήρεμη , και πότε σε παιδεύει. Σαν την θάλασσα η ζωή που άμα φουρτουνιάζει, τα κύματα πελώρια , κανείς δεν τα δαμ

Σαν το ελάφι η ψυχή ανάλαφρη βαδίζει. Στο άγριο δάσος της ζωής, κυνηγημένη απ' τη δική σου την οργή. Άγνοια κινδύνου εσύ το λες... Μα η αθωότητα στα μάτια καθρεφτίζει. Όσα βέλη κι αν ρίξεις, την αρετή μου δεν θα πλήξεις. Στου παραδείσου τα δάση η ψυχή μου καλπάζει ελεύθερη πια. Και εσύ ανήλεε κυνηγέ, μες στα αγκάθια μια ζωή θα καρτερείς. Πάνω στα χώματα φθαρμένη η ύπαρξή σου. Μπορεί το τόξο να βαστάς της λογικής, μα πάντα θύμα θα είσαι εσύ και οι όμοιοί σου. Στο ατέρμονο κυνή

Στη στράτα ήρεμης ζωής ευρέθηκαν τυχαία Η φιλία μια μέρα απέναντι αγάπης.. Ήταν μια ηλίου μέρα ,δεν φύσαγε βοριάς. -Εγω είμαι η αγάπη πιο βασική, σπουδαία Ποιος ο λόγος και εσύ να υπάρχεις;! -Είμαι η φιλία η πιο γλυκιά σου παρέα, Κι' εσύ δακρύζεις,σου σκουπίζω το δάκρυ Σου γίνομαι γιατρειά, παρηγοριά. Λευτέρης Σιώμος 🌹

Της νύκτας το σκοτάδι.... Κι αν οι σκέψεις της νύκτας σε πνίγουν, όπως το βαθύ σκοτάδι... να θυμάσαι.... πώς μετά το σκοτάδι, έρχεται μιά γλυκειά Ανατολή! Κι αν το πυκνό σκοτάδι , σου θολώνει το μυαλό, κλείσε τα μάτια και ταξίδεψε , σε παλιές όμορφες στιγμές.... Κι αν το σκοτάδι σου κόβει την ανάσα, με σκέψεις βασανιστικές, η αυγή θα φωτίσει το μυαλό , να τις ξεμπλέξει... Κι αν το σκοτάδι σου πικραίνει τα χείλη, το γλυκό χάραμα , θα τα δροσίσουν, οι υγρές δροσοσταλίδες... Κι

Με χρώματα στιγμές είν’ οι στιγμές που τις ψυχές βάφουν με φως, όταν μαυρίζει ο ουρανός τους. Στιγμές, που συναντιούνται βλέμματα κι υπόσχονται αιώνια αγάπη. Στιγμές, που χέρια ενώνονται σφιχτά κι ανατριχιάζουν. Στιγμές, που ανθίζει ο έρωτας και πώς να γίνουν ένα, μαθαίνει δυο ανθρώπους. Στιγμές, που γέλιο στα χείλη λάμπει με τις καθημερινές χαρές. Στιγμές, που στη βροχή μυρίζει το βρεγμένο χώμα. Στιγμές, που το ηλιοβασίλεμα ζωγραφίζει τη δύση. Στιγμές αγκαλιάς ξεχωριστές, πο

Όταν η νύχτα τις μαύρες κουρτίνες τραβήξει και πριν ο Μορφέας εντός μου ξυπνήσει, η συνείδησή μου με το μικρό της ραβδάκι, κάθε βράδυ τις ευαίσθητες χορδές μου, μου τύπτει... Απολογισμό ανελλιπώς θα ζητήσει, ειρηνικά τα κιτάπια της μέρας να κλείσει. Αχταρμάς εντός μου οι διαλέξεις... Αρχίζω να βάζω... από εδώ οι καλές, από εκεί οι κακές μου οι λέξεις... Ποιες από αυτές πίκρα χαρίσαν, ποιες χαρά και λύπη ταυτίσαν. Ποιες στο χάος της θλίψης με ρίξαν, ποιες ευτυχία την καρδιά

Κουράστηκα να τριγυρνώ σαν νότα σε στιχάκια Θέλω να γίνω θάλασσα ν' αράζω στα κολπάκια Ένα διάλειμμα ζωής θέλω να μου προσφέρεις Ν αράζω κει απόμερα σαν νύχτας πεφταστέρι ήσουν κι εσύ που τρύγαγες το μέλι απ τις κηρήθρες στο στόμα μου το έβαζες κι ήταν γλαυκές οι νύχτες Ήσουν κι εσύ που μου δίνες μπρούσκο και με μεθούσες στέγνωσε πια ο ποταμός κι η λίμνη που πατούσες Άντρι Περικλέους Ονουφρίου 🌹

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΚΥΠΡΟΣ ΜΟΥ ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΥ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ ΜΟΥ ΚΕΡΥΝΕΙΑ ΜΟΥ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΗ ΓΗ ΜΟΥ ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ! Καλό μήνα σε όλους, με υγεία, αγάπη και δύναμη. Κι ας είναι η πρώτη μέρα του μήνα μια μικρή υπενθύμιση πως όσο περνούν τα χρόνια, υπάρχουν όνειρα που δεν πρέπει ποτέ να πάψουμε να ονειρευόμαστε. Υπάρχουν άνθρωποι που κουβαλούν μέσα τους μια πατρίδα. Μια αυλή. Ένα σπίτι. Μια γειτονιά. Ένα σχολείο. Ένα χωράφι γεμάτο πασχαλιές. Και έναν ήχο από καμπάνες που περιμένουν ακόμη να ξανακουστούν. Γ

Καλημέρα φίλες και φίλοι μου αγαπημένοι Καλό μήνα κι ευλογηνο με υγεία αγάπη και χαρούμενες στιγμές και υπέροχες Σκέψεις ! Χρόνια πολλά χρόνια φωτεινά χρόνια ευλογημένα σε όλους τους φίλους και τις φίλες που έχουν τη γιορτή τους 🌹 1η Σεπτέμβρη είναι των Αγίων Σαράντα Παρθένων και ασκητριών και γιορτάζει κόσμος και ντουνιάς! Σήμερα, 1 Σεπτεμβρίου, είναι των Αγίων Σαράντα Παρθένων και ασκητριών, του Αγίου Ιησού του Ναυή, του Οσίου Μελετίου του νέου και του Οσίου Συμεών του

Ο Σεπτέμβριος μπαίνει αθόρυβα, φέρνοντας μαζί του εκείνη την ακριβή, φθινοπωρινή αύρα που διώχνει τη φασαρία του καλοκαιριού. Είναι ο μήνας που η θάλασσα ηρεμεί, το φως γίνεται πιο γλυκό, σαν κεχριμπάρι, και οι αυλές γεμίζουν με μια βαθιά, ιερή γαλήνη.❤️ Για τις δημιουργικές ψυχές, ο Σεπτέμβριος δεν είναι το τέλος, αλλά μια νέα, καθαρή αρχή. Είναι η στιγμή που οι πινελιές πάνω στον καμβά αποκτούν περισσότερο βάθος, οι μελωδίες γίνονται πιο αισθησιακές και οι αληθινές ανθρώπιν

Είναι κάτι ερημιές που σαν πέσει το βράδυ αθόρυβα τρυπώνουν σ όλες τις ρωγμές της ψυχής. Κι από τούτη τη στέγη που τις σκεπάζει, ο ήχος του νερού ακούγεται που πέρασε από άδειες θάλασσες, για να βρει καταφύγιο στης μνήμης τις κρυψώνες. Τούτες οι ερημιές που δεν παραδίνονται, αήττητες φωνές βγαλμένες απο μια παράξενη γαλήνη, σ' απογυμνώνουν και πάνω σου χαράζουν τα πρώτα ίχνη Θεού. Φορές τα χέρια υψώνονται, όμως είναι σαν να εκβάλλουν στις άκρες του φόβου η μιας ελπίδας που

Θαλασσόξυλα, ψίθυροι του βυθού, κομμάτια μιας μνήμης που αρμενίζει ακόμη, πάνω τους κάθονται οι γλάροι, φύλακες της σιωπής, και τραγουδούν με φωνή ανέμου όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ. Ένα σπασμένο κατάρτι, όρθιο ακόμη, σαν προσευχή στο πέλαγος εκεί επάνω ανάμεσα στα σχισμένα πανιά γεννήθηκε ο έρωτας, βαθύς, μυστηριακός, με ρίζες στα άστρα και φύκια στα μαλλιά. Κι εγώ, ταξιδιώτης του νου, επιστρέφω στο νησί όχι για να βρω όσα έχασα, μα για να θυμηθώ πως τίποτα δεν χάνεται όταν το σπ

Ο ξανθομάλλης Αύγουστος, ο αλανιάρης και ερωτιάρης είναι στερνοπαίδι του καλοκαιριού, το πιο αγαπησιάρικο και χαϊδεμένο... Πανέμορφος και παιχνιδιάρης με όλο το μπλε του ουρανού στο βλέμμα του,τριγυρνά ξυπόλητος στις ακρογιαλιές και ερωτοτροπεί με τα κορίτσια. Με την ανεμελιά και την ξεγνοιασιά που έχουν τα στερνοπούλια, που δεν μεγαλώνουν ποτέ και έχουν πάρει απαλλαγή από όλες τις υποχρεώσεις ,αλητεύει μισόγυμνος στην ακροθαλασσιά επιδεικνύοντας το ήλιο ψημένο κορμί του. Έχ

Το κατέγραψα Δεν ήταν σφάλμα μέτρησης, με επιφερόμενο θραύσμα επί κρότου Απλούστατα! Ο καθρέφτης αθάμπωτος, δεν τα βρήκε με τον εαυτόν του Χωρίς απτά δεδομένα, κατέρρευσε το σύστημα ακεραιότητάς του Έγινε ύποπτος αλγόριθμος Γλαφυρό μοντέλο, μιας επικίνδυνης ακολουθίας αντικειμένων Άνευ ανάγλυφης μνήμης Χωρίς μουγκούς θρήνους Χωρίς ωχρούς νεκρούς Χωρίς ύπουλες ενοχές Άνευ ανίατου πόνου Κι όμως η λίστα βαρύγδουπα πονεμένη Η μνήμη χουχούλιαζε στους παγερά σβησμένους Οι γοεροί θρ

Λάθος είπες ότι ήμουν. Λάθος είπες κι έφυγες. 'Αδειασες μέσα σ'ένα βράδυ μια ολόκληρη ζωή.Την δική μας ζωή. Το μόνο που ήθελες ήταν η ελευθερία σου. Έβρεχε πολύ εκείνο το βράδυ θυμάμαι. Δεν κυκλοφορούσε ούτε σπουργίτι. Οι ώρες περνούσαν αργά και με πολύ μεγάλη δυσκολία μέχρι να συνειδητοποιήσω τι μου είχε συμβεί. Η κραυγή μου είχε τόση δύναμη όμως παρέμεινε σιωπηλή. Τα δάκρυα δεν έφτασαν ποτέ στο πάτωμα. Τίποτα. Όλα είχαν ανατραπεί. Μακάρι να είχα χρόνο για σένα περισσότερο.

Έσκυψα μέσα μου βαθειά, στ’ άδυτα της ψυχής μου, μουδιάσανε τα μέλη μου, από την ταραχή μου. Ένα κενό αντίκρυσα, πνιγμένο στο σκοτάδι, σκιές γκριζόμαυρες, ψάχνοντας ένα χάδι. Πάγωσε όλο το κορμί, μ’ έπιασε ανατριχίλα, τα όνειρα ,τα θέλω μου, πήραν την κατρακύλα. Ένα κενό με δίχως φώς, φράκτες επισκιάζουν, και η ψυχή ζητάει φώς, τα θέλω οργιάζουν. Χάος μέσα το κενό, νήματα μπερδεμένα, κόμποι που δεν λύνονται, μένουν εκεί αραγμένα. Πόλεμος δίχως οπλισμό, κατάστηθα κτυπιούνται,

Λαμπρέ εκτιμητή του μούστου τής ζωής σκύψε να γευτείς τον βότρυ που αφθονεί στο πατητήρι τού ενάτου μήνα Τριάντα χαραυγές φρουτώδους Σεπτεμβρίου μ' εσέ αχτιδοβολούν στη γη τής μαυροδάφνης της γης τού ληνοβάτη που ακάματα πατά με πόδια γυμνωμένα των στέμφυλων τα φλούδια. Γλυκό σαν πετιμέζι το φτερωτό προσκύνημα τριάκοντα αοιδών στο κάμα μεσημβρίας μ'εσέ αμπελουργέ στα χείλη τής υδρίας να πίνεις το χυμό του σουρωμένου γλεύκους. Μειλίχιε επισκέπτη αν τύχει να διαβείς αυ

Δύναμη.! Από πού έρχεσαι.; Πού πηγαίνεις.; Δύναμη, εσένα ρωτώ.! Πού κατοικείς.; Ξέρω, μου δείχνεις τα μπράτσα σου.. Εγώ, σου δείχνω το μυαλό… Μα κοίτα..! Ένα μικρό παιδί δείχνει τη ψυχή του.! Αυτή η δύναμη είναι πιό δυνατή από σένα.! Άραγε, εσύ, τί πολεμάς.; Το μυαλό.; Την ψυχή.; Πες μου.; Πολεμάς τάχατες τον ίδιο σου τον εαυτό.; Ποιός θα μπορούσε να σε νικήσει.; ΕΣΥ…; Μα όχι…, ΟΧΙ Μόνο το μικρό παιδί μπορεί.! Η μόνη δύναμη που αντηχεί αγάπη.! Μέσα σου, εσύ, παλεύεις ηχηρά Μα

Λάθος πυξίδες σε επικίνδυνους γκρεμούς κι εκείνο το «απεριόριστο» που μας χρεοκόπησε στέκει τώρα και μετρά καράβια φορτωμένα χαλίκι. Διστάζεις. Κι όμως, γίνεται πάλι το αστέρι αστέρι και το χέρι ξανά χέρι. Έσκυψα, μάζεψα τις χίμαιρες απ’ τον κήπο, τις έπλυνα, τις σιδέρωσα τις χάρισα στον κόσμο. «Τζάμπα πράμα τα όνειρα φέτος!» Ύστερα ήρθε η Μοίρα. Κάθισε απέναντι, όπως κάθεται το νερό στα σκαλοπάτια, κρατώντας το κιτρινισμένο τεφτέρι. «Είμαι η ορίζουσά σου», ψιθύρισε. Γέλασα.

Κάθισα να μετρήσω, τα πέταλα της μαργαρίτας Να δω ήθελα πόσο με αγαπάς Ύστερα τους σπόρους μιας παπαρούνας Να μετρήσω αυτήν καθ΄ αυτήν την λησμονιά Σε αριθμό τα ήθελα Λίγο πιο πάνω από την καρδιά Λίγο πιο κάτω από το μυαλό Ένας αριθμός θα ήταν, εξάλλου Απ΄ την άλλη και τί να τον κάνεις; Και τα ζάρια έχουν αριθμούς, αλλά εγώ πάντα έμενα στον άσο Πάντα ένας άσος στο τραπέζι Κι εγώ σκυμμένη κάτω απ’ αυτό, να μαζεύω συνεχώς τα ζάρια άλλων Και πάλι άσος Και πάλι ζάρια Και πάλι μι

Φεύγεις. Στη τσέπη σου κρατάς μια χούφτα λέξεις από άμμο. Ξεχασμένες εξομολογήσεις, κάτω από πουκάμισα και φουστάνια τσαλακώμενα. Έρχεσαι. Πάνω σε ναυαγησμένο αλφάβητο, που χτυπάει στα βράχια και σπάει στα κύματα. Ξέχασες, πως έρχονται μπόρες , μ'ένα παράπονο που έγινε ανάμνηση. Αύριο, πάλι μόνοι, να καταπίνουμε ανάσες, σε μουσκεμένες ταράτσες. Αύριο... Σωτηρούλλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή 🪽

Με ένα φινάλε αλλόκοτο μας βρήκε ο Αύγουστος, χωρίς εκείνον τον μεγάλο έρωτα του καλοκαιριού, χωρίς την αγάπη που μένει ακόμη ζεστή στον Αυγουστιάτικο ουρανό. Αυτή η ξαφνική μπόρα του Αυγούστου ήρθε απότομα, όπως ακριβώς έφυγε η αγάπη. Οι αστραπές έσκισαν στα δύο τον ουρανό, όπως ακριβώς η απουσία σου έσκισε την καρδιά μου. Για μια στιγμή όλα φωτίστηκαν· μα δεν κατάφεραν να φωτίσουν όσα σκοτείνιασαν μέσα μας. Κι έτσι, αντί για εκείνες τις νύχτες που μυρίζουν έρωτα και θάλασσα

Αχ, πόσο λαχτάρησα να δω... τα μάτια σου . Αυτά τα μάτια που ερωτεύτηκα.. παράφορα... τα έχασα ... δεν τα χάρηκα ... Τις νύχτες τα ονειρεύομαι ... μες του μυαλού μου τον βυθό, με πόνο και βαρύ καυμό . Βροχή το δάκρυ μου στάζει φαρμάκι στα χείλη μου που κραίνουν... "το σ ' αγαπώ" τους με προσευχή .... Τι κι αν έρχονται σαν οπτασία .. με γλυκοκοιτούν.... το δάκρυ μου δεν στεγνώνουν... Τι κι αν στην αγκαλιά μου

Το δικό μου παραμύθι, μόνο εσύ μπορείς να μου το λες Θέλω το μικρό σου χέρι και κάθε μέρα το κρατώ, πόσο όμορφα είναι Ένα φιλί, αγάπη μου, θα στείλω, κάθε βράδυ είμαι μαζί σου, είμαστε μέσα στο όνειρο φτιαγμένοι Είσαι μέσα σε όλα μου τα όνειρα, είσαι η ευτυχία μου και το ιδανικό, μια αγάπη της ψυχής, απέραντη, που αγκαλιάζει όλο το σύμπαν Οι στιγμές που έχω την έγνοιά σου, είναι η απόλυτη ευτυχία, Κι όταν σωπαίνει ο κόσμος, μιλάει η ανάσα σου μέσα μου, δεν μπορεί κανείς να ζή

Εκείνη έπαιζε με δυο κομμάτια πάγου, στη μια άκρη του πελώριου κρεβατιού Κι εκείνος, στην άλλη άκρη, κοιτούσε σιωπηλά Ήταν όμως, τόσο μακριά Στην οθόνη μιλούσαν για έρωτες και αγκαλιά Ανάμεσά τους, χιλιόμετρα, έλιωναν σαν νερό, μα κάθε σταγόνα γινόταν υπόσχεση Τα δάχτυλά της έγραφαν, ''σύντομα'' κι η φωνή του απαντούσε, «περιμένω» Γιατί ο πάγος δεν κρατάει για πάντα Λιώνει και γίνεται ποτάμι, που βρίσκει το στοιχείο του Ένα πρωί, η απόσταση θα λιγοστέψει, όταν δυο σώματα θα ε

Ω ζωή, έψαχνες αδιάλειπτα στο μπλε νουάρ κουβάρι τής γης τη χρυσή σακοράφα επιθυμώντας, λέει, να περάσεις τις αστερένιες κλωστές μέσα από τη θαυματουργή οπή της, για να συρράψεις τα κενά τού μανδύα σου, με φόντο την αναρριχώμενη στεφανωτή στο κεντητό ρισελιέ τής έναστρης νύχτας. Μα κάτι άλλαξε απόψε. Απόψε ρίγησε η αστροφεγγιά: Γαρδένιες, κάλλες γιασεμιά ξεπρόβαλαν στην έναστρη μεριά μέσα από παραδεισένιες σέρες κατακλύζοντας με μεθυστική μοσχοβολιά την επουράνια πύ

Κατά βάθος δεν έζησα.. Απλά μου έδωσαν μια ταυτότητα. Είμαι ένα πακέτο τσιγάρα που αλλάζει χέρια. Πότε το καπνίζει η μία επιβίωση, πότε η άλλη. Μας σκέπασε η επιφάνεια. Μικρά διαμάντια χάνονται στο βυθό. Έφυγαν τα χρόνια και μας έμειναν οι νύχτες. Μετρούσαμε τις ώρες μα χάσαμε τα ηλιοβασιλέματα. Η ζωή διαπραγματεύεται τις στιγμές. Κι εμείς ψάχναμε τις μεγάλες διαδρομές. Η ομορφιά δε ζει από μόνη της, θέλει και ψυχή. Αναλωθήκαμε πολύ στην ορθογραφία και τελικά ξεχάσαμε τι έλ

Πως να ξεχάσω την αγκαλιά σου, τα φιλιά σου Πως ν ' αντέξω μια ψυχή ν' αιμορραγεί... Σ ' Α γ α π ώ για σένα υπάρχω... κι αναπνέω ... για σένα ζω... Είσαι φλόγα που με καίει σαν φωτιά, είσαι σφαίρα μου ματώνεις την καρδιά. Σ ' Α γ α π ώ στο βλέμμα σου σβήνω στο φιλί σου πίνω τον ήλιο... Έρωτά μου τον κόσμο χάνω... Σ ' Α γ α π ώ για σένα μόνο ζω. Τριανταφυλλιά Παπανδρέου 🌹

Δεν σε ξαναπήρα τηλέφωνο. Όχι γιατί δεν ήθελα. Αλλά γιατί εξάντλησα κάθε λεπτό του χρόνου μου για να σου μιλήσω. Δεν σε ξανά πήρα τηλέφωνο. Όχι γιατί δεν είχα τι να σου πω. Αλλά γιατί είπα ότι μπορούσε να ειπωθεί. Δεν σε ξαναπήρα τηλέφωνο. Όχι γιατί ήμουν δυνατή. Γιατί κάθε φορά που έκλεινα το ακουστικό σπάραζα στο κλάμα. Τα δάκρυ μου στέρεψαν. Με διέλυσες. Γιατί σ' αγαπούσα. Με κατέστρεψαν οι πράξεις σου γιατί σ' αγαπούσα. Με έστειλες στον άλλο κόσμο αλλά Εκείνος με ήθελε πί

Είδα το ολόγιομο φεγγάρι να ανατέλλει. Είδα τον ήλιο μες την νύχτα να γυρνά Είδα τ’αστερια σιωπηλά και τρομαγμένα. Χάσαν τον δρόμο τους σαν νάτανε παιδιά Και είδα την θάλασσα με κύματα αφρισμένη. να σκαρφαλώνει σε απάτητα βουνά. Ενα καράβι να σαλπάρει για τ’αστερια, Είχε στα ιστία του κατάμαυρα πανιά Το ουράνιο τόξο είχε βγει να σεργιανίσει μέσα στο κύμα, στά αλμυρά του νερά. Κι’όλης της γης τα ίσια και τ’ανάποδα μες’του μυαλού μου όλα, της σκέψεις μου ολογραμματα. Μαρία Δ

Υψώθηκε η μαύρη νύχτα μου μέσα από το νερό Την πανσέληνο Η άγρια λίμνη που τρομαγμένη δεν κολυμπούσε, απόκρυφα άρχισε αργά να φουντώνει Αναρριχώταν στη στάθμη του σκοταδιού μου Το εμπιστευόταν χωρίς φόβο Βάζω το χέρι μου στο τρεμουλιάρικό της πέπλο Το νερό της ανατρίχιασε Κοιμισμένες ψυχές κάτω στο βυθό της Άνθρωποι που θεωρούσαν τον κόσμο φωτόλουστο, να εξακολουθεί να υπάρχει μοναχά την κάθε μέρα Βουτηγμένοι στις σκυθρωπές συνήθειες, με ασφυκτικές, κολλημένες επιθυμίες, σαβα

Έξι ποιητικές συλλογές έχουν ήδη περάσει από την ψυχή μου στον κόσμο. Έξι αληθινά παιδιά, με σάρκα, οστά και άδολη ψυχή. Έξι φορές και δεν γνωρίζω πόσες δημοσιεύσεις... Ασταμάτητα, γιατί είναι τρόπος και τόπος ζωής η ποίηση! Για εμένα είναι και ο μόνος λόγος που ήλθα στον κόσμο ετούτο. Άπειρες φορές άνοιξα τις πόρτες ενός εσώτερου τόπου, γνωρίζοντας πως από τη στιγμή που κάθε ποίημα που τυπώνεται, κάθε ποίημα που έρχεται σε κοινωνία, παύει να είναι δικό σου. Προσφέρεται σε

Μικρό κερί που λύγισες, ψυχή μου. Λιώνεις και στάζεις, σταγόνα σταγόνα, σαν ξεχαρβαλωμένη βρύση, χωρίς θόρυβο. Αντιστέκεσαι, πολεμάς, τεντώνεσαι να ορθωθείς ξανά. Βάζεις όλη σου τη δύναμη. Μάταια... Καις μόνη τα όνειρά σου, αφανίζοντάς τα στη δική σου φλόγα, πριν τα ποδοπατήσουν βρόμικα πόδια, μάταιες ελπίδες και φθονερά βλέμματα. Κι έτσι λυγισμένη, η φλόγα σου δεν καίει πια για δόξα, άπιαστη κι ανεπιθύμητη, μα καίει μόνο για να σε λιώνει σιγά σιγά. Κι απουσιάζεις α