Μορφές, κορμιά γυμνά! Στου χρόνου το πέρασμα στην βαρβαρότητα των Ανθρώπων! Κι όμως απλώνουν τα κλαδιά τους να μαγνητίσουν την ματιά! Να σου δείξουν διάφορες μορφές! Να σε προσκαλέσουν στην σκιά τους! Όσα έχουν την χαρά και μπορούν να το κάνουν! Κουρασμένη κάθησα κάτω από μια οξιά... Έβγαλα το σακίδιο κι ακούμπησα την πλάτη μου στο κορμό της! Ένιωσα τη ζωή που είχε αυτό το δέντρο! Με είχε στην αγκαλιά της άρχισε ένα γλυκό τραγούδι! Κοιτούσα τα μεγάλα κλαδιά της πόσο ψηλά ή

Με το φως της ημέρας φώναξε δυνατά η ζωή είναι δικιά μου και αν σε γη ξερή καμένη περπατάω έχω ακόμη ανάσα να αντισταθώ να φωνάξω αέρα και ένα ΟΧΙ να πω.. Μια σκέψη περνάει απ το μυαλό μου ποιος άραγε να είναι ο εχθρός;....... Μες στην μαύρη μου σκέψη μια λευκή πεταλούδα γύρω μου πετάει τραγουδάει... ναι..τραγουδάει μια χαρούμενη ελπίδας σκοπό... Και μετά ένα μπάσο μελαγχολικό ..θέλει ανθρώπους με δώρο καρδιά θέλει πείσμα, θυσία θέλει , θέλει νέων κορμιά ... Βλέπεις τώρ

Στα κύματα του αιγαίου με λόγια του βοριά σε γνώρισα μια μέρα με ολόλευκα φτερά. Του κόσμου ομορφιά μικρή δροσοσταλιά γλυκιά μου ζωγραφιά με,θαλασσινά πουλιά. Αγάπη σε φωνάζω στα βάθη χάνομαι κι αν φύγω από εσένα σε δίχτυ πιάνομαι. Αγάπη σε φωνάζω βράχος ακρογιαλιάς θα γίνω εγώ για σένα να σε έχω αγκαλιά. Το όνομα σου χάραξα στην άμμο μα ,είναι κρίμα γιατί έρχεται ολόλευκο το σβήνει κάθε κύμα . Νίκη Σιγάλα ❣️

Χάραξε η μέρα και εσύ το παραθύρι σου το κρατάς κλειστό. Έμαθες να απομονωνέσαι να κρύβεσαι, περνούν τα χρόνια λες,κι νιότη φεύγει. Ε, και λοιπόν δεν συνεχίζει η ζωή; Βαρέθηκα να ζω τα ίδια, το λες και σκύβεις το κεφάλι. Άνοιξε το παράθυρο ο ήλιος έχει προβάλλει, χαμογελάει όταν του χαμογελάς, σου χαρίζει φως και χρώματα. Άσε πια αυτό το κινητό που μέρα νύχτα το κρατάς, βγες να περπατήσεις να δεις, να ακούσεις να μιλήσεις μην το κρατάς το παράθυρο της ζωής κλειστό. Έχε

Πριν ακόμα φωτίσει η μέρα, ξυπνούσαν και ετοιμάζονταν για το χωράφι,τη γη να δουλέψουν ,αγροτιά... Ίσως κάποιοι το θεωρούν εύκολο αλλά πόσοι μπήκαν για λίγο στη θέση τους, σκέφτηκαν πόση κούραση και ταλαιπωρίας μέσα στο κρύο στον ήλιο και στην βροχή. Ένα δισάκι στον ώμο με λίγο ψωμί , τυρί λίγες ελιές αυτά που είχαν δουλέψει αυτό που με τόσο μόχθο είχα κάνει, να οργώσουν ,να ποτίσουν ,να θερίσουν ,να φτιάξουν ψωμί, τυρί, και το κρασί. Οι δουλειές του αγρότη, κι ό

Κυριακή πρωί ε,ναι πίνεις ποιο χαλαρά τον καφέ σου και εκεί σου έρχεται η ιδέα σαν αστραπή στην σκέψη. Οκτώβρης τα αγαπημένα μου κρίνακια ναι ναι μια βόλτα και μαγικές στιγμές , ώρες μπορείς να περπατάς! Φτάνοντας ένα χαλί απλώνονταν - η καρδιά, γεμίζει συναισθήματα κι αυτά τα μικρούλια κρίνακια και κυκλαμινάκια, λες και τρόμαξαν μόλις πλησίασα λες και έτρεχαν να κρυφτούν μες στις σχισμές των βράχων μες στου θάμνους... Κάτω από μεγάλες πέτρες! Τι ομορφιά! Μα όταν άνοιξα

Ήρθε το φως να με ξυπνήσει... πάνω στον ύπνο το γλυκό η πρωινή αυγή τρεχάτη. Λες και με είχε άχτι... δροσοσταλιές το πρόσωπο μου ραίνει ξυπνά και έστησαν οι μέλισσες χορό η πλάση έχει ξυπνήσει ανθούς να δεις να θαυμάσει. Στο ξερανέμι άντεξαν τώρα όμως με τις δροσοσταλιές δροσίστικαν και ανθούν έβγαλαν να ομορφαίνουν τον τόπο να προσφέρουν τροφή σε επίγεια πλάσματα ... Τούτα τα θαύματα σε ένα τόπο γίνονται που οι άνθρωποι δεν πίστεψαν ακόμα. Μυρίζει η κάθε μέρα θυμίαμα κα

Ω, Παναγιά μου Καλαμιώτισσα! Πέλαγο που η ματιά μου δεν μπορεί να σταματήσει… Θάλασσα φουρτουνιασμένη! Όταν σε θωρώ, με σαγηνεύεις… Κι όταν των κυμάτων σου τους ήχους ακούω να σκάνε πάνω στους ακούνητους βράχους με ορμή, λες και αυτοί φταίνε που είναι εκεί και θέλεις να τους διώξεις. Και σε λίγο, τρυφερά, ήρεμα, γαλήνια, να τους κρατάς στην αγκαλιά σου, να τους νανουρίζεις γλυκά! Λες και θέλεις να τους μαγέψεις, να τους σαγηνέψεις, να τους πλανέψεις, να μένουν εκεί και να μην

Το φως το χρυσαφένιο της ανατολής προβάλλει, σκίζει τα σύννεφα ο ουρανός και ποίημα γίνεται πάλι. Πάνω στο κύμα χορεύουνε, λουσμένη μέσα στο φως τυλίγει η αυγή τη μέρα αυτή κι ας είναι ο κόσμος σοφός. Όλα μαζί φαίνονται, γίνονται μία αλυσίδα χρυσός κρίκος η κάθε μας λαχτάρα και ελπίδα Ξυπνάει η φύση ολόγυρα και το αγέρι πνέει, γλυκά ψιθυρίζει μυστικά και η καρδιά μας κλαίει . Από τη χαρά την αμέτρητη που φέρνει η νέα μέρα, διώχνουμε κάθε σκοτεινιά και διώχνουμε τη φοβέρα. Κρ

Μέσα από τα μάτια σου είδα το φως της ανατολής έτσι που απλωνόταν η ημέρα σκορπούσε ολόγυρα τραγούδια καλημέρας φύσαγε το αεράκι δροσερό και τα πουλιά γλυκόλαλα παρέα πρωί ήρθαν, φτερούγισαν σε κάθε σου κλαδί ,κέντουσαν πιο πολύ τη μέρα... χρυσές σταγόνες της βροχής χαθήκαν στα φύλλα ... Κι οι αχτίδες του ήλιου έτρεξαν να ρουφήξουν κάθε σταγόνα. Βγήκε ο ήλιος ποιο πολυ και σμήνος οι μέλισσες οι πεταλούδες μελωδικό ζουζούνιστικο το τραγούδι τους... Έφτασε μεσημέρι καίει ο

Μέσα στην πόλη τριγυρνώ, μες του κόσμου το χαλασμό. Αλάνι μόρτικο παιδί που έχεις πάει που έχεις χαθεί, τούτη την ώρα το ξεριζωμού να σε βρω ψάχνω εγώ παντού. Όποιον κι βλέπω το ρωτώ, μην σε είδε μην πέρασες από δω. Αλάνι μόρτικο παιδί είσαι στην πρώτη τη γραμμή γελάς, φεύγουμε από τον τόπο μας και εσύ ακόμα πολεμάς. Η πόλη όλη καίγεται καπνός είναι γεμάτη, από την πόλη φύγετε.. πίσω να μη γυρνάτε. Αλάνι ανημόρτικο παιδί εσύ κάτω δεν το βάζεις" σημαία ελληνική κρατάς ζήτω όλ

Δαντελένια ομορφιά των Κυκλάδων Ανάφη του αιγαίου ζωγραφιά της καρδιάς χρυσάφι! ..Που η ματιά να σταματήσει,στο απέραντο γαλάζιο! Σεμνά να σκύψεις να φιλήσειτην εικόνα στο εξωκλήσι, Και το τραχύ χώμα που μυρίζει φασκόμηλο και θυμάρι! Εκεί που ο αέρας με ορμή σε αγκαλιάζει, σε ξαφνιάζει,σε μαγεύει, Εκεί που ο ήλιος από το πρωί παίζειμε τα σύννεφα, με τις βουνοκορφές.. Και χρυσοκεντάει τις αμμουδιές, την θάλασσα! Και κάθε σπιθαμή Αναφιώτικη γη! Και στο πέρασμα του ήλιου ,πυ

Ήταν κάποτε απέναντί μου γιατί ήμουν παιδί . Περνούσαν τα χρόνια και τη φώναζα, Ηταν φορές που μου γύριζε την πλάτη κι άλλες φορές που γελούσε ,αλλά είχε και τόσα να μας πει. Μέσα στο πλήθος χανόταν έψαχνα να τη βρω μίλαγε φώναζε, χάριζε χαμόγελα δίψαγε για κουβέντες και άκουγα κάποιες φορές που τη χλεύαζαν. Είχε πολλούς εχθρούς και δεν ήταν εύκολη επιλογή όλοι να την ακολουθήσουν, έλεγαν μη φοβάστε εγώ σε κρατούσα καρφιτσωμένη στο πέτο μου για να έχω πάντα ειρήνη ,κρυφή

Γλυκά χάραζε η μέρα με ανταύγειες χωματιστές. Στο πελάγου και στου ουρανού το γαλάζιο και θαλασσί. Στα κατάρτια οι γλάροι της μέρα το άγελμα χαρούμενοι φώναζαν. Σταμάτησε η θάλασσα να πάλλεται τρυφερή μοναδική απλώνονταν ως εκεί που η ματιά σκόνταφτε πότε σε βράχια πότε σε κάτι που αρμενίζει πότε σε κάτι που πετούσε, και στην άκρη του Λιμενοβραχίονα το φάρο που ρυθμικά αχνοφαίνοταν ο ήλιος άρχισε να προβάλει από τον βράχο της Παναγίας που αν και ψηλά αν και μακριά σαν

Σκόρπια κομμάτια απ' το φεγγάρι την πόρτα μου χτυπούν, είναι ακόμα αξημέρωτα τι θέλουν να μου πουν. Γράφουν στο τοίχο δύο στιχάκια τα αηδόνια που περνούν, Να μην χαθούν τα λόγια που έχουν να μου πουν. Φυσά ο αγέρας και παγώνει την κάθε στάλα της βροχής, Πονάει λέει το φεγγάρι θυμάται άλλη εποχή. Χαράζει η μέρα και ο ήλιος το μάτι κλείνει σιωπηλός, Μαζεύει όλα τα κομμάτια τώρα θα υπάρχω μόνο εγώ. Η νύχτα έσβησε με πόνο Και ας τραγουδούσαν τα πουλιά, κάποιος πονούσε κι ήταν

Μες στο έρημο το σπίτι. Τριγυρίζεις χαμένο, Αχ μικρό μου σπουργίτι, Πως είσαι τρομαγμένο. Έξω φυσάει ο βοριάς αξημέρωτη βραδιά. Και να ψάχνει παρηγοριά, Παγωμένη η καρδιά. Που θα βρεις μικρό ζεστασιά, Τρομαγμένο σπουργίτι. Σε ποια τάχα αγκαλιά, Που, όλοι σε λένε αλήτη. Ένα φως στο σκοτάδι ζητούσες, Και την άδικη τη ζωή ρωτούσες. Αν και εγώ έχω μια σκεπή. Αχ πόση πίκρα η καρδιά να χωρέσει. Νίκη Σιγάλα 🌺

Πάλευα να βρω τον εαυτό μου πολύ καιρό τώρα ανάμεσα σε ερείπια ανάμεσα σε άχρωμους τοίχους! Έφτιαχνα με το νου ανάγλυφους βράχους βουνά που επάνω περπατούσε ο ήλιος πειράζοντας τα δέντρα. Προσπαθούσα να ακούσω το γλυκό κελάρισμα ποταμού και το τιτίβισμα των πουλιών ελεύθερα να πετάνε! Με κράταγαν με αλυσίδες σκουρασμένες που τώρα έσπασαν... Και πάλι ελεύθερη μπορώ να ανασαίνω, εκεί που η ψυχή παίρνει ζωή!. Νίκη Σιγάλα 🌺

Απέραντη η θάλασσα ατελείωτα βουνά Μα τωρα όλα χάνονται μες στην ομίχλη τη βαριά. Πολλές,Πολλές φορές θαρρείς Ότι την καταπίνει κάπου κάπου ο χιονιάς Σαν νύφη τη ναι ντύνει. Μα σαν φυσήξει ο βοριάς Έρθει Ανεμοχορεύτρα Τρέχει φεύγει γρήγορα Χάνεται η πλανεύτρα. Και τότε βγαίνει καθαρή Άρωμα να σκορπίσει Με τον αερά δροσερό Πάλι να σε μεθύσει. Ήλιος την μέρα ζωγραφιά Τη νύχτα το φεγγάρι Κάθε στιγμή μια ομορφιά Απ' τη καρδιά,κανείς δεν θα σε πάρει. Νίκη Σιγάλα 🌺

Χρόνια πολλά μανούλα σου λέω δυνατά το δώρο μου θα είναι πολλά πολλά φιλιά. Την αγκαλιά θα ανοίξω που είναι δώρο ακριβό όπως εσύ μου χάρισες όταν ήμουνα μωρό. Μανούλα στη γιορτή σου λουλούδια θα μαζέψω σε σένα να χαρίσω που τόσο σ' αγαπώ. Χρόνια πολλά σου λέω μανούλα γλυκιά μου εγώ θα σε έχω πάντα με στη δικιά μου την καρδιά. Στη μανούλα θα τις δώσω ένα δώρο εγώ μικρό που μου λέει πόσο της αρέσει να της το δίνω εγώ. Μια θα είναι η αγκαλιά μα χιλιάδες τα φιλιά θα χτυπάει δυνα

Μάης της άνοιξης ο γιός Εγώ είμαι χαμολούλουδο, με πόνο και με δάκρυ Εκεί όπου γεννήθηκα, στου Αιγαίου ειν’ η άκρη. Νεραΐδα η ποίηση όλο ομορφιά γεμάτη Το όνειρο καλοδέχτηκε σε μαγικό αργυρό παλάτι! Σέρνει η άνοιξη χορό με όλα τα λουλούδια και ακολουθεί ο βιολιτζή με όμορφα τραγούδια. Σήμερα του μαγιού στη εξοχή να πάμε όλοι Σε κάμπου σε λαγκάδια ρεματιές, και ολάνθιστο η καρδίες μας περιβόλι. Από το χέρι πιάνουνε τον ανθοστολισμένο γιο να το ναι βάλουνε, κι αυτό μες στο χ