Θεωρούν ότι λέω την αλήθεια. Δεν είναι ακριβές. Εγώ δείχνω μονάχα ό,τι στέκεται απέναντί μου. Την αλήθεια την κουβαλάει ο καθένας μέσα του. Εδώ και δεκαετίες βρίσκομαι κρεμασμένος στον ίδιο τοίχο. Κάθε πρωί υποδέχομαι πρόσωπα βιαστικά, πρόσωπα κουρασμένα, πρόσωπα ερωτευμένα με τον κόσμο ή απογοητευμένα από αυτόν. Παρατήρησα κάτι παράξενο όλα αυτά τα χρόνια. Οι άνθρωποι κοιτούν τα μάτια τους ελάχιστα. Στέκονται μπροστά μου αναζητώντας μια ρυτίδα, μια λευκή τρίχα, ένα σημάδι πο

Ούτε και σήμερα άνοιξα κάποια πόρτα. Κρέμομαι εδώ και χρόνια σ' ένα σκουριασμένο καρφί, δίπλα στο παράθυρο της αποθήκης. Κανείς δεν θυμάται ποια κλειδαριά μου ανήκε. Ούτε εγώ είμαι βέβαιο πως θυμάμαι. Κάποτε, κάθε πρωί, με έπαιρνε μαζί του ένας άντρας με χέρια τραχιά από τη δουλειά. Με έβαζε στην τσέπη του τζάκετ του και περπατούσαμε δρόμους μακρινούς. Τότε νόμιζα πως οι πόρτες ήταν το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο. Ύστερα κατάλαβα πως η αξία της κάθε πόρτας μετριόταν από τ

Λένε πως οι άνθρωποι κάνουν τους μεγάλους απολογισμούς της ζωής τους σε λιμάνια, αεροδρόμια και σταθμούς τρένων, γιατί εκεί βρίσκονται μπροστά σε μια μεταιχμιακή στιγμή, σε κατεξοχήν τόπους μετάβασης. Οι δικοί μου απολογισμοί συμβαίνουν σχεδόν κάθε μέρα και σε ανύποπτο χρόνο. Εν όψει ενός ταξιδιού, αφήνομαι στην ήρεμη προσμονή του και στη χαρά όσων πρόκειται να συναντήσω, με το βλέμμα στραμμένο προς τους ορίζοντες που ανοίγονται μπροστά μου. Η ζωή –τελικά– δεν αλλάζει μόνο στ

Μύστης του άρρητου φωτός, στεκόταν ανάμεσα σε χαλάσματα παλιών προσδοκιών, εκεί όπου το μύρο της μνήμης ανέβαινε ως πίδακας από αθέατες ρωγμές. Οι εσθήτες των ημερών –άλλοτε πάλλευκο μαγνάδι που έκρυβε τις πληγές –τώρα κρέμονταν ως απομεινάρια μιας εύθραυστης πορείας. Ολόπλευρα η ψυχή δεχόταν την κρούση των μύριων ανέμων · μια μείξη από αθέατη σιωπή και αναπόδραστη θλίψη που τον άφηνε ασυντρόφευτο στο μέσον ενός κόσμου, όπου τίποτα δεν έμενε απαράμιλλο, μονάχα η αντοχή της κα

Ασέληνα βράδια και ο κόσμος γυρίζει γύρω από μια λησμονημένη ανάμνηση. Οι δρόμοι χάνουν τα ονόματά τους, τα ρολόγια λησμονούν τους αριθμούς τους και τα παράθυρα μένουν ανοιχτά, προσμένοντας την επιστροφή όσων κάποτε έφυγαν. Κάθισα στην άκρη μιας φρούδας ελπίδας και την ένιωσα να ανθίζει. Γύρω μου περνούσαν άνθρωποι ντυμένοι με τις εποχές τους. Άλλος φορούσε έναν παλιό Απρίλη στους ώμους, άλλος στρίμωξε έναν χειμώνα διπλωμένο στην τσέπη, άλλος έφερε το βάθος ενός φθινοπώρου στ

Ύστερα από μια μακρά διαδρομή σκέψεων, αναζητήσεων και εσωτερικών διαλόγων, παραδίδω στους αναγνώστες το νέο μου βιβλίο (το 7ο κατά σειρά), μια πεζοποιητική συλλογή με τίτλο: 💜 «Η συλλαβή που έλειπε» 💜 Μέσα από τις σελίδες του διατρέχουν σκέψεις και στοχασμοί γύρω από την απώλεια, τη δύναμη της μνήμης και την αέναη περιπέτεια του ανθρώπου να νοηματοδοτήσει την ύπαρξή του. Η «συλλαβή» που λείπει μετατρέπεται σε ένα διαρκές ερώτημα γύρω από όσα μας συμπληρώνουν, μας καθορίζο

Στην αγκαλιά της θάλασσας ατάραχα κοιμήσου, με τ' αλμυρό της το νερό δρόσισε το κορμί σου. Το ασημένιο κύμα της άφησε να σε λούσει, κάθε σου σκέψη μυστική άπλωσε για ν' ακούσει. Κι αν σε σιμώσει ο χάροντας δική μου πες πως είσαι κι απ' τα μαύρα κιτάπια του το όνομά σου σβήσε. Κάθε της χάδι η ακτή με τι στοργή στο δίνει! Ή την αγάπησες βαθιά ή σε αγάπησε πολύ εκείνη.🌊✨✨ Στέλλα Μιχαήλ Ζωγράφου 🌊❤️🌊

Αυτά που βλέπεις να ορθώνονται μπροστά μου είναι μέτρα άμυνας. Τείχη τα λένε και έχουν το ρόλο της προστασίας, της αγκαλιάς και της ασφάλειας. Εκεί μέσα βρίσκομαι με όλα μου τα υπάρχοντα. Με τις μελαγχολικές συννεφιές μου. Με τους γελαστούς μου ήλιους. Με τους μεγαλεπήβολους στόχους και τις ηττοπάθειές μου Με την ασυγκράτητη ορμή προς τη δημιουργική επανάσταση και με τις ανασφάλειες του πρωτάρη. Τα τείχη τούτα αποτελούν προέκταση του εαυτού μου. Πολλοί οι καιροσκόποι και οι κ

Σε βρίσκω στην ομορφιά του δειλινού, στα καλντερίμια τ' ουρανού, σε κάθε πέταγμα του νου σε βρίσκω. Σε βρίσκω στη σιγαλιά της ροδαυγής, σε κάθε άκρια της γης, στο βλέφαρο της αστραπής σε βρίσκω. Σε βρίσκω σ' όλα τ' αστέρια της νυχτιάς, στη ζεστασιά της αμμουδιάς, μες στο κενό της ερημιάς σε βρίσκω. Σε βρίσκω στα ναι, στα όχι, στα γιατί, όπου η σκέψη μου πατεί, σε κάθε μου διαδρομή σε βρίσκω. Σε βρίσκω σ' όλους τους χάρτες του νοτιά, στο αεράκι του βορρά, σ' όσα η καρδιά παρατ

Ψιχία από το τραπέζι σου μάζευε, με εκείνη τη σιωπηλή ευλάβεια που αρμόζει σε ό,τι κάποτε υπήρξε πλήρες. Τα ψίχουλα ήταν μαρτυρίες. Μαρτυρίες από γέλια που κόπασαν, από βλέμματα που έμειναν μισά, από λέξεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ μέχρι τέλους. Και όταν αυτά εξαντλούνταν, όταν το τραπέζι άδειαζε και η ξύλινη επιφάνειά του γινόταν ψυχρή σαν μνήμη ξεχασμένη, έφευγες ξανά. Κατευθυνόσουν εκεί όπου η καρδιά φυλά όσα δεν αντέχει να αποχωριστεί. Στις αναμνήσεις. Στα ψήγματα εκείνα πο

Βγήκα στο δρόμο, Κύριε, να Σε προ'υ'παντήσω εκεί, στην Ιερουσαλήμ που στρώθηκαν τα βάγια στα ωσαννά του πλήθους Σου γόνυ ψυχής να κλίνω και Βασιλιά του κόσμου αυτού να Σε αναφωνήσω. Πώς να διαβώ τα κύματα της Ερυθράς Θαλάσσης χωρίς ραβδί του Μωυσή το δρόμο μου ν' ανοίξει, να αποτινάξω τα δεσμά της φοβερής δουλείας και με φτερά στους ώμους μου δίπλα σου να πετάξω; Απ' τις πληγές του Φαραώ σφόδρα η ζωή εχτυπήθη και δείλιασε' το βήμα της άλλαξε στην πορεία και τα "σημεία των και

Κάθαρση δια του πυρός. Ένας δρόμος μετασχηματισμού. Κρατώ τη μερίδα του λέοντος. Το χέρι μου αγγίζει απαλά τα μαλλιά σου. Τα δάχτυλά μου χάνονται στην κυματιστή τους ροή. Μαζί σου νιώθω δυνατή, ευαίσθητη και ελεύθερη. Απεκδύομαι τη γήινη ύπαρξη και αγκαλιάζω το πνεύμα της φλόγας. Θα με βρεις να παλεύω για το ακατόρθωτο τις νύχτες που οι φτερούγες των πουλιών σκεπάζουν τα κουρασμένα βλέφαρα. Αποποιούμαι των κυριαρχικών δικαιωμάτων μου. Παρεισφρέω στην αιωνιότητα των στιγμών, ό

Χαμόγελο στη χάση του στιγμάτισε τις μνήμες –θαμπές τώρα κι εκείνες – σ΄ορίζοντα γραμμή. Κει, στέκει αταξίδευτος σαν πρόκληση αγκαλιάζει ματώνει και ραντίζει με στάλες το κορμί. Αν στην πορεία μου πολλά στοιχειά κλείσουν το δρόμο και με ποτίσουν πόνο οι στράτες κι οι σταθμοί, ξέρω πως όλα έρχονται για κάποιο πάντα λόγο, η δύναμή μου είναι κίνητρο και ορμή. Πεθαίνω ν' αναγεννηθώ, χάνομαι να υπάρξω, φτερούγες να πετάξω σε όσα αγαπώ. Όλα αυτά που θα 'ρθουνε και θα 'χουν σημασία

Στους δρόμους των λιόστρατων παραδομένοι στους ψιθύρους τής σιωπής τα βήματά μας μετουσιώνονται σε όνειρα απλωμένα πέρα από τα σύνορα. Σταθμοί οι στιγμές μας σε κάθε γωνιά τής ημέρας, σε κάθε ανάσα τής νύχτας· μια ιστορία γραμμένη με φως, σε σκιές που χορεύουν στα χέρια τού ανέμου. Αφήνουμε πίσω τα βάρη, τους φόβους και τις αμφιβολίες. Όταν η σιγή γίνεται λόγος εμείς ελεύθεροι αγκαλιάζουμε τον κόσμο δίχως όρια, δίχως φραγμούς. Στο σούρουπο οι σκέψεις γίνονται αμφίσημες, καθώς

Οθόνες, χθόνιες θεότητες, με πόση άνεση μετατρέψατε μέσα σε λίγα χρόνια την υφή τής ζωής σε απρόσωπο, παγερό γυαλί! Πώς χωρέσατε ανθρώπινα συναισθήματα και πόσο επιδέξια καταστήσατε την ανθρώπινη συσχέτιση ρηχή και είδος προς εξαφάνιση! Πώς καταφέρατε και φυλακίσατε την επαφή και την αντικαταστήσατε με το μήνυμα, πώς αλλοτριώσατε τα αληθινά πρόσωπα δημιουργώντας θλιβερά προσωπεία και πόσο απροκάλυπτα καλύψατε τη γλώσσα τού σώματος! Πώς πετύχατε να κάνετε το <<μαζί>> <<απέναντ

Νεράιδα μισχόκορμη, ξέχωρης ομορφιάς αλαφροπερπατούσε. Με τα λυτά της τα μαλλιά – σωστό αερικό – μυστήρια κρατούσε. Πάνω στο κύμα χάραζε τους κύκλους τού νερού φεγγαροσμιλεμένους. Και τραγουδούσε βάσανα με αναφιλητά σε κόσμους ξεχασμένους. Απ' το βυθό τής θάλασσας λαχτάρησε τη γη τ' ανθρώπινα να μάθει. Ολονυχτίς εχόρευε και ξόρκιζε –θαρρείς – θνητών αρχαία πάθη. Πριν φτάσει το ξημέρωμα, πριν να τη δει η αυγή μες στο νερό βουτάει και όλα όσα έζησε σαν ονειροσκιά τα αποχαιρετ

Η Λιάνα, όπως κάθε μέρα έτσι και σήμερα, περπατούσε αργά στους δρόμους που ζωντάνευαν σιγά-σιγά από την κίνηση. Το πρωινό φως γλιστρούσε ανάμεσα στα κτίρια. Κάθε βήμα της είχε ρυθμό, σαν να συντονιζόταν με την κίνηση τής πόλης. Δεν φοβόταν πια τον χρόνο· πλέον τον παρατηρούσε να ξετυλίγεται μπροστά της, σε όλο του το μεγαλείο και άρχισε να εκτιμά περισσότερο την κάθε της μέρα. Τα χέρια της, ακόμα ζεστά από τον ύπνο, άγγιζαν τους παγωμένους στύλους τού οδοφωτισμού. Εκείνη η μι

✨✨Πέρα απ' τα όρια τής φθοράς εφάνη η Αλήθεια. Σάρκα η αγάπη έγινε κι ήρθε να κατοικήσει το Άπαν μέσα στο φθαρτό το Φως μες στο σκοτάδι. Το σπήλαιο αντιφέγγισε στη δόξα Τού Δεσπότη και η νυχτιά ξημέρωσε αρχή τού νέου κόσμου. Σήμανε ανακαίνιση σε άνθρωπο πεσόντα. Σε μια ασήμαντη Βηθλεέμ πώς χώρεσε ο Κτίστης!💫 Στέλλα Μιχαήλ Ζωγράφου ✨

💕🌹Τού έρωτα η πιο απαλή νότα αναδεύτηκε σαν μυστικός παλμός μέσα στο στήθος μου. Μαζί της άνοιξαν οι δέκτες τής προσμονής, εκεί που οι στιγμές κυλούν ατέρμονα, σμίγοντας το πριν με το μετά, σαν προάγγελμα κάποιας αόρατης –πλην ολόφωτης μοίρας. Στο έαρ τής σαγήνης, όπου οι πλόες των ονείρων χαράζουν ανεμόστρατες στο στερέωμα, είδα την ψυχή μου να αναζητά ανασύσταση · να βρει ξανά διέξοδο μέσα στην αμείλικτη εντροπία των ημερών. Κάποτε, μια ριπή ανέμου πέρασε από πάνω μου σαν

Ψίθυροι, σαν παλιές αγάπες χτύπησαν το τζάμι το πρωί. Ζητούσαν άδεια να εισβάλλουν ξανά στη ζωή μου. Άνοιξα λίγο την κουρτίνα∙ το φως έμπαινε διστακτικά, μαζί του κι εκείνη η γνώριμη αίσθηση πως κάτι από το παρελθόν ήρθε να με αναζητήσει. Στάθηκαν εκεί, στις άκρες της μνήμης, σαν απόηχοι που αρνούνται να σβήσουν. Κι εγώ, μισοξύπνια ακόμη, ένιωσα πως αν άπλωνα το χέρι, θα άγγιζα όσα νόμιζα πως είχα αφήσει πίσω. Μα οι ψίθυροι, όπως οι παλιές αγάπες, είναι λεπτοί και εύθραυστοι∙