Ανεπαίσθητες μεταβολές✨✨💚 Στις ανεξερεύνητες εκτάσεις της συνείδησης, στο σημείο όπου οι αισθήσεις χάνουν την αυθεντία τους και η λογική αδυνατεί να επιβάλει τη μαρτυρία της, εκεί στρέφω την προσοχή μου. Στα υπόγεια διαμερίσματα του χρόνου, κάτω από τις παγωμένες αναμονές των αιώνων, στην επικράτεια που η ανθρώπινη μοίρα αφήνει ανεξόφλητους λογαριασμούς με την ίδια της την ύπαρξη, εκεί συλλέγω τις ανεπαίσθητες μεταβολές, τις ανεξήγητες παύσεις, τις συλλαβές που διακόπηκαν πρ

Μια σπίθα ανθρωπιάς μέσα στα χρόνια της κατοχής✨✨ Από τις ιστορίες που άκουγα ξανά και ξανά μέσα στην οικογένεια, μία έμελλε να με εντυπωσιάσει σε μεγάλο βαθμό και αυτό ίσως γιατί φανερώνει πόσο απρόβλεπτη μπορεί να είναι η ανθρώπινη συμπεριφορά ακόμη και στις πιο σκοτεινές εποχές. Ήταν αρχές Μαρτίου του 1944 στην οδό Μοργκεντάου στην Κοκκινιά. Η γερμανική κατοχή αποτελούσε για τη χώρα μας μια τραγική πραγματικότητα και η αγωνία καταδυνάστευε καθημερινά τις ανθρώπινες ψυχές.

Στην εποχή της ευρείας προσφοράς και της συνεχούς ζήτησης, στον καιρό της έκπτωσης ζωής και συναισθημάτων, εκεί που η φθήνια και η προκλητική προχειρότητα φλερτάρουν με την κάκιστη ποιότητα και το αβασάνιστο ξεπούλημα σε εκθέσεις ελεϊνών, κακοστημένων πάγκων λαϊκής αγοράς χυδαία εκτεθειμένων με κάθε λογής σαρκίο προς αγορά και κατανάλωση, πακτωλοί χρημάτων χάνουν την αξία τους, γεμάτοι κορβανάδες σωπαίνουν ερυθριώντας υποτιμημένοι μπροστά στη θλιβερή διαπίστωση πως κάποια συν

Γιατί λοιπόν ανησυχείς σαν τι θα πει ο κόσμος; Έζησε την πορεία σου; Δικός του ήταν ο δρόμος; Όταν εσύ ήσουν μοναχός μέσα στην καταιγίδα ποιος περπατούσε δίπλα σου δεν έμαθα, δεν είδα. Βρέθηκες κι αντιπάλευες με μύριες δυσκολίες, εσύ έδινες τη μάχη σου, πάσχιζες μ' αγωνίες. Το δάκρυ σου παράπονο ποιος σκούπιζε απ' τα μάτια την ώρα που όλα γύρω σου συντρίμμια και κομμάτια; Ποιος άνοιγε τους χάρτες σου, πρόσμενε στους σταθμούς σου, ημέρωνε τους πόνους σου, έδιωχνε τους εχθρούς

Παιδιά του φωτός Εμείς είμαστε παιδιά της μουσικής και του φωτός. Ενίοτε, γινόμαστε Κυρηναίοι κουβαλώντας αιματοβαμμένους σταυρούς, αφουγκραζόμενοι εξασθενημένες ανάσες κακούργων. Μέσα από Πραιτώρια και Γολγοθάδες δίνουμε άφεση αμαρτιών σε ληστές και Ιούδες. Συνοδοιπόροι στον έρωτα του Πάρη, κραυγή στα δάκρυα της Ελένης, γονυπετείς ικέτες εν τω μέσω ναών για τα καταδυναστευόμενα δίκαιά μας. Αλαλαγμοί από παιδομαζώματα, θρηνοτράγουδα πάνω σε νεκροκρέβατα ηρώων, ιαχές στους παι

Θεωρούν ότι λέω την αλήθεια. Δεν είναι ακριβές. Εγώ δείχνω μονάχα ό,τι στέκεται απέναντί μου. Την αλήθεια την κουβαλάει ο καθένας μέσα του. Εδώ και δεκαετίες βρίσκομαι κρεμασμένος στον ίδιο τοίχο. Κάθε πρωί υποδέχομαι πρόσωπα βιαστικά, πρόσωπα κουρασμένα, πρόσωπα ερωτευμένα με τον κόσμο ή απογοητευμένα από αυτόν. Παρατήρησα κάτι παράξενο όλα αυτά τα χρόνια. Οι άνθρωποι κοιτούν τα μάτια τους ελάχιστα. Στέκονται μπροστά μου αναζητώντας μια ρυτίδα, μια λευκή τρίχα, ένα σημάδι πο

Ούτε και σήμερα άνοιξα κάποια πόρτα. Κρέμομαι εδώ και χρόνια σ' ένα σκουριασμένο καρφί, δίπλα στο παράθυρο της αποθήκης. Κανείς δεν θυμάται ποια κλειδαριά μου ανήκε. Ούτε εγώ είμαι βέβαιο πως θυμάμαι. Κάποτε, κάθε πρωί, με έπαιρνε μαζί του ένας άντρας με χέρια τραχιά από τη δουλειά. Με έβαζε στην τσέπη του τζάκετ του και περπατούσαμε δρόμους μακρινούς. Τότε νόμιζα πως οι πόρτες ήταν το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο. Ύστερα κατάλαβα πως η αξία της κάθε πόρτας μετριόταν από τ

Λένε πως οι άνθρωποι κάνουν τους μεγάλους απολογισμούς της ζωής τους σε λιμάνια, αεροδρόμια και σταθμούς τρένων, γιατί εκεί βρίσκονται μπροστά σε μια μεταιχμιακή στιγμή, σε κατεξοχήν τόπους μετάβασης. Οι δικοί μου απολογισμοί συμβαίνουν σχεδόν κάθε μέρα και σε ανύποπτο χρόνο. Εν όψει ενός ταξιδιού, αφήνομαι στην ήρεμη προσμονή του και στη χαρά όσων πρόκειται να συναντήσω, με το βλέμμα στραμμένο προς τους ορίζοντες που ανοίγονται μπροστά μου. Η ζωή –τελικά– δεν αλλάζει μόνο στ

Μύστης του άρρητου φωτός, στεκόταν ανάμεσα σε χαλάσματα παλιών προσδοκιών, εκεί όπου το μύρο της μνήμης ανέβαινε ως πίδακας από αθέατες ρωγμές. Οι εσθήτες των ημερών –άλλοτε πάλλευκο μαγνάδι που έκρυβε τις πληγές –τώρα κρέμονταν ως απομεινάρια μιας εύθραυστης πορείας. Ολόπλευρα η ψυχή δεχόταν την κρούση των μύριων ανέμων · μια μείξη από αθέατη σιωπή και αναπόδραστη θλίψη που τον άφηνε ασυντρόφευτο στο μέσον ενός κόσμου, όπου τίποτα δεν έμενε απαράμιλλο, μονάχα η αντοχή της κα

Ασέληνα βράδια και ο κόσμος γυρίζει γύρω από μια λησμονημένη ανάμνηση. Οι δρόμοι χάνουν τα ονόματά τους, τα ρολόγια λησμονούν τους αριθμούς τους και τα παράθυρα μένουν ανοιχτά, προσμένοντας την επιστροφή όσων κάποτε έφυγαν. Κάθισα στην άκρη μιας φρούδας ελπίδας και την ένιωσα να ανθίζει. Γύρω μου περνούσαν άνθρωποι ντυμένοι με τις εποχές τους. Άλλος φορούσε έναν παλιό Απρίλη στους ώμους, άλλος στρίμωξε έναν χειμώνα διπλωμένο στην τσέπη, άλλος έφερε το βάθος ενός φθινοπώρου στ

Ύστερα από μια μακρά διαδρομή σκέψεων, αναζητήσεων και εσωτερικών διαλόγων, παραδίδω στους αναγνώστες το νέο μου βιβλίο (το 7ο κατά σειρά), μια πεζοποιητική συλλογή με τίτλο: 💜 «Η συλλαβή που έλειπε» 💜 Μέσα από τις σελίδες του διατρέχουν σκέψεις και στοχασμοί γύρω από την απώλεια, τη δύναμη της μνήμης και την αέναη περιπέτεια του ανθρώπου να νοηματοδοτήσει την ύπαρξή του. Η «συλλαβή» που λείπει μετατρέπεται σε ένα διαρκές ερώτημα γύρω από όσα μας συμπληρώνουν, μας καθορίζο

Στην αγκαλιά της θάλασσας ατάραχα κοιμήσου, με τ' αλμυρό της το νερό δρόσισε το κορμί σου. Το ασημένιο κύμα της άφησε να σε λούσει, κάθε σου σκέψη μυστική άπλωσε για ν' ακούσει. Κι αν σε σιμώσει ο χάροντας δική μου πες πως είσαι κι απ' τα μαύρα κιτάπια του το όνομά σου σβήσε. Κάθε της χάδι η ακτή με τι στοργή στο δίνει! Ή την αγάπησες βαθιά ή σε αγάπησε πολύ εκείνη.🌊✨✨ Στέλλα Μιχαήλ Ζωγράφου 🌊❤️🌊

Αυτά που βλέπεις να ορθώνονται μπροστά μου είναι μέτρα άμυνας. Τείχη τα λένε και έχουν το ρόλο της προστασίας, της αγκαλιάς και της ασφάλειας. Εκεί μέσα βρίσκομαι με όλα μου τα υπάρχοντα. Με τις μελαγχολικές συννεφιές μου. Με τους γελαστούς μου ήλιους. Με τους μεγαλεπήβολους στόχους και τις ηττοπάθειές μου Με την ασυγκράτητη ορμή προς τη δημιουργική επανάσταση και με τις ανασφάλειες του πρωτάρη. Τα τείχη τούτα αποτελούν προέκταση του εαυτού μου. Πολλοί οι καιροσκόποι και οι κ

Σε βρίσκω στην ομορφιά του δειλινού, στα καλντερίμια τ' ουρανού, σε κάθε πέταγμα του νου σε βρίσκω. Σε βρίσκω στη σιγαλιά της ροδαυγής, σε κάθε άκρια της γης, στο βλέφαρο της αστραπής σε βρίσκω. Σε βρίσκω σ' όλα τ' αστέρια της νυχτιάς, στη ζεστασιά της αμμουδιάς, μες στο κενό της ερημιάς σε βρίσκω. Σε βρίσκω στα ναι, στα όχι, στα γιατί, όπου η σκέψη μου πατεί, σε κάθε μου διαδρομή σε βρίσκω. Σε βρίσκω σ' όλους τους χάρτες του νοτιά, στο αεράκι του βορρά, σ' όσα η καρδιά παρατ

Ψιχία από το τραπέζι σου μάζευε, με εκείνη τη σιωπηλή ευλάβεια που αρμόζει σε ό,τι κάποτε υπήρξε πλήρες. Τα ψίχουλα ήταν μαρτυρίες. Μαρτυρίες από γέλια που κόπασαν, από βλέμματα που έμειναν μισά, από λέξεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ μέχρι τέλους. Και όταν αυτά εξαντλούνταν, όταν το τραπέζι άδειαζε και η ξύλινη επιφάνειά του γινόταν ψυχρή σαν μνήμη ξεχασμένη, έφευγες ξανά. Κατευθυνόσουν εκεί όπου η καρδιά φυλά όσα δεν αντέχει να αποχωριστεί. Στις αναμνήσεις. Στα ψήγματα εκείνα πο

Βγήκα στο δρόμο, Κύριε, να Σε προ'υ'παντήσω εκεί, στην Ιερουσαλήμ που στρώθηκαν τα βάγια στα ωσαννά του πλήθους Σου γόνυ ψυχής να κλίνω και Βασιλιά του κόσμου αυτού να Σε αναφωνήσω. Πώς να διαβώ τα κύματα της Ερυθράς Θαλάσσης χωρίς ραβδί του Μωυσή το δρόμο μου ν' ανοίξει, να αποτινάξω τα δεσμά της φοβερής δουλείας και με φτερά στους ώμους μου δίπλα σου να πετάξω; Απ' τις πληγές του Φαραώ σφόδρα η ζωή εχτυπήθη και δείλιασε' το βήμα της άλλαξε στην πορεία και τα "σημεία των και

Κάθαρση δια του πυρός. Ένας δρόμος μετασχηματισμού. Κρατώ τη μερίδα του λέοντος. Το χέρι μου αγγίζει απαλά τα μαλλιά σου. Τα δάχτυλά μου χάνονται στην κυματιστή τους ροή. Μαζί σου νιώθω δυνατή, ευαίσθητη και ελεύθερη. Απεκδύομαι τη γήινη ύπαρξη και αγκαλιάζω το πνεύμα της φλόγας. Θα με βρεις να παλεύω για το ακατόρθωτο τις νύχτες που οι φτερούγες των πουλιών σκεπάζουν τα κουρασμένα βλέφαρα. Αποποιούμαι των κυριαρχικών δικαιωμάτων μου. Παρεισφρέω στην αιωνιότητα των στιγμών, ό

Χαμόγελο στη χάση του στιγμάτισε τις μνήμες –θαμπές τώρα κι εκείνες – σ΄ορίζοντα γραμμή. Κει, στέκει αταξίδευτος σαν πρόκληση αγκαλιάζει ματώνει και ραντίζει με στάλες το κορμί. Αν στην πορεία μου πολλά στοιχειά κλείσουν το δρόμο και με ποτίσουν πόνο οι στράτες κι οι σταθμοί, ξέρω πως όλα έρχονται για κάποιο πάντα λόγο, η δύναμή μου είναι κίνητρο και ορμή. Πεθαίνω ν' αναγεννηθώ, χάνομαι να υπάρξω, φτερούγες να πετάξω σε όσα αγαπώ. Όλα αυτά που θα 'ρθουνε και θα 'χουν σημασία

Στους δρόμους των λιόστρατων παραδομένοι στους ψιθύρους τής σιωπής τα βήματά μας μετουσιώνονται σε όνειρα απλωμένα πέρα από τα σύνορα. Σταθμοί οι στιγμές μας σε κάθε γωνιά τής ημέρας, σε κάθε ανάσα τής νύχτας· μια ιστορία γραμμένη με φως, σε σκιές που χορεύουν στα χέρια τού ανέμου. Αφήνουμε πίσω τα βάρη, τους φόβους και τις αμφιβολίες. Όταν η σιγή γίνεται λόγος εμείς ελεύθεροι αγκαλιάζουμε τον κόσμο δίχως όρια, δίχως φραγμούς. Στο σούρουπο οι σκέψεις γίνονται αμφίσημες, καθώς

Οθόνες, χθόνιες θεότητες, με πόση άνεση μετατρέψατε μέσα σε λίγα χρόνια την υφή τής ζωής σε απρόσωπο, παγερό γυαλί! Πώς χωρέσατε ανθρώπινα συναισθήματα και πόσο επιδέξια καταστήσατε την ανθρώπινη συσχέτιση ρηχή και είδος προς εξαφάνιση! Πώς καταφέρατε και φυλακίσατε την επαφή και την αντικαταστήσατε με το μήνυμα, πώς αλλοτριώσατε τα αληθινά πρόσωπα δημιουργώντας θλιβερά προσωπεία και πόσο απροκάλυπτα καλύψατε τη γλώσσα τού σώματος! Πώς πετύχατε να κάνετε το <<μαζί>> <<απέναντ