Οι άνθρωποι πάντα ψάχνουν μια πόρτα που θα αναγνωρίζει τα ίχνη τους όταν επιστρέφουν.🏠💕

Ούτε και σήμερα άνοιξα κάποια πόρτα.

Κρέμομαι εδώ και χρόνια σ' ένα σκουριασμένο καρφί, δίπλα στο παράθυρο της αποθήκης. Κανείς δεν θυμάται ποια κλειδαριά μου ανήκε. Ούτε εγώ είμαι βέβαιο πως θυμάμαι.

Κάποτε, κάθε πρωί, με έπαιρνε μαζί του ένας άντρας με χέρια τραχιά από τη δουλειά. Με έβαζε στην τσέπη του τζάκετ του και περπατούσαμε δρόμους μακρινούς.

Τότε νόμιζα πως οι πόρτες ήταν το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο.

Ύστερα κατάλαβα πως η αξία της κάθε πόρτας μετριόταν από τους ανθρώπους που την περνούσαν, από τις ζωές που υποδεχόταν και αποχαιρετούσε.

Είδα παιδιά να φεύγουν θυμωμένα και να γυρίζουν χρόνια αργότερα με γκρίζους κροτάφους. Είδα γυναίκες να μπαίνουν σε σπίτια κλαίγοντας από απελπισία. Είδα άντρες να κρύβουν στα χέρια τους ερωτικά γράμματα που δεν τόλμησαν ποτέ να δώσουν.

Οι πόρτες άνοιγαν και έκλειναν ενώ πίσω τους σφάλιζαν μυστικά.

Οι ζωές άλλοτε έμεναν μισάνοιχτες και άλλοτε σφράγιζαν οριστικά, δίχως να αφήνουν περιθώρια επιστροφής.

Σήμερα, καθώς το απογευματινό φως γλίστρησε από το παράθυρο, ένα κορίτσι μπήκε στην αποθήκη. Άνοιξε ένα παλιό κουτί, ξεφύλλισε φωτογραφίες, χάιδεψε ένα ξεθωριασμένο μαντίλι και με κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα.

«Άραγε τι να άνοιγε αυτό το κλειδί;» ψιθύρισε.

Χαμογέλασα μέσα στη σιωπή μου.

Αν μπορούσα να της απαντήσω, θα της έλεγα πως ναι μεν άνοιγα σπίτια μα κυρίως επιστροφές.

Γιατί οι άνθρωποι, όσο μακριά κι αν φύγουν, περνούν ολόκληρη τη ζωή τους ψάχνοντας το ίδιο πράγμα:

μια πόρτα που να αναγνωρίζει τα ίχνη τους όταν επιστρέφουν.  

Στέλλα Μιχαήλ Ζωγράφου ✨