Αδέσμευτο Σύμπαν, απάγκιο της θλίψης μου καίγεσαι από φλεγόμενα αστέρια που ξεψυχούν στους ανηφορικούς δρόμους της σκλαβιάς μου Ελεύθερα πνεύματα των προγόνων μου εμφωλεύουν μέσα σου, καταδεικνύοντάς μου την τρομερή όψη του δικού μου ανείπωτου βίου Οι ελπίδες μου για μια νέα απελεύθερη ζωή ματωμένες αργοπεθαίνουν Καταπτοημένη μένει η ουράνια θάλασσα του φωτός που δε με φωτίζει τόσους πολλούς αιώνες Δούλη είμαι ακόμη άπληστων και σκληρών εμπόρων γεμάτων με άνομους πόθους κέρδο

Οι αναμνήσεις θα σε βρίσκουν πάντοτε και παντού Σε κάποια ξεχασμένη γωνιά της Γης αλλά και κάποιου άγνωστου πλανήτη στις εσχατιές του διαστήματος Μέσα στις μολυσμένες θάλασσες της υδρογείου αλλά και σε μονοπάτια του Σύμπαντος που ακόμη δεν αντίκρισες Δε είναι τυλιγμένες με το φως των αστεριών κι εσύ με χέρια μουδιασμένα θα παλεύεις να τις διώξεις για να μην πονάς με την απώλεια μου Αποκαμωμένη θα σταθείς στο κέντρο της επουράνιας αμμουδιάς που κάποτε διασχίζαμε με το αστρόπλο

ΠΟΙΗΜΑ ΑΦΙΕΡΩΜΈΝΟ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ ΣΥΖΥΓΌ ΒΑΛΙΑ. Ανάμεσα στ' αστέρια έψαχνα να σε βρω Αναζητούσα εκείνο το κορμί που κρυβόταν στις σκοτεινές γωνιές του διαστήματος φοβούμενο να μην κλέψει το φως απ' τον ήλιο Αναζητούσα το κορμί το κρυμμένο απ' τα αδηφάγα βλέμματα άπληστων, ουράνιων πλασμάτων Ήξερα πως κάπου θα ήταν κουλουριασμένο να περιμένει τους διψασμένους ουρανούς της αγάπης μου Περιδιάβαινα στο στερέωμα με την ελπίδα της προοπτικής μιας δυνατής συγκίνησης κι ενός τεράσ

ΠΟΙΗΜΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ 17 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1973 ΕΠΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΙΩΠΗΣ Επτά χρόνια ήμασταν πιασμένοι στα δίχτυα του φόβου και της σιωπής Το στόμα μας ήταν κλεισμένο ερμητικά μα φώναζαν οι πληγές στο σώμα μας και το άλικο αίμα των ονείρων μας Οι πόθοι μας για τον άρτο τον επιούσιο, για την ελεύθερη ζωή και την αδέσμευτη παιδεία κείτονταν ακίνητοι στο πεζοδρόμιο των χαμένων ημερών μας χωρίς κανένα σημάδι ανάστασης επάνω στο πληγωμένο τους κορμί Επτά χρόνια ήμασταν

Βύζαξα λαίμαργα την αιώνια νύχτα Σταμάτησα με τα χέρια μου τις ηλιακές καταιγίδες για να μην κάψουν τα όνειρα μου Άνοιξα με τα δόντια μου...

Μέσα στου Σύμπαντος την σιωπηλή οχλοβοή και τις εκτυφλωτικές λάμψεις των άστρων σε συνάντησα Σαν πλανήτη γεμάτο υποσχέσεις για μια νέα...

Φυλακίστηκα γι' άλλη μια φορά στ' απόκοσμα όνειρα μου Εκείνα τα όνειρα που σε βαστούν γερά μέσα στην αγκαλιά τους χωρίς να σε αφήνουν να...

Όλα στο διάστημα είναι ένας σιωπηλός θόρυβος χωρίς τέλος Ασυναίσθητα πλοηγώ το αστρόπλοιο μου μ' εκκωφαντικό ήχο Όλες οι ημέρες μου είναι...

Ο έρωτας μου για το Σύμπαν επηρεάζεται πάντα απ’ τις ελλειπτικές τροχιές των ουρανίων σωμάτων και των αδέσποτων ονείρων μου Με ιλιγγιώδη...

Ποιός ηλιακός άνεμος σ’ έσπρωξε σε αυτόν τον άγνωστο πλανήτη ουράνιε Οδυσσέα; Πόσα παθήματα σέρνεις μαζί σου; Πόσων εμπειριών σου το...