Θόρυβοι και ήχοι

Όλα στο διάστημα

είναι ένας σιωπηλός θόρυβος

χωρίς τέλος

Ασυναίσθητα πλοηγώ

το αστρόπλοιο μου

μ' εκκωφαντικό ήχο

Όλες οι ημέρες μου είναι γεμάτες

με τη φασαρία απ' τις τουρμπίνες

του ουράνιου οχήματος μου

Αλύπητα σπάζω

σ' εκατομμύρια κομμάτια

την ανύπαρκτη σιγή του Σύμπαντος

Θορυβωδώς απλώνω τα χέρια μου

να φθάσω σε μια άλλη ζωή

που υπάρχει πέρα

απ' την καθημερινή δική μου

την πλημμυρισμένη μοναξιά και ανία

Σφίγγω στη φούχτα μου

τον άχρονο χρόνο

Στάζει ασταμάτητα

αθανασία και ηχοχρώματα

Ποιός πιστεύει ότι,

αντέχω τον εαυτό μου

μέσα σε αυτούς τους απόκοσμους ήχους;

Η πιο φρικτή στιγμή στη ζωή μου ήταν,

όταν αποδέχτηκα την κατάσταση αυτή υποχρεωτικά

για να μη νιώθω μόνος

Δεν το απολαμβάνω καθόλου όμως

Απλώς είναι απ' το πιο αναγκαία κακά το προτιμότερο,

απ' όλες τις θανατικές ποινές

η πιο ανώδυνη

Ίσως θα πρέπει να ξεκινήσω

τη ζωή μου απ' την αρχή,

προτάσσοντας ένα αναλλοίωτο,

επικουρικό "ΛΑΘΕ ΒΙΩΣΑΣ".

Χρήστος Ντικμπασάνης