Τα χρόνια περνούν και νιώθω ότι σαν χθες ήταν που έτρεχα χαρούμενη να συναντήσω το άπιαστο. Εκείνους τους εφηβικούς έρωτες, που το φλερτ λεγόταν συναίσθημα, χαμόγελο, το φιλί το πιο γλυκό του κόσμου, που όταν τελείωνε, το δάκρυ το σκούπιζε ο αληθινός φίλος. Ξέρεις για ποιους λέω. Για κείνα τα παιδιά που μαζευόταν να σκεφτούν πως θα σε κάνουν να γελάσεις και να ξεχάσεις τι σε στεναχώρησε. Ήμουν μέσα σε εκείνες τις παρέες που δεν νιώθαμε την ανάγκη για πολλά. Τα ασβεστωμένα πεζ

Τριγυρίζω στους δρόμους της πόλης. Βαδίζω αργά, κουρασμένα. Τα βήματά μου συλλογισμένα. Σκέψεις πολλές το μυαλό μου κεντρίζουν. Η ώρα περασμένη. Κλειστά μαγαζιά, έρημοι δρόμοι... Μοναξιά με κυκλώνει. Κάποιες βιτρίνες το βλέμμα μου τραβούν. Αστράφτουν τα εμπορεύματα –υποσχέσεις ατέρμονης χαράς. Κοντοστέκομαι και, παρότι μας χωρίζει το τζάμι, ανασαίνω τη μυρωδιά του καινούργιου, που δεν έχει προλάβει ο χρόνος να φθείρει. Λίγο πιο κάτω, η ανάταση δίνει τη θέση της στη θλί

Η MAKEΔONIA ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ Συλλαλητήρια πολλά γίνονται στην χώρα μας μ' αυτό το πιο σημαντικό σ όλη την οικουμένη. Για την Μακεδονία μας ο λόγος βαρύ το όνομά μας κι Ελληνικό οι Σλάβοι ν αρπάξουν θέλουν με βοήθεια τον Νίμιτς τον Αμερικανό. Τι κι αν όλοι οι λαοί θα τους αναγνωρίσουν εμείς μόνο δεν θα ενδώσουμε στα σχέδιά τους. Αν δεν τους δώσουμε ποτέ την υπογραφή μας σαν κάλπικοι Σλαβομακεδόνες θα περιπλανούνται. Όλα μπορούν να τα στήσουνε αγάλματα, ονόματα αεροδρομίω

Επαίτες ενός παραδείσου για να γλυκάνουν οι πληγές μας, λίγο χρώμα να σκεπάσει τη φτώχεια της ψυχής μας που αμετανόητη διαλέγει τις λάθος πορείες. Πνιγόμαστε στο φως, οι σιωπές κοίτονται κάτω, δίκασαν το χρόνο μαζί και τον πόνο, αιώνιο συμμαχό του. Κάτι γεννιέται, κάτι πεθαίνει, απ των χρωμάτων το κενό θα κρατηθούμε, ο παράδεισος μια αναπνοή μακριά. Θα περάσουμε το κατώφλι, μ' αυτά τα κουρελιάρικα ρούχα, με τα πόδια γεμάτα αίμα, μια ανάσα ο παράδεισος μακριά. Στους τόπους

Τώρα που βρέχει ουτοπία βγαίνω γυμνή και περπατώ... Έτσι γυμνή, χωρίς προκαταλήψεις χαρταετός στα σύννεφα, πουλί πετώ. Με μέθη με λούζει η ευτυχία... Μετά το όνειρο το άλικο φορώ, δώρο απ’ τα μύχια της καρδιάς σου. Μ’ αυτό, που μ’ έντυσες μια νύχτα με τη χλιδή του έρωτά σου... Με ξέγραψε πια η λήθη... με ξεχνά... Ω, επιτέλους, μ’ αφήκε, τι χαρά! Από το χέρι τώρα η τόλμη στ’ ασύνορα του κόσμου με τραβά, στο σύμπαν της χαράς μαζί σου να βαδίσω κι ολάκερο τον κόσμο να γνωρίσω, π

Το μπρούντζινο πορτατίφ στέκει στριμωγμένο στη γωνία πάνω στο παλιό τραπεζάκι. Η σκαλιστή του βάση κρυμμένη κάτω από τη σκόνη. Ένα αγαλματίδιο έρωτα, χωρίς το τόξο και τα βέλη του, αποτελεί τον κορμό του. Το κιτρινισμένο του καλώδιο άτσαλα τυλιγμένο από κάτω. Το γυαλί παραμένει σπασμένο εδώ και κάμποσα χρόνια. Η λάμπα του καμμένη. Το μπρούντζινο πορτατίφ γέρνει ελαφρά στο πλάι, κουρασμένο απ΄τα χρόνια, λαγοκοιμάται ακουμπισμένο στον τοίχο. Νίκη Μαντζαβίνου 🌹

Ξημέρωσε η μέρα του Αγίου Πνεύματος, κι ένας αέρας γαλήνης απλώθηκε πάνω στη γη. Σαν αόρατη πνοή που αγγίζει τις καρδιές, φωτίζει τις σκέψεις και γλυκαίνει τις πληγές, το Πνεύμα της παρηγοριάς και της ελπίδας περνά ανάμεσά μας, ψιθυρίζοντας λόγια αγάπης και ενότητας. Κι έρχεται μαζί του ο Ιούνιος, ο μήνας του φωτός. Οι μέρες ανοίγουν σαν λευκά πανιά στον ήλιο, τα γιασεμιά σκορπούν το άρωμά τους στα σοκάκια και η θάλασσα ντύνεται με τις ασημένιες ανταύγειες του καλοκαιριού που

Ατρόμητοι οι αετοί, πετούν εις τους αιθέρες, ποτέ δεν σκιάζονται, από ύψη και αγέρες. Δυό αετοί που συμμαχούν, σαν δίδυμοι αντάμα, τα δίκαια τα πιστεύω τους, έχουνε κάνει τάμα. Το δίκαιο κι η αλήθεια, το ταιριαστό ζευγάρι, κανείς δεν μπόρεσε, μαζί τους να τα βάλει. Δίκαιο και αλήθεια, πάντα κοιτούν τον φάρο, το δρόμο τούτης της ζωής, που πρέπει για να πάρω. Δυό μαχητές ατρόμητοι, την ήττα δεν γνωρίζουν, όσα κι αν ψέματα τους πούν, πάντα θα καθορίζουν . Τους αετούς δεν ξεπερνο

Βρόντηξε ο σπασμένος καθρέφτης Με φωνή κατάκοπη από τις επιστροφές προσώπων Ολόρθος στη σκόνη του Μυρωμένος υγρασία Σκιασμένος χνώτων, σιωπών και φόβων Μια τραγική φυλακή αναμνήσεων πενθούντων Έτριξε ο σπασμένος καθρέφτης Ανατομία ρόδων ωσάν ρωγμών Σπασμένα είδωλα στις αράχνες Ηδονές από γυαλιά, καρφιά, αγκαθωτών σωμάτων Νεκρή τρυφερότητα Κροτάλισε ο σπασμένος καθρέφτης Δεν τον αντέχω πιά Κάθε πρωί με την τσίμπλα στο μάτι τον μαχαιρώνω Πίσω του, πάλι εγώ Χίλια κομμάτια Γελά ο