Ήταν κάποτε απέναντί μου γιατί ήμουν παιδί . Περνούσαν τα χρόνια και τη φώναζα, Ηταν φορές που μου γύριζε την πλάτη κι άλλες φορές που γελούσε ,αλλά είχε και τόσα να μας πει. Μέσα στο πλήθος χανόταν έψαχνα να τη βρω μίλαγε φώναζε, χάριζε χαμόγελα δίψαγε για κουβέντες και άκουγα κάποιες φορές που τη χλεύαζαν. Είχε πολλούς εχθρούς και δεν ήταν εύκολη επιλογή όλοι να την ακολουθήσουν, έλεγαν μη φοβάστε εγώ σε κρατούσα καρφιτσωμένη στο πέτο μου για να έχω πάντα ειρήνη ,κρυφή

Γλυκά χάραζε η μέρα με ανταύγειες χωματιστές. Στο πελάγου και στου ουρανού το γαλάζιο και θαλασσί. Στα κατάρτια οι γλάροι της μέρα το άγελμα χαρούμενοι φώναζαν. Σταμάτησε η θάλασσα να πάλλεται τρυφερή μοναδική απλώνονταν ως εκεί που η ματιά σκόνταφτε πότε σε βράχια πότε σε κάτι που αρμενίζει πότε σε κάτι που πετούσε, και στην άκρη του Λιμενοβραχίονα το φάρο που ρυθμικά αχνοφαίνοταν ο ήλιος άρχισε να προβάλει από τον βράχο της Παναγίας που αν και ψηλά αν και μακριά σαν

Σκόρπια κομμάτια απ' το φεγγάρι την πόρτα μου χτυπούν, είναι ακόμα αξημέρωτα τι θέλουν να μου πουν. Γράφουν στο τοίχο δύο στιχάκια τα αηδόνια που περνούν, Να μην χαθούν τα λόγια που έχουν να μου πουν. Φυσά ο αγέρας και παγώνει την κάθε στάλα της βροχής, Πονάει λέει το φεγγάρι θυμάται άλλη εποχή. Χαράζει η μέρα και ο ήλιος το μάτι κλείνει σιωπηλός, Μαζεύει όλα τα κομμάτια τώρα θα υπάρχω μόνο εγώ. Η νύχτα έσβησε με πόνο Και ας τραγουδούσαν τα πουλιά, κάποιος πονούσε κι ήταν

Μες στο έρημο το σπίτι. Τριγυρίζεις χαμένο, Αχ μικρό μου σπουργίτι, Πως είσαι τρομαγμένο. Έξω φυσάει ο βοριάς αξημέρωτη βραδιά. Και να ψάχνει παρηγοριά, Παγωμένη η καρδιά. Που θα βρεις μικρό ζεστασιά, Τρομαγμένο σπουργίτι. Σε ποια τάχα αγκαλιά, Που, όλοι σε λένε αλήτη. Ένα φως στο σκοτάδι ζητούσες, Και την άδικη τη ζωή ρωτούσες. Αν και εγώ έχω μια σκεπή. Αχ πόση πίκρα η καρδιά να χωρέσει. Νίκη Σιγάλα 🌺

Πάλευα να βρω τον εαυτό μου πολύ καιρό τώρα ανάμεσα σε ερείπια ανάμεσα σε άχρωμους τοίχους! Έφτιαχνα με το νου ανάγλυφους βράχους βουνά που επάνω περπατούσε ο ήλιος πειράζοντας τα δέντρα. Προσπαθούσα να ακούσω το γλυκό κελάρισμα ποταμού και το τιτίβισμα των πουλιών ελεύθερα να πετάνε! Με κράταγαν με αλυσίδες σκουρασμένες που τώρα έσπασαν... Και πάλι ελεύθερη μπορώ να ανασαίνω, εκεί που η ψυχή παίρνει ζωή!. Νίκη Σιγάλα 🌺

Απέραντη η θάλασσα ατελείωτα βουνά Μα τωρα όλα χάνονται μες στην ομίχλη τη βαριά. Πολλές,Πολλές φορές θαρρείς Ότι την καταπίνει κάπου κάπου ο χιονιάς Σαν νύφη τη ναι ντύνει. Μα σαν φυσήξει ο βοριάς Έρθει Ανεμοχορεύτρα Τρέχει φεύγει γρήγορα Χάνεται η πλανεύτρα. Και τότε βγαίνει καθαρή Άρωμα να σκορπίσει Με τον αερά δροσερό Πάλι να σε μεθύσει. Ήλιος την μέρα ζωγραφιά Τη νύχτα το φεγγάρι Κάθε στιγμή μια ομορφιά Απ' τη καρδιά,κανείς δεν θα σε πάρει. Νίκη Σιγάλα 🌺

Χρόνια πολλά μανούλα σου λέω δυνατά το δώρο μου θα είναι πολλά πολλά φιλιά. Την αγκαλιά θα ανοίξω που είναι δώρο ακριβό όπως εσύ μου χάρισες όταν ήμουνα μωρό. Μανούλα στη γιορτή σου λουλούδια θα μαζέψω σε σένα να χαρίσω που τόσο σ' αγαπώ. Χρόνια πολλά σου λέω μανούλα γλυκιά μου εγώ θα σε έχω πάντα με στη δικιά μου την καρδιά. Στη μανούλα θα τις δώσω ένα δώρο εγώ μικρό που μου λέει πόσο της αρέσει να της το δίνω εγώ. Μια θα είναι η αγκαλιά μα χιλιάδες τα φιλιά θα χτυπάει δυνα

Μάης της άνοιξης ο γιός Εγώ είμαι χαμολούλουδο, με πόνο και με δάκρυ Εκεί όπου γεννήθηκα, στου Αιγαίου ειν’ η άκρη. Νεραΐδα η ποίηση όλο ομορφιά γεμάτη Το όνειρο καλοδέχτηκε σε μαγικό αργυρό παλάτι! Σέρνει η άνοιξη χορό με όλα τα λουλούδια και ακολουθεί ο βιολιτζή με όμορφα τραγούδια. Σήμερα του μαγιού στη εξοχή να πάμε όλοι Σε κάμπου σε λαγκάδια ρεματιές, και ολάνθιστο η καρδίες μας περιβόλι. Από το χέρι πιάνουνε τον ανθοστολισμένο γιο να το ναι βάλουνε, κι αυτό μες στο χ

Αυτή τη νύχτα που να μιλήσω σε ποιον να τα πω, πόσο μεγάλος είναι ο πόνος και σκοτεινιά μες στο μυαλό. Έχω μια αμφιβολία είμαι στα χρόνια της εφηβείας, και είμαι τόσο μόνος βαρύς στην καρδιά μου ο πόνος. Μες στο μυαλό μου χιλιάδες σκέψεις με βασανίζουν ως το πρωί. Και να μην έχεις ένα χέρι κάπου να κρατηθείς. Αχ, με πιάνει αυτή η αμφιβολία είμαι στα χρόνια της εφηβείας, που όλοι σου λένε τι θέλουν να κάνεις εσύ. Μες στου μυαλού την καταιγίδα και ο κόσμος να μη σου δίνει ελπί

Εκεί που ο ήλιος έγνεψε στο πρώτο το λουλούδι, Ακούστηκε από τον ουρανό ολόγλυκο τραγούδι. Με σχιστή ουρά και στήθος σαν το Χιόνι,η χελιδόνα έφτασε,το κρύο κόσμο λιώνει. Κουβάλησε στις φτερούγες το μπλέ του Αιγαίου και γέμισε χαρές,όλες τις ρούγες. Έφερε γλύκα στον Μάρτη και στον Απρίλη ζάχαρη, μέλι στα χείλη και ανθοστόλισε λουλούδια την αυλή. Ψιθύρισε μυστικά πως ο χειμώνας πάει μακριά κι όλη η ζωή απ' την αρχή ξανά χαμογελάει. Η γη όλη άνθησε τον κόσμο να στολίσει Η Ε

Βουρκωμένη η άνοιξη στο βοριά μιλάει πάρε το λευκό το μαντήλι μου στρώσε το σε θαλασσινό ακρογιάλι. Να το δουν γλαροπούλια του αιγαίου λευκά πουλιά. Να φωνάξουν να παίξουν με χαρά τα παιδιά. Άκου πως η θάλασσα τους μιλάει... και ζητάει τα μαλλιά τους να χαϊδέψει τρυφερά ... Να τα κρατήσει στοργικά στην αγκαλιά... Βουρκωμένη η άνοιξη, θα κρυφτεί πριν η μέρα χαράξει και τον πόνο θα κρύψει στα μοβ,ροζ,κόκκινα, μενεξέδι,λευκά, λουλούδια χωρίς να αναστενάξει.

Πλασματάκι μου μικρό Θέλω να σε βλέπω να ανθείς σαν τα λουλούδια του μπαξέ μου. Ξένο χέρι να μη σε ακουμπάει αν εμένα πρώτα δεν ρωτάει. Θέλω να βλέπω να ανθεί πάντα το χαμόγελο στα χείλη σου, να σου λέω παραμύθια για να κοιμηθείς και αλήθειες όταν γλυκά ξυπνάς. Να σε παίρνω αγκαλιά και να σου τραγουδάω, είσαι της ζωής μου ή ζωή και διπλά πως σε αγαπάω. Είσαι η σκέψη μου όπου πάω, είσαι το μενταγιόν μου το ακριβό μες στην καρδιά μου. Κι όταν ακούω το δικό σου γιαγιά

Στη λίμνη των αηδόνιων θα πάω να τραγουδίσω βάσανα και προβλήματα μες στο νερό να αφήσω. Τραγούδα δόλια μου καρδιά μαζί με τα αηδόνια στων δέντρων είναι στα κλαδιά της λίμνης της αιώνιας. Να ακουστεί το τραγούδι μας να αφήσει εποχή να έρχετε κάθε πονεμένος στη λίμνη για ευχή. Ήσυχο,της λίμνης το νερό τα δέντρα το σκιάζουν αηδόνια είναι από καιρό τραγούδι δεν αλλάζουν. Νίκη Σιγάλα 🌹

Ένα μικρούλη λουλουδάκι αχ, να μπορούσα στη ζεστή μου αγκαλιά να το κρατούσα, μα μου είπε,εγώ αντέχω, γιατί εχω δίψα για ζωή θέλω τον ήλιον αντικρίζω. Τα δάκρυά σου σκούπισέ τα. Μην με λυπάσαι,έχω περάσει πιο πολλά, στάλα είναι μονάχα και όχι δάκρυ γιατί έχει απόψε ξεστεριά, μα άμα θέλεις κοίταζε μόλις στον ήλιο ζεσταθώ θα ανοίξω όλα τα πέταλα μου,θα είμαι πανέμορφος άνθος. Νίκη Σιγάλα 🌹

Λόγια και τιμές, Λέξης και αγωνία, Πείσμα και τόλμη, μπροστά στο αγώνα, μπροστά στη ζωή , Μάνα, Γυναίκα, αγάπη,Αδελφή, στοργή. Χορεύει ο χρόνος κι εσύ γελάς, μέσα στο σπίτι,στη δουλειά, Πόνος και θλίψη, μελάνι στεγνό, με άγραφος νόμος με νοτισμένο φτερό, αρχαία γραφής. Γυναίκα μπροστά στον αγώνα, μπροστά στη ζωή, Γυναίκα δύναμη με ψυχή. Μάνα,αγάπη,Αδελφή. Νίκη Σιγάλα 🌹 🌹 🌹

Είναι φορές που η ζωή πονάει μαζί με σένα και λέει, πως όλα αυτά δεν ήτανε γραμμένα. Μα πώς οι μοίρες τα μοίρασαν... Τις τύχες σκόρπισαν αλλού, και άφησαν όμορφες καρδιές να υποφέρουν να πονούν. Βαρύς ο αναστεναγμός ταξίδι για να κάνει... στη θάλασσα στο πιο βαθύ πηγάδι να πεθάνει... Όμορφη να είναι η καρδιά να μην αναστενάξει... Στο παραθύρι το αργυρό φεγγάρι κάθε βράδυ, και σμαραγδένια δάκρυα απ' της αγάπης χάδι. Νίκη Σιγάλα 🌹

Μη τον κοιτάς και απορείς πως ένας άνθρωπος μπορεί να κρύβει την μορφή του. Κάποτε είχε ονειρευτεί να έχει αγάπη στην καρδιά του, να έχει νεράιδες στην αγκαλιά του. Μα μες στο χρόνο τον τρελό και στου καρναβαλιού τη ζάλη, έτυχε να δει μια ματιά που του τάξε μόνο χαρά, μα ήταν μάγισσα τόσο τρελή,που είχε ντυθεί φανταχτερά χρώματα είχε η φορεσιά. Ήταν η νύχτα με αστέρια κι άνθη είχαν τα γιασεμιά μια νύχτα ονειρεμένη μόνο μία. Μέσα στη ζάλη του ποτού και του καπνού

Αυτήν την πόρτα την κλειστή θέλει να ξανανοίξει Και κάτω στο κατώφλι της Ρίζωσε και θα ανθήσει. Τα δάκρυα ήταν δροσερά Σαν τις βροχής τις στάλες το πότισαν το κράτησαν Δροσιά κάτω από τις σκάλες. Έλα κυρά και άνοιξε Πάλι όπως και πρώτα μπαινόβγαινε καθημερνά Τούτη εδώ την πόρτα. Να στέκεις και να μου μιλάς Εγώ όλο θα ανθίζω Κι έξω το κατώφλι σου Όμορφα θα στολίζω. Καντάδες από βραδύς Να ξέρεις θα σου λέω Έχε την πόρτα ανοιχτή Μόνο μου να μη κλαίω. Ένα γεράνι φέρε μου Παρέα

Έλα ,Έλα να πάμε μια βόλτα έτσι, χωρίς λόγο, χωρίς προορισμό, να αφήσουμε το μέσα μας να μας οδηγήσει, εκεί που ο νους σωπαίνει και μιλάει η ψυχή. Έλα, να γίνουμε παιδιά ξανά στη στράτα, με βήμα αργό, αμέριμνο και δροσερό, να δούμε το φως που φιλντίσι σπέρνει πάνω στο φύλλο, στο νερό, και στο όνειρο. Έλα, Ελα να σε αγκαλιάσω εαυτέ μου, για όλα τα όμορφα που μου χαρίζεις κάθε μέρα, για τη σιωπή, το δάκρυ, το χαμόγελο, που με κρατούν αληθινό και μες στην ώρα. Να γείρω το κεφάλι

Η νύχτα δειλά δειλά το φουρό της διπλώνει και ότι τούλι έχει αφήσει μες στα σύννεφα το κρύβει. Ότι τώρα τελειώνει κάτι άλλο αρχίζει! είναι η μέρα που με κέφι τραγουδάει , με του ήλιου τις αχτίδες μιλάει,για το λευκό της φουστάνι.. Τα πουλιά στα κλαδιά ξυπνούν και θα πουν καλημέρα .. Συντροφιά ανήσυχος ζητάει ο αέρας μια κουβέντα μαζί του να πεις να είναι όμορφη η Κυριακή. Τα παπούτσια στο χέρι λες και κοντά σου είναι το καλοκαίρι στα βουνά τριγυρνάς πάλι κάποιος