Στη μνήμη του καθρέφτη 💗

Θεωρούν ότι λέω την αλήθεια.

Δεν είναι ακριβές.

Εγώ δείχνω μονάχα ό,τι στέκεται απέναντί μου.

Την αλήθεια την κουβαλάει ο καθένας μέσα του.

Εδώ και δεκαετίες βρίσκομαι κρεμασμένος στον ίδιο τοίχο.

Κάθε πρωί υποδέχομαι πρόσωπα βιαστικά, πρόσωπα κουρασμένα, πρόσωπα ερωτευμένα με τον κόσμο ή απογοητευμένα από αυτόν.

Παρατήρησα κάτι παράξενο όλα αυτά τα χρόνια.

Οι άνθρωποι κοιτούν τα μάτια τους ελάχιστα.

Στέκονται μπροστά μου αναζητώντας μια ρυτίδα, μια λευκή τρίχα, ένα σημάδι που χθες δεν υπήρχε, μια αλλαγή στο σώμα τους...

Μελετούν όσα άλλαξε ο χρόνος και προσπερνούν όσα κράτησε ζωντανά.

Θυμάμαι μια γυναίκα που ερχόταν κάθε πρωί και χαμογελούσε, όχι απαραίτητα γιατί ήταν χαρούμενη πάντα.

Πέρασε χρόνια δύσκολα.

Το χαμόγελο χάθηκε.

Κι όμως, κάτι στο βλέμμα της συνέχιζε να λάμπει.

Κανείς δεν το πρόσεξε.

Ούτε εκείνη.

Σήμερα στάθηκε μπροστά μου η εγγονή της.

Έχει τα ίδια μάτια.

Έσκυψε λίγο και κοίταξε την αντανάκλασή της.

«Δεν μοιάζω σε κανέναν», σκέφτηκε.

Θα ήθελα να της εξηγήσω ότι κάνει λάθος.

Οι άνθρωποι μοιάζουν σε πολλούς.

Στα πρόσωπα των προγόνων τους.

Στις αγάπες που τους διαμόρφωσαν.

Στις απουσίες που τους σημάδεψαν.

Και στις ελπίδες που αρνούνται να εγκαταλείψουν.

Τελικά, άλλα κρατά η επιφάνειά μου κι άλλα η μνήμη μου.

Η πρώτη γνωρίζει πρόσωπα· η δεύτερη θυμάται βλέμματα...💕✨💕

Στέλλα Μιχαήλ Ζωγράφου ✨