Τα πεφταστέρια του Αυγούστου 💦

Μέσα στη σιωπή της νύχτας, ανάμεσα στους παφλασμούς των κυμάτων, άκουσα βήματα. Δεν γύρισα αμέσως να κοιτάξω.

Ήμουν αλλού, στο δικό μου σύννεφο, εκεί που η σκέψη φεύγει από την πραγματικότητα και φοβόμουν πώς αν γυρνούσα, θα χαλούσε το όνειρο.

Η όραση μειωμένη λόγο της σκοτεινής βραδιάς· η όσφρηση μου όμως δεν μπορούσε να αφήσει απροσπέραστη τη μυρωδιά του αρώματος σου. 

Ήρθες χωρίς εξηγήσεις, χωρίς «γιατί» και «πώς».

Μόνο κάθισες δίπλα μου, τόσο κοντά, που για μια στιγμή όλα όσα είχα προσπαθήσει να ξεχάσω έγιναν ξανά παρόν.

Κοίταξες τον ουρανό. Κοίταξα εσένα.

Και τότε, σαν να περίμενε κι αυτό το δικό μας βλέμμα, ένα μοναδικό πεφταστέρι διέσχισε τον ουρανό.

Κοιταχτήκαμε αστραπιαία· όχι δεν προλάβαμε να κάνουμε ευχή, γιατί η ευχή ήταν η ίδια εκείνη η στιγμή που την είχαμε ήδη μπροστά μας.

Χαμογέλασες. Κι εγώ ακούμπησα το χέρι μου στο δικό σου και για λίγα δευτερόλεπτα δεν υπήρχε τίποτα άλλο.

Ούτε όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ, ούτε ο χρόνος, ούτε οι αποστάσεις.

Μόνο εμείς, κάτω από έναν ουρανό γεμάτο αστέρια. Που ήθελαν για ένα βράδυ να γίνουν ταξιδιάρικα και να πετάξουν παντού· να γίνουν πεφταστέρια ! 

Και απόψε, αν με ρωτούσες τι θα ευχόμουν ξανά, θα σου έλεγα μόνο:

Να έρθεις.

Κι αυτή τη φορά, να μείνεις μέχρι να σβήσει μαζί μας το τελευταίο αστέρι!💫 

Υ.π.

Ίσως τελικά κάποιες μνήμες δεν γεννήθηκαν για να σβήσουν.

Γεννήθηκαν για να μας θυμίζουν πως κάποτε αγαπήσαμε τόσο, ώστε ένα πεφταστέρι να μη φτάνει για να χωρέσει όλη μας την ευχή.

Μαρία Μιτα Νικολάου 

Αύγουστος 2026

«Τα πεφταστέρια του Αυγούστου💫 »