Δεν αντιστέκονται οι τοίχοι στα νέα της ημέρας,στα γεγονότα της πόλης,της εποχής. Ατάραχοι και καλοστεκούμενοι, βολεύονται να μαζεύουν πληροφορίες. Διατηρούν μια σχετική φοβία αφανέρωτη,μην τρανταχτούν από επικείμενο ίσως κι απρόσμενο σεισμό. Έχουν την τιμή όμως να διατηρούν τη μνήμη των όσων έχουν ακούσει. Η ωραιότερη χαρά για αυτούς, είναι όταν αλλάζουν ρούχα. Άλλοτε με χρώματα ζωηρά,ντύνονται και καμώνονται για την αγάπη του αφέντη τους προς αυτούς. Είναι η ανταμοιβή τους

Κυριακή πρωί σηκώθηκε νωρίς συνήθεια πολυετής Το παράθυρο άνοιξε του δροσερού αγεριού το χάδι το γυμνό κορμί  να δεχθεί σαν ανατριχίλα ερωτική Κορμί ποθητό ελλιπώς κατακτημένο κι απείρως μ' αμαρτίες προπατορικές  φορτωμένο... Το δωμάτιο μύριζε αποξένωση, αποστασιοποίηση από τη ρέουσα ζωή Ένα "γιατί" άρθρωσε με τρεμάμενη φωνή στης μοναξιάς τ' αυτί Απάντηση δεν έλαβε ευκρινή... "Ίσως δεν ήλθε ακόμη της Ιθάκης η στιγμή " ψιθύρισε στα πτώματα ληγμένων ερώτων, σβησμένων στεναγμών

Και μην σκεφθείς πως τυχαία ειν 'όλα ειδικά για εκείνα που βαθειά φωλιάζουν Θαρρείς πώς πολλά να δοθούν στην μοίρα και ολότελα στο χρόνο να μείνουν ανεξίτηλα ακούραστη η συνήθεια μια μηχανή κουρδιστήρι με άπειρα γρανάζια της ηδονής υπόσχεση πολλές φορές φωνάζουν δυνατά... για ν ' ακουστούν την ευφορία καλούν πολλές άλλες, αντιθέτως την σιωπή προστάζουν. Ηρεμούν την λογική μέχρι απόφαση να πάρει. στου χρόνου το βάθος εκείνη η σιωπηλή διαμαρτυρία. Πάνος Βαρνάβας 🌹

Πίσω από την σκιά Πίσω από την σκιά διέκρινα έναν βυθό ματιών... Μάτια,αντανάκλαση του ορυκτού πλούτου ψυχής! Θάλασσα η ψυχή, αισθήσεις ναυαγοί, πάνω σε ξύλινη σχεδία ικέτιδες, στο ναό του Ποσειδώνα προς τιμήν του έρωτα! Η νύχτα με το βλέμμα της ξελόγιασε γαλήνεψε το κύμα που οργίαζε, χτυπούσε αδυσώπητα αναμνήσεις που επέπλεαν... Αγαπημένη νύχτα με λάγνα μάτια ξέβρασες και έδιωξες μακριά αναμνήσεις που δεν ανέπνεαν δάκρυα που στέρεψαν… Οι αισθήσεις ταξιδεύουν πια αμέριμνες,χ

Όταν οι λάμψεις των "σ ' αγαπώ" στο στερέωμα της μιας καρδιάς πάψουν να αστροβολούν κι όλα  μαρτυρούν το αναπόφευκτο τέλος της...  Όταν η αγάπη πεθάνει στην μια καρδιά, γνωρίζουμε καλά, ότι αναζοπύρωση των συναισθημάτων δεν μπορεί να γίνει πια. Δεν μπορεί η στάχτη, πλέον, να μεταλλαχθεί ξανά σε φλόγα,  αφού και η τελευταία σπίθα της έχει ξεψυχήσει ανεπιστρεπτί ...  Εν τούτοις, η άλλη καρδιά, εξακολουθεί, αν και μάταια, να τρέφει συναισθήματα, να ελπίζει, να οπλίζεται με απαν

Τυλίχτηκε γεμάτη απόγνωση γύρω απ’ το λαιμό του. -Μη φύγεις, ψέλλισε. Μη μ’ αφήσεις. Εκείνος, έλυσε με δυσκολία το δεσμό που κυριολεκτικά τον έσφιγγε. -Νομίζω ήμουνα σαφής. Δε σε θέλω. Δε μου κάνεις πια. Και σπρώχνοντάς την ελαφρά, γύρισε την πλάτη και απομακρύνθηκε. -θα σε καταραστώ! Φώναξε η Ήβη δυνατά. Θα μαρτυρήσεις που με άφησες, συμπλήρωσε. Δεν πάνε έξι μήνες που η γνωριμία τους σ’ ένα μπαράκι των Εξαρχείων έδειχνε πως μιλούσαμε για μεγάλο έρωτα. Αυτός, ένας σχετικά νέο

Τι νύχτες και αυτές που δεν λένε και μια φορά έστω να βγάλουν τα μαύρα ρούχα και να ντυθούν με άσπρα, τι νύχτες είστε, που κρύβεστε πίσω από την πόρτα λες και είστε μικρά παιδιά που είναι οι νύχτες της αγάπης που έστρωνε το τραπέζι, και του πουλιού το γάλα είχε, με τα ποτήρια από χαρά να πίνουν εις υγείαν της ζωής, τα χαμόγελα πλατιά με χείλη δροσερά, τα μάτια έλαμπαν σαν αστέρια, δεν πειράζει όμως, αν σκεφτείς με τα μάτια της ψυχής θα δεις ότι η ζωή φοράει και τα καλά της

Τι κι αν σου εκφράσω όσα θέλω, αδιάφορος θα παραμείνεις. Τι κι αν τα δάκρυά μου στάξω, ασυγκίνητος θα με κοιτάξεις. Για το καλό μου πρέπει να φύγω, ψυχρά, δίχως να κοιτάξω πίσω. Αλλά... Κάτι τέτοιο δεν ήταν σίγουρα στο πλάνο... Μια αγάπη με μελωδία από πιάνο βαλμένη μέσα σ’ ένα ωραίο κάδρο, το οποίο μπορώ ακόμα να πιάνω, να μετατραπεί σε ραγισμένο πάγο που όλο γλιστράει απ’ το χέρι. Κάτι τέτοιο δεν ήταν σίγουρα στο πλάνο... Τη μία να χάσω το αεροπλάνο και την άλλη μόνη σ’ ένα

Εδώ κι τέσσερις μέρες κρατώ στα χέρια μου το βιβλίο ψυχολογίας του γνωστού ψυχολόγου Γιώργου Θανάση. Τίτλος αυτού "Όλα όσα θα ήθελα να μου πει ο ψυχολόγος μου". Ένα βιβλίο από τις εκδόσεις ΤΖΙΟΛΑ-επιστημονικό βιβλιοπωλείο. * Θα πω απλά ότι είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου όσα χρόνια παραλαμβάνω δέμα,από βιβλία, που αντίκρισα ένα τόσο καλοφτιαγμένο περιποιημένο, χωρίς πρόχειρη δουλειά, βιβλίο. Το βιβλιοπωλείο σεβόμενο τον αναγνώστη, το προστατεύει με την συσκευασία του,ώστε ν

Θέλανε ύπνο και χουζούρι οι Κυριακές, μαμαδίστικο πρωινό και ζεστό ψωμί στο τραπέζι· κι ο καφές μυρωδάτος, και το φαγάκι νόστιμο. Τις περίμενες πώς και πώς να βρεθείς με τους αγαπημένους· παιχνίδια, μοίρασμα, ξεγνοιασιά. Κυριακή ήτανε, ημέρα χαράς συμπιεσμένη. Μέρα γιορτής της οικογένειας. Άνθιζαν οι Κυριακές σε ένα ανθοδοχείο στη σάλα. Κατερίνα Κυπραίου 🌹

Κάθε πρωί για τη δουλειά, περνούσα από κλεισμένα παραθύρια. Ποτέ δεν ήταν ανοιχτά, πνιχτά ακούγονταν βουητά, μα την αλήθεια. Στάθηκα απόμερα βραδύς κι’ ήτανε ο καιρός νωρίς στο καλοκαίρι. Άκουσα πάλι βουητά, πλησίασα διστακτικά, με το ‘να χέρι ακούμπησα στο πορτόφυλλο και άκουσα « Ποιος είναι;» -Είμαι απλά ένας γείτονας, που θέλει να ‘ρθει να σας δει, η απάντησή μου. -Πέρασε μέσα, άκουσα και μπήκα απ’ το κατώφλι. Η πόρτα ήταν ανοιχτή και μια γερόντισσα πιο κει , πίσω απ’ το σ

Δωρητής τότε θα είσαι  κι ευεργέτης εσύ, γιατί δρόμο θ' ανοίξεις που στο φως οδηγεί . Οδηγεί στην ονείρων το χαμένο νησί, στης χαράς το βασίλειο, στην αιώνια αυγή... κι αμετάκλητα και σταθερά θα είσαι πάντα μαζί. Κι αν χέρι βαρύ απλώνει η νύχτα πάνω σε ανοιχτές πληγές, κι αν οι δρόμοι φίδια γίνουν κι οι μελωδίες μας κραυγές, κι αν έτσι προχωρώντας  πεθαίνουμε στην χώρα αυτή των Μακαρίων, θύματα ίσως των τροχών, μα πιο πολύ των ευρώ και δολαρίων, μην σταματάς, ζήτα απ' το φως

Την είχε αποτυπώσει στη μνήμη του, κουλουριασμένη στο σκαλοπάτι, με το βιβλίο στην ποδιά και το γάτο να χουζουρεύει στα πόδια της. Θυμόταν καλά το αγγελοκαμωτό πρόσωπο, τη θάλασσα των μαλλιών της και τη λάμψη των ματιών της, που έσταζαν κάτι ανάμεσα στην οργή και τη λαχτάρα, τον έρωτα και το θάνατο. Με ακρίβεια θυμόταν και το σπίτι. Ήταν ένα πανέμορφο τρίπατο σπίτι, που ξεχώριζε για την πέτρινη πρόσοψη, τα ολάνοιχτα πορτοπαράθυρα, το πηγάδι στο έμπα του και μια κατάφορτη νε

Στη ζωή από μικρό παιδί, είχα την αγκαλιά σαν το φαΐ... Ένιωθα τυλιγμένη ασφυκτικά μέσα σε αγκαλιές και σε φιλιά... Ο ένας, η μία μ' αγκάλιαζε, ο άλλος,η άλλη μ' άφηνε.... Περνούσαν τα χρόνια μου μαγευτικά.... μέσα στα χάδια, τα φιλιά, και την χαρά.... Πόσο παχιές και δυνατές οι αγκαλιές... Στα δέκα πρώτα χρόνια της ζωής ονειρικές.... Έτσι πενήντα τόσα χρόνια και μετά... Έχω μονίμως ανοιχτή την αγκαλιά.... Όλο την αφήνω και ανοιγοκλείνει συνεχώς.... ποτέ της δεν κουράστηκε α

Άνοιξες τις παραστάδες της πόρτας με αγωνία κοίταξες τη γυναίκα στο βάθος του ναού να κάθεται ημίγυμνη στο θρόνο της σαν ιέρεια, με το βλέμμα απλανές να ταξιδεύει στο χάος του άγνωστου μέλλοντός σου. Γονάτισες στο βωμό της καθώς αυτή παραδομένη στη νάρκη του καπνού που ανέβαινε ψηλά σιγόλεγε λόγια λάγνα για των ερώτων σου τις πράξεις Της άγγιξες τα γόνατα, θέλησες να γευτείς τ’ αρώματα του θεϊκού κορμιού της, να γίνεις ο κατακτητής της άπαρτης, ερωτικής της κλίνης. Και τό

Αφιερωμένο σ αυτούς που συνεχίζουν να ονειρεύονται μέσα σ ένα κόσμο που καίγεται. Τα όνειρα δεν γράφονται με αίμα και μπαρούτι Απάνω σε ερπύστριες γράφετ' η ιστορία κι εσύ παιδί με την ποδιά γυρεύεις την ουσία. Τα όνειρα δεν πλέκονται με όπλα κι έφ δεκάξι Φτιάχνονται στην χόβολη μ' ένα καφέ και δράση! Τυφλώθηκε ο άνθρωπος βαδίζει με μπαστούνι Δεν βλέπει δίπλα ούτε μπροστά τον κρύβει το μπαρούτι. Μέσα στον κόσμο που κτυπά άγρια με μανία Βγες και τραγούδησε γλυκά αιθέρια μελωδί

Γλυκιά Τριανταφυλλένια μου Καμάρι της αυλής μου, απ' όλα τα λουλούδια μου είσαι η μονάκριβή μου. Γεμάτη τριαντάφυλλα μπουμπούκια τα κλωνιά σου κόκκινα πετροκέρασα τα χείλη τα γλυκά σου. Κάθε φιλί μου τρυφερό μέσα από τη καρδιά μου ένα σου ρόδο άνοιγε γλυκιά τριανταφυλλιά μου. Πρωί το γλυκοχάραμα αηδόνια σε φιλούνε ανάμεσα στα ρόδα σου σου γλυκοκελαηδούνε. Ο κόσμος όλος σαν περνά στέκεσαι μπρός σου σε κοιτά, θαυμάζει την τόση σου εμορφιά και με απορία με ρωτά: Τι την ποτίζει

Το ξύλο αντιστέκεται στη πυρωμένη φλόγα. Η αντάρα της, δίνει γαλήνη στην ανθρώπινη οντότητα. Το νου ελευθερώνει τις μνήμες... Δεν υπάρχουν πίσω-γυρίσματα στη πύρινη λάβα. Στις γκρι στάχτες  αντανακλά η σιωπή μου. Η καύση του κούτσουρου εξαγνίζει ό,τι δεν είπα ποτέ. Η ψυχή μου ξεγυμνώνεται δίχως βάρη... Τα λάθη μου, λιώνουν σαν σίδερο πυρακτωμένο. Κάθε φλόγα χαράζει μια νέα εκδοχή. Αιτούμαι οι στάχτες να γίνουν ανάμνηση. Εύα Αλιβιζάτου 🌹 Συγγραφέας

Ελπίδα. Η  υπόσχεση της αυγής Η ελπίδα είναι η επιμονή του πρωινού μετά από μια ατέλειωτη άγρυπνη άβυσσο. Γλιστρά από τη χαραμάδα της σκοτεινής νύχτας και κουρνιάζει στην άκρη της καρδιάς σου. Σου απλώνει το χέρι και σου θυμίζει πως ακόμη ανασαίνεις. Γίνεται χάδι όταν η ψυχή σου κουράζεται από το βάρος του κόσμου. Μαλακώνει τις πληγές που δε φαίνονται. Αγκαλιάζει και μεταμορφώνει τον πόνο σου. Δροσίζει τις σκέψεις που σε καίνε. Ανασταίνει το χαμόγελο στα τρεμάμενα χείλη σου.

Νύχτα Μαγική, Γλυκοχάραμα Αγάπης γλυκιά αγκαλιά Πανέμορφη, ανεκτίμητη, δική μου πολυαγαπημένη, η νύχτα απόψε πάνω σου, σαν πέπλο ας υφαίνει. Φεγγαρόλουστο το βράδυ σου, με όνειρα γλυκά, ταξιδιάρικα και μαγικά, σε μέρη μακρινά. Καληνύχτα σου, καρδούλα μου, με συντροφιά το φως, κι ας είναι ο ύπνος σου απαλός, γαλήνιος και σεμνός. Κι όταν η αυγή προβάλει πια, με το γλυκοχάραμά της, να φέρει όλη την υγεία και την τύχη στην ποδιά της. Ευχές για γέλιο, για χαρά, για αγάπη και ευτυχ

1: Δεν θέλει ο έρωτας πολλά πλούτη και μεγαλεία θέλει στα μάτια μια αστραπή και στην καρδιά μαγεία! 2: Κομμάτιασε με άρχοντα δε σου ζητώ χαρούλες κι ύστερα κάτσε μάζεψε του έρωτα στιγμούλες! 3: Φωτιά είναι τα φιλιά Παράδεισος το στρώμα μα του έρωτα μου η αγκαλιά ναρκωτικό στο στόμα! 4: Ανάθεμα τα μάγια σου που καίνε την ψυχή μου και γίνανε οι φλέβες μου άχρωμες κι η ζωή μου! Κατερίνα Ραμανδάνη 🌹

Μια βουβή και αγέλαστη ξερή φιλοσοφία Τι προσφέρει, μα και πρακτικά πόσο αξίζει; Τι συμφέρει μια στείρα και υψηλή σοφία Για της γης τα παιδιά όταν δεν μπορεί να δακρύζει; Σε πολέμους, μες στην πείνα και μανάδων πόνο Σοφοί και πλούσιοι το θεωρείτε ανθρωπιά Να αγναντεύετε θεατές τις πληγές στον κόσμο Και μπροστά σας να πεθαίνουν και πεινούνε παιδιά; Αν μια μέρα τα παιδιά σας θα τα βλέπατε έτσι, Θα 'θελα με αγωνία να'ξερα πως θα πράττατε Στην ψυχή το μαχαίρι θα το είχατε αντέξει

🌹Ζωντανεύουν οι λέξεις μου... Γεννιούνται στο κέντρο της καρδιάς απ' τους αρχέγονους ψιθύρους της Αλήθειας... κι ύστερα γυμνές ξαπλώνουν στο λευκό χαρτί σαν ανέμελα παιδιά... Συλλέκτες Φωτός και Ομορφιάς πίσω από γκρίζα σύννεφα... ✨️Ανασαίνουν οι λέξεις μου... Και γελούν μαζί μου όταν τις βάζω στη σειρά... Τα μονάκριβα αδεσποτάκια μου... Έχουν τον τρόπο τους να στέκονται με το 'να πόδι στη γη και τ' άλλο στους αιθέρες... Με το άγνωστο αναμετριούνται... Παίζουν με τους τόνους

Η επιστροφή !! Το σπίτι που θυμόταν.. Ύστερα από χρόνια σιωπής και απόστασης, η επιστροφή στο πατρικό σπίτι έμοιαζε σαν μια αθόρυβη συμφιλίωση με το παρελθόν, τις μνήμες και όσα δεν είχαν ειπωθεί ποτέ. Έτσι λοιπόν, με ένα καλωσόρισμα της μάνας μπήκε πρώτος, τίναξε το χιόνι από το παλτό του, το έβγαλε και το κρέμασε μαζί με το καπέλο του στην κρεμάστρα της εισόδου. Το σπίτι όμορφα συμμαζεμένο κι από την κουζίνα ερχόταν εκείνη η γνώριμη μυρωδιά του ψωμιού που μόλις είχε βγει. "

Ο άνεμος με την κάπα του περνά σιγοψιθυρίζει... Τριγυρίζει εκεί κοντά και θαυμάζει... Έλα να δεις... Έλα και άκου... Έλα νιώσε.... Έλα να γευτείς .... Το άβατο των ματιών μου αντικρίζει ολόλευκο πέπλο τραβιέται. Μπροστά μου ορθώνονται γλυπτά της φύσης, που σου κόβεται η ανάσα. Μόνο το χέρι απλώνεις να δεις αν είναι όνειρο ή αλήθεια. Και ναι το παγωμένο πρόσωπο σου χαμογελάει! Είναι η τέχνη της φύσης που κανείς δεν μπορεί να αντιγράψει. Νίκη Σιγάλα 🥀 🌹

Οι έγνοιες κάθονται σταυροπόδι κάτω απο τη σιγανή βροχή, μπλέκουν, ξεμπλέκουν της καρδιάς το χτυποκάρδια. Ας είναι, κάποιες φεύγουν, πετάνε μακριά χωρις γυρισμό, έρχονται όμως άλλες κι άλλες. Πως αλλιώς η ανατολή θα ανάτελλε μετά απο κάθε ηλιοβασίλεμα, πώς η ζωή αλλιώς θα σταυροκοπιόταν μετά απο κάθε έγνοια που θα έπαιρνε τον δρόμο της! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Σκεφτική από ψηλά, κάτω απο την αψίδα, κάθεται κόρη και κοιτά, τα αίσχη,του Αττίλα. Βαθύς ο συλλογισμός, οι σκέψεις της παλεύουν, κατάματη ,απλανή θωριά, γνώριμα μέρη γυρεύουν. Στης θέας το αντίκρυσμα, τα μάτια της βουρκώνουν, τα μέσα της ψυχούλας της, και μονομιάς ματώνουν. Μέσα από το συλλογισμό, γυρνά στα χρόνια πίσω, που ήμουνα ,πού βρίσκομαι, που μου μέλλε να ζήσω. Το βλέμμα της μονότονο, κόμπος εις το λαιμό, η σιωπή γίνεται κραυγή, απ’ τον αναστεναγμό. Από τα χείλη ξεπη

Να δραπετεύεις! Συνεχώς... Στον πιο ασφαλή προορισμό! Εκεί, που δεν ξοδεύεις τίποτα και κερδίζεις τα πάντα! Εκεί που επουλώνονται οι χαίνουσες πληγές... Μα και οι άλλες, οι βαθιές... Εκεί, που καταργείται το ανέφικτο κι όλα τ' ανείπωτα την ίδια μυστική διάλεκτο μιλάνε! Εκεί π' απαλογέρνεις και συντρίβεσαι! Κι ακούς εκείνο το λυτρωτικό: - Θα περάσει κι αυτό... - Είμ' εδώ! Μην τσιγκουνεύεσαι τις αγκαλιές! Ακόμη κι όταν δεν υπάρχει λόγος εμφανής! Σπάταλος να 'σαι! Μι' αγκαλιά σφ

Η ζεστή αγκαλιά Μια ηλιαχτίδα πέρασε θαρρώ μέσα απ’ του χειμώνα τον άστατο καιρό την ομορφιά της άνοιξης να φέρει και ζεστασιά που σπάει και το πιο κρύο λεπτό και που πηγάζει απ’ της υπέροχης καρδιάς τα μέρη. Με ταχύτητα μεγάλη φτάνει στην ψυχή και την αγγίζει με την αύρα της την τρυφερή γεμίζοντας την χρώματα ποικίλα και μια απέραντη χαρά που δεν μπορεί να περιγραφεί ούτε με λόγια χίλια. Απέραντο λιβάδι η αγκαλιά μέσα στη παρατεταμένη σιγαλιά γίνεται της ημέρας το απάγκιο πα

Ο τρελός δεν απαντά.. Κοιτάζει μόνο βουβός τον περίγυρο, διαισθάνεται το παρακάτω που ίσως συμβεί. Διατηρεί την ικανότητα της ψυχραιμίας. Ο τρελός δεν έχει όνομα. Έχει διακόψει την σχέση  ο κόσμος  μαζί του. Έχει συνηθίσει το όνομα του να είναι αυτό. Προϊόν της κοινωνίας. Διεισδύει στο μυαλό των γνωστικών σαν αόρατη σκιά, Συναντά την δική τους λογική, εκείνη που προμοτάρουν περήφανοι. Ο τρελός ποτέ δεν κρίνει. Δεν δίνει σοφές συμβουλές. Έχει μάθει να στέκεται σιωπηλός. Κοίτα

Κι απόψε, η ίδια παράσταση,  σε μιας θλίψης ανάσταση...  Το ίδιο έργο... το ίδιο σκηνικό... Η Θλίψη, σε ρόλο πρωταγωνιστικό! Τα μαύρα σκοτάδια, γοργά περπατούν, στις μαύρες τις πλάκες βροντούν,  μα τα χνάρια τους άδεια ηχούν... Εισιτήρια θέλουν να βγάλουν... Παράσταση, με τη Θλίψη να δουν. Το θέμα: "Η άδεια ζωή,  όταν, ο ένας προδίδει φριχτά την αγάπη και αφήνει του άλλου την καρδιά του μισή " Στη σκηνή, θλιβερή καταχνιά ... Ολούθε σιγή, χλωμή παγωνιά... Η Θλίψη με γκρίζα στο

Άστραφταν τα ουράνια, κοπάδια αρίζηλα τ´άστρα συσήλιζαν σαν φλόγιστρα ονείρατα  γαλαζόφεγγαν στα αόρη, σείριαζαν την παγωνιά του Χειμού.  Τρικύμιζε ο στοχασμός  από τα θραύσματα των αστεριών, μερμήδιζε σαν παθιασμένη πνοή και οι γλάροι έσκουζαν ανομολόγητα τη φλογερή αργαντινή. Στον αργαλειό του ουρανού η καρδιά έπαιζε τυφλόμυγα  με τα βυσσινιά σύγνεφα στις στιχοφωλιές. Κρυβόταν πίσω από τις πυκνές, φουφουδωτές, χιονάτες τουλούπες να μη σπάσει από το σεφέρι του δεληβοριά, να

Πόσο δάκρυ και σπαραγμό, οι Υάδες έχυσαν αυτόν τον καιρό. Για τον αδελφό τους τον αγαπημένο, που έφυγε απ´την ζωή αδικημένος ! Τα δάκρυα γίνανε βροχή , που ασταμάτητα έπεφταν στην Γη ! Δεν πρόφθαναν οι ποταμοί να μαζεύουν , το έδαφος για κύηση να αρδεύουν ! Κορδέλες ασημένιες φάνταζαν , να τα πιάσω προσπάθησα , στην παλάμη να τα αιχμαλωτίσω, με δάκρυα των νυμφών το είναι μου να δροσίσω ! Γλύστραγαν , στο έδαφος έπεφταν , τους δύο κόσμους ένωναν. Να σταματήσουν παρακαλούσαμε

Ήταν βράδυ. Ο κόσμος πολύς. Τα ποτά. Τα τσιγάρα. Η μουσική. Η μουσική που εσύ επέλεγες να παίξεις. Εγώ στο μπάρ πίνοντας το ποτό μου. Σε είδα. Έκανα την κίνηση μου. Από μακριά. Ήρθες. Μου συστήθηκες,τσουγκρίζοντας το ποτήρι. Έφυγες. Έφυγα. Η πρώτη επικοινωνία. Τα πρώτα μηνύματα. Το καρδιοχτύπι. Η αναμονή. Η επιμονή. Ο έρωτας. Ο έρωτας που γεννήθηκε μέσα μου για σένα. Ο έρωτας που ξεκίνησε. Ο χρόνος που ήθελα να περάσω μαζί σου. Μια ευτυχισμένη περίοδος μέσα μου ξεκινούσε.....

Μες την καρδιά του χειμώνα, τότε που ο κόσμος έμοιαζε να έχει αποσυρθεί στον  εαυτό του και η φύση κρατούσε ανεπαίσθητα την ανάσα της, απλωνόταν ένα ολόλευκο τοπίο σαν άγραφη σελίδα στην ιστορία των ανθρώπων. Τα βουνά, σιωπηλά και ακίνητα, υψώνονταν στο βάθος σαν αρχαίοι φρουροί, οι κορυφές τους φορούσαν στέμματα από πάγο, και οι σκιές τους έπεφταν βαριές πάνω στο χιόνι. Ο αέρας ήταν καθαρός, κοφτερός, γεμάτος με μια διαύγεια που πονούσε, σαν να έβλεπες όχι μόνο με τα μάτια,

Γενάρης βαρυχειμωνιά πυκνό πέφτει το χιόνι μες την άγρια παγωνιά αγέρωχη η Αμυγδαλιά σαν νύφη καμαρώνει. Τ' ολόλευκό της νυφικό ομορφοκεντημένο, τ ' ολόξανθό της το μαλλί χτενάκια από κρύσταλλα πλεγμένα ... στολισμένο. Ολούθε τα ξαδέρφια της δεντράκια ξυλιασμένα με τ' άσπρα του χιονιά σεντόνια σκεπασμένα, τ 'ολόγυμνά τους κορμιά. Με ζήλια την κοιτάζουνε ... αλλά και της θαυμάζουνε... την τόση αρχοντιά της, στα χείλη της χαμόγελο στην ανάσα τ ' αρωμά της. Κι αναστενάζουν με κα

Θυμάμαι το χρώμα των μαλλιών της όμως η μορφή της είναι ξέθωρη, την ανακαλώ μόνο από τις φωτογραφίες. Ήταν όμορφη, απλησίαστη σαν όνειρο. Χοροπηδώντας στα σκαλιά, ανέβαινα στον επάνω όροφο, στο σπίτι της κι έμπαινα στο μικρό της κουζινάκι. Άνοιγα την πόρτα χωρίς να ρωτήσω. Εκείνη μάζευε το νοικοκυριό. Δήθεν. Μπροστά στο μπρίκι, μαγείρευε κάτι σε ένα κουτάλι, το έβαζε σε μια ένεση και μετά καθόταν στην άκρη του τραπεζιού. Πάνω του, ένα λάστιχο, λίγο βαμβάκι κι ένα φλιτζάνι δια

Η δημιουργία έχει άγχος Έχει ευθύνη Θέλει αγάπη ενθουσιασμό έχει διαδικασία που πρέπει να είναι διασκεδαστική το ταξίδι είναι πάντα ο μόνος προορισμός. Α Λ Λ Ι Ω Σ στο κύμα αδιαφορίας η φαντασίωση καταστάσεων ο αναλογισμός σε πιθανά ενδεχόμενα γίνεται αγαπημένη ασχολία και συναισθηματικό δηλητήριο που εξαφανίζει την ομορφιά της δημιουργίας. Ο φανταστικός κόσμος ένα συναισθηματικό μεθύσι και η αναρώτηση <<ποιο το νόημα>>; Αντί << ποιο το πρώτο βήμα>>; εθίζει στο άγχος της απρα

Τα χέρια σου ικετευτικά εφάπτονται Άδεια Αθηλύκωτα Αδικαίωτα Η απουσία σου στη σκέψη διαστέλλεται Αμετανόητα Άσπλαχνα Ανελέητα Πλημμυρίδα σε δαιδαλώδεις διαδρομές φλεβών Έκρηξη μεγατόνων πυρήνων κυτταρικών Ανάφλεξη αναμνήσεων νοσταλγικών Έρωτος νυχτερινών τελετουργιών Κι εγώ κοπιάζοντας ασθμαίνουσα να εξοστρακίσω της απουσίας την αμετάπιστη παρουσία Αυτοπυρπολούμαι από σπαράγματα επιθυμιών την καταιγιστική εξουσία... Αλίκη Πέϊκου  🌹 ⭐️ Ο πίνακας του  Α.Ντύρερ

Εγώ ήμουν το μολύβι που συμπλήρωνε τα κενά μας.   Εσύ το σβηστηράκι που διόρθωνε τα λάθη.   Έγραφα για να διαβάζεις. Να βλέπεις μέσα μου.   Μα δεν καταλάβαινες. Έσβηνες τις επιθυμίες μου.   Μεγάλωνε το κενό. Και το χαρτί μουντό.   Δεν ασπρίζει πια. Έχουν μείνει χαρακιές.   Συνεχίζω να γράφω, χωρίς σκοπό. Γεμίζω λάθη, μουτζουρώνω.   Ξαναρχίζω σαν σε λευκό χαρτί. Διορθώνω. Μάταια.   Είμαι μισή.   Νίκη Μαντζαβίνου 🌹

Σ’ αγαπούσα από πολύ καιρό, προτού ακόμη σε γνωρίσω, όταν ατέλειωτα όνειρα γέμιζαν τις ερημικές μου ώρες. Στα πρόσωπα των άλλων έψαχνα το δικό σου, αγαπημένο. Πώς να ξέρω πως πίσω απ’ όλα ήσουν εσύ, η μυστική πνοή; Τώρα που ήρθες, δώσε μου τον εαυτό σου. Σβήσε τη δίψα μου και κράτα με σφιχτά τόσο, που οι ψυχές μας να γίνουν ένα, σε ένα κύμα πάθους όπου ο χρόνος σβήνει. Άσε με να χαθώ στα μάτια σου, σαν φύλλο αδέσποτο στον άνεμο. Σε κάθε σιωπή να μιλά η καρδιά μου, για την αγά

. Ένα αστέρι δεν μιλά, μονάχα λάμπει. Έτσι κι η αγάπη που μας δένει, κι η μοίρα που την εκτρέπει, μένει μετέωρη στο νου, απέναντι στ’ αστέρια. . Κι όλα κυλούν στο φως που λιγοστεύει… . Όταν νυχτώνει, η πλήξη μεγαλώνει, γιατί απ’ τα σύννεφα μαζεύουν φως οι ακτίνες, κι οι ψυχές μαζεύουν μνήμες. . Κι όλα κυλούν στο σκοτάδι που βαθαίνει… . Οι εραστές που χώρισε η μοίρα συνεχίζουν τις ζωές τους σε παράλληλες πορείες, όπως οι αστερισμοί. Μονάχα εκείνοι διαβάζουν την καταγωγή των πρ

Στέκεται περήφανη και σιωπηλή. Δεν αναρωτιέται κανείς για την μορφή της. Νομίζουν την γνωρίζουν. Οι πτυχές του εαυτού της θυμίζουν  ότι η ψυχή της κρύβει το βάρος κι όχι το κεφάλι της. Ο δικός της χιτώνας ξέρει την πορεία της,το ταξίδι της σε τούτο το κόσμο. Κάθε πιέτα στο ύφασμα, μια νέα αφετηρία... Η οποία κλωστή  γεννάει έναν  αρχαίο φόβο που  νικήθηκε. Ποτέ δεν κοίταξε φοβισμένη.. Διατηρεί το βλέμμα της θαρραλέο. Νιώθοντας δυνατή να μην λυγίσει, προχωρά, ξεγελώντας όλους 

Άναρχο - Αυτόφωτη Μάζεψες νερό με το σταμνί κι έστησες γιοφύρι... Ξεθάρρεψες στις ρεματιές στα ξόβεργα με δίχως καριοφίλι... Μέτρησες τον πόνο με τη σέσουλα το δάκρυ με κανάτι... Το γέλιο το δανείστηκες στου Ουρανού την άκρη... Άρμεξες μέλι απ' το λαγό κι απ' άγριο πουλί γάλα... Όρθωσες λάβαρο ψηλά σε μαρμαρένια σκάλα... Πήρες ντουφέκι δίκανο... τι πάει να πει γυναίκα... Σημάδεψες πολλές φορές την Ευτυχία! Πάντα σου ξέφευγε μίλια μακριά Σαν να έμοιαζε ουτοπία!!! Ο τίτλος τ

Πώς ν' αποκτήσω απαντοχής φτερά,  να φύγω... να πετάξω. Έξω απ' τα όρια του κόσμου μου να φτάσω... Δεν θέλω πια να ζω μες στα στενά του νου μου καλντερίμια, εκεί, όπου φυτρώνει η μοναξιά, της θλίψης τα παιχνίδια. Θέλω να γίνω σύννεφο, βροχή και θάλλασα την πλήξη μου να πνίξω. Να γίνω μια βροντή, στα πέρατα να φτάσω κι όλα, τις ρήτρες, τους καημούς, με μιαν αστραπή να κάψω... Θέλω σε κόσμο γαλανό, το άρωμα του αιθέρα ν' αναπνεύσω, μ' έναν ούριο άνεμο, ουραγό  συντροφικά με την

Ένα πλατύ χαμόγελο είσαι, γλυκύτατο, φωτεινό, αγέραστο, αμόλυντο, δύο μάτια, το ένα γαλάζιο, το άλλο βαθύ μπλε, δύο μαγνήτες που το ένα φιλάει το σταυρό και το άλλο φυλάει την ιστορία της, Αθήνα Πόλη, κάτω από την Ακρόπολη, δρόμοι με τσέπες γεμάτες χρώματα και αρώματα, δρομάκια με τσέπες άδειες, πρόσωπα χλωμά, στόματα να πεινούν, Αυτόφωτη πόλη με εκκλησίες Αγίων, καντήλια, κεριά , τάματα από χρυσό και ασήμι, όλα αναμμένα με προσευχή και πίστη, ο Πολιτισμός, διαδρομές χωρίς

Σε ένα δωμάτιο μικρό που η παγωνιά δεν το αγγίζει, με μεγάλωνες. Τα σιωπηρά σου "σ' αγαπώ" τις μέρες γέμιζαν, τις τσέπες που μου μπάλωνες. Μία ακοίμητη στοργή, σε κάθε χάδι απαλό, τον κόσμο άλλαζες.  Στις συννεφιές μου ήλιους πάντα μου ζωγράφιζες, κι ας ήρθαν μπόρες ξαφνικές καθώς με μάλωνες. Στης εφηβείας τη σχολή το ακατάστατο μυαλό μου το συμάζευες. Ηταν οι λέξεις σου απλές, σαν τις αξίες της ζωής, σφιχτά με αγκάλιαζες. Κοντά σου έμαθα και εγώ να κολυμπώ σε όλες τις θάλασσ

Novi Pazar, Σερβία 2007   Οι δουλειές σε αυτή τη ριμάδα τη δουλειά, δεν σταματούν ποτέ. Ο  Ελληνοπολωνός αστυνόμος,  Eugeniusz Sobczyk περπατάει στους δρόμους πάντα με τα χέρια στις τσέπες, έχοντας μαζί του το αγαπημένο του κομπολόι. Δεν έφτασε τυχαία στη Σερβία, καθώς είχε ενδείξεις ότι ο Γερμανοούγγρος  αντίπαλός του κρυβόταν εκεί. Οι μαύρες μπότες του τρίζουν σε κάθε του βήμα, πάνε πέντε μήνες από την τελευταία φορά που τον είχε δει, λόγω της γέννησής του στην Σερβία, αυτό

Δύο χρώματα κυριαρχούν στη ζωή μας. Το άσπρο και το μαύρο. Το άσπρο μας φωτίζει, ανοίγει δρόμους, γεννά ελπίδα. Είναι το φως του πρωινού, το χαμόγελο που έρχεται απρόσκλητο, η αρχή που μας θυμίζει πως τίποτα δεν τελείωσε ακόμα. Το μαύρο, από την άλλη, βαθαίνει τις σκιές. Κρύβει φόβους, σιωπές και όσα δεν τολμήσαμε να πούμε. Μα κι αυτό χρειάζεται... γιατί μέσα στο σκοτάδι μαθαίνουμε να αναγνωρίζουμε το φως. Και κάπου ανάμεσα στα δύο, ζούμε εμείς. Πότε λευκοί από όνειρα, πότε μ

Στους δειλινού τα παράξενα χρώματα αναζητώ τους χρησμούς. Τα παράπονα του ήλιου μια θάλασσα μπροστά μου, πως να δώσω φως στις πέτρες που έχτισαν την ερημιά μου.... Έμεινα εδώ να σου μιλώ για της αγάπης τα φεγγάρια , ενώ γύρω μου πληθαίνουν οι άνθρωποι χωρίς πορεία, το καλό βάφτηκε κακό κι ο ουρανός γέμισε απ τα σύννεφα των αναστεναγμών. Πάνω σε τόσο γκρίζο πως να ζωντανέψω το χρώμα της αγάπης? Στα ψεύτικα λόγια πως να δώσω φως... περπατάω και γύρω μου πληθαίνουν αυτοί που φω