Αυτή τη νύχτα που να μιλήσω σε ποιον να τα πω, πόσο μεγάλος είναι ο πόνος και σκοτεινιά μες στο μυαλό. Έχω μια αμφιβολία είμαι στα χρόνια της εφηβείας, και είμαι τόσο μόνος βαρύς στην καρδιά μου ο πόνος. Μες στο μυαλό μου χιλιάδες σκέψεις με βασανίζουν ως το πρωί. Και να μην έχεις ένα χέρι κάπου να κρατηθείς. Αχ, με πιάνει αυτή η αμφιβολία είμαι στα χρόνια της εφηβείας, που όλοι σου λένε τι θέλουν να κάνεις εσύ. Μες στου μυαλού την καταιγίδα και ο κόσμος να μη σου δίνει ελπί

Εκεί που ο ήλιος έγνεψε στο πρώτο το λουλούδι, Ακούστηκε από τον ουρανό ολόγλυκο τραγούδι. Με σχιστή ουρά και στήθος σαν το Χιόνι,η χελιδόνα έφτασε,το κρύο κόσμο λιώνει. Κουβάλησε στις φτερούγες το μπλέ του Αιγαίου και γέμισε χαρές,όλες τις ρούγες. Έφερε γλύκα στον Μάρτη και στον Απρίλη ζάχαρη, μέλι στα χείλη και ανθοστόλισε λουλούδια την αυλή. Ψιθύρισε μυστικά πως ο χειμώνας πάει μακριά κι όλη η ζωή απ' την αρχή ξανά χαμογελάει. Η γη όλη άνθησε τον κόσμο να στολίσει Η Ε

Βουρκωμένη η άνοιξη στο βοριά μιλάει πάρε το λευκό το μαντήλι μου στρώσε το σε θαλασσινό ακρογιάλι. Να το δουν γλαροπούλια του αιγαίου λευκά πουλιά. Να φωνάξουν να παίξουν με χαρά τα παιδιά. Άκου πως η θάλασσα τους μιλάει... και ζητάει τα μαλλιά τους να χαϊδέψει τρυφερά ... Να τα κρατήσει στοργικά στην αγκαλιά... Βουρκωμένη η άνοιξη, θα κρυφτεί πριν η μέρα χαράξει και τον πόνο θα κρύψει στα μοβ,ροζ,κόκκινα, μενεξέδι,λευκά, λουλούδια χωρίς να αναστενάξει.

Πλασματάκι μου μικρό Θέλω να σε βλέπω να ανθείς σαν τα λουλούδια του μπαξέ μου. Ξένο χέρι να μη σε ακουμπάει αν εμένα πρώτα δεν ρωτάει. Θέλω να βλέπω να ανθεί πάντα το χαμόγελο στα χείλη σου, να σου λέω παραμύθια για να κοιμηθείς και αλήθειες όταν γλυκά ξυπνάς. Να σε παίρνω αγκαλιά και να σου τραγουδάω, είσαι της ζωής μου ή ζωή και διπλά πως σε αγαπάω. Είσαι η σκέψη μου όπου πάω, είσαι το μενταγιόν μου το ακριβό μες στην καρδιά μου. Κι όταν ακούω το δικό σου γιαγιά

Στη λίμνη των αηδόνιων θα πάω να τραγουδίσω βάσανα και προβλήματα μες στο νερό να αφήσω. Τραγούδα δόλια μου καρδιά μαζί με τα αηδόνια στων δέντρων είναι στα κλαδιά της λίμνης της αιώνιας. Να ακουστεί το τραγούδι μας να αφήσει εποχή να έρχετε κάθε πονεμένος στη λίμνη για ευχή. Ήσυχο,της λίμνης το νερό τα δέντρα το σκιάζουν αηδόνια είναι από καιρό τραγούδι δεν αλλάζουν. Νίκη Σιγάλα 🌹

Ένα μικρούλη λουλουδάκι αχ, να μπορούσα στη ζεστή μου αγκαλιά να το κρατούσα, μα μου είπε,εγώ αντέχω, γιατί εχω δίψα για ζωή θέλω τον ήλιον αντικρίζω. Τα δάκρυά σου σκούπισέ τα. Μην με λυπάσαι,έχω περάσει πιο πολλά, στάλα είναι μονάχα και όχι δάκρυ γιατί έχει απόψε ξεστεριά, μα άμα θέλεις κοίταζε μόλις στον ήλιο ζεσταθώ θα ανοίξω όλα τα πέταλα μου,θα είμαι πανέμορφος άνθος. Νίκη Σιγάλα 🌹

Λόγια και τιμές, Λέξης και αγωνία, Πείσμα και τόλμη, μπροστά στο αγώνα, μπροστά στη ζωή , Μάνα, Γυναίκα, αγάπη,Αδελφή, στοργή. Χορεύει ο χρόνος κι εσύ γελάς, μέσα στο σπίτι,στη δουλειά, Πόνος και θλίψη, μελάνι στεγνό, με άγραφος νόμος με νοτισμένο φτερό, αρχαία γραφής. Γυναίκα μπροστά στον αγώνα, μπροστά στη ζωή, Γυναίκα δύναμη με ψυχή. Μάνα,αγάπη,Αδελφή. Νίκη Σιγάλα 🌹 🌹 🌹

Είναι φορές που η ζωή πονάει μαζί με σένα και λέει, πως όλα αυτά δεν ήτανε γραμμένα. Μα πώς οι μοίρες τα μοίρασαν... Τις τύχες σκόρπισαν αλλού, και άφησαν όμορφες καρδιές να υποφέρουν να πονούν. Βαρύς ο αναστεναγμός ταξίδι για να κάνει... στη θάλασσα στο πιο βαθύ πηγάδι να πεθάνει... Όμορφη να είναι η καρδιά να μην αναστενάξει... Στο παραθύρι το αργυρό φεγγάρι κάθε βράδυ, και σμαραγδένια δάκρυα απ' της αγάπης χάδι. Νίκη Σιγάλα 🌹

Μη τον κοιτάς και απορείς πως ένας άνθρωπος μπορεί να κρύβει την μορφή του. Κάποτε είχε ονειρευτεί να έχει αγάπη στην καρδιά του, να έχει νεράιδες στην αγκαλιά του. Μα μες στο χρόνο τον τρελό και στου καρναβαλιού τη ζάλη, έτυχε να δει μια ματιά που του τάξε μόνο χαρά, μα ήταν μάγισσα τόσο τρελή,που είχε ντυθεί φανταχτερά χρώματα είχε η φορεσιά. Ήταν η νύχτα με αστέρια κι άνθη είχαν τα γιασεμιά μια νύχτα ονειρεμένη μόνο μία. Μέσα στη ζάλη του ποτού και του καπνού

Αυτήν την πόρτα την κλειστή θέλει να ξανανοίξει Και κάτω στο κατώφλι της Ρίζωσε και θα ανθήσει. Τα δάκρυα ήταν δροσερά Σαν τις βροχής τις στάλες το πότισαν το κράτησαν Δροσιά κάτω από τις σκάλες. Έλα κυρά και άνοιξε Πάλι όπως και πρώτα μπαινόβγαινε καθημερνά Τούτη εδώ την πόρτα. Να στέκεις και να μου μιλάς Εγώ όλο θα ανθίζω Κι έξω το κατώφλι σου Όμορφα θα στολίζω. Καντάδες από βραδύς Να ξέρεις θα σου λέω Έχε την πόρτα ανοιχτή Μόνο μου να μη κλαίω. Ένα γεράνι φέρε μου Παρέα

Έλα ,Έλα να πάμε μια βόλτα έτσι, χωρίς λόγο, χωρίς προορισμό, να αφήσουμε το μέσα μας να μας οδηγήσει, εκεί που ο νους σωπαίνει και μιλάει η ψυχή. Έλα, να γίνουμε παιδιά ξανά στη στράτα, με βήμα αργό, αμέριμνο και δροσερό, να δούμε το φως που φιλντίσι σπέρνει πάνω στο φύλλο, στο νερό, και στο όνειρο. Έλα, Ελα να σε αγκαλιάσω εαυτέ μου, για όλα τα όμορφα που μου χαρίζεις κάθε μέρα, για τη σιωπή, το δάκρυ, το χαμόγελο, που με κρατούν αληθινό και μες στην ώρα. Να γείρω το κεφάλι

Η νύχτα δειλά δειλά το φουρό της διπλώνει και ότι τούλι έχει αφήσει μες στα σύννεφα το κρύβει. Ότι τώρα τελειώνει κάτι άλλο αρχίζει! είναι η μέρα που με κέφι τραγουδάει , με του ήλιου τις αχτίδες μιλάει,για το λευκό της φουστάνι.. Τα πουλιά στα κλαδιά ξυπνούν και θα πουν καλημέρα .. Συντροφιά ανήσυχος ζητάει ο αέρας μια κουβέντα μαζί του να πεις να είναι όμορφη η Κυριακή. Τα παπούτσια στο χέρι λες και κοντά σου είναι το καλοκαίρι στα βουνά τριγυρνάς πάλι κάποιος

Ο ουρανός απόψε μοιάζει με σεντόνι, που το φως των αστεριών το φυλακίζει. Μα η καρδιά μου καθόλου δεν παγώνει, γιατί η δική σου η ματιά με πλημμυρίζει. Μη σε τρομάζει η νύχτα που απλώνει, κανένα αστέρι εμάς δεν μας ορίζει. Κι αν το φως των αστεριών απόψε σβήσει, κι αν ο κόσμος στο σκοτάδι βυθιστεί, η δική σου η ματιά θα ανατείλει σαν μια φλόγα που ποτέ δεν θα χαθεί. Χίλια φώτα έχουν κλείσει μες στα μάτια σου, χίλιοι ήλιοι που φωτίζουν τη ζωή. Τι να τα κάνω τα φεγγάρια τα ξ

Νύχτα Μαγική, Γλυκοχάραμα Αγάπης γλυκιά αγκαλιά Πανέμορφη, ανεκτίμητη, δική μου πολυαγαπημένη, η νύχτα απόψε πάνω σου, σαν πέπλο ας υφαίνει. Φεγγαρόλουστο το βράδυ σου, με όνειρα γλυκά, ταξιδιάρικα και μαγικά, σε μέρη μακρινά. Καληνύχτα σου, καρδούλα μου, με συντροφιά το φως, κι ας είναι ο ύπνος σου απαλός, γαλήνιος και σεμνός. Κι όταν η αυγή προβάλει πια, με το γλυκοχάραμά της, να φέρει όλη την υγεία και την τύχη στην ποδιά της. Ευχές για γέλιο, για χαρά, για αγάπη και ευτυχ

Ο άνεμος με την κάπα του περνά σιγοψιθυρίζει... Τριγυρίζει εκεί κοντά και θαυμάζει... Έλα να δεις... Έλα και άκου... Έλα νιώσε.... Έλα να γευτείς .... Το άβατο των ματιών μου αντικρίζει ολόλευκο πέπλο τραβιέται. Μπροστά μου ορθώνονται γλυπτά της φύσης, που σου κόβεται η ανάσα. Μόνο το χέρι απλώνεις να δεις αν είναι όνειρο ή αλήθεια. Και ναι το παγωμένο πρόσωπο σου χαμογελάει! Είναι η τέχνη της φύσης που κανείς δεν μπορεί να αντιγράψει. Νίκη Σιγάλα 🥀 🌹

Η φύση γύρω σκόρπισε ομορφιές. Κι εσύ ανήσυχη να φύγεις χωρίς δισταγμό αδιάφορη για ότι περιπλέκεται γύρω σου. Σαν να μην σε νοιάζει αδιάφορη μα γιατί; Όλοι εμείς που όλες τις ώρες σε θέλουμε κοντά μας σε υμνούμε σε συζητούμε σε ευχαριστούμε σε καμαρώνουμε για ότι ομορφιές μας χαρίζεις. Γιατί θέλεις να φύγεις τρέχοντας κι ας σου φωνάζουμε κι ας σε παρακαλούμε. Μείνε φώναξα αυτήν εδώ την στιγμή Θέλω να την κρατήσω... Μα εσύ αχ εσύ μέρα έφυγες όσο πιο γρήγορα μπορο

Εκεί που ο ήλιος κρύβεται πίσω από τα βουνά και η αυγή ετοιμάζεται τον κόσμο να φιλήσει, υπάρχει μια δύναμη που ξεκινά σιωπηλά, εις το βάθος η καρδιά έχει πάλι ανθίσει. Στα σοκάκια τα ξεχασμένα, στης Ανάφης τα στενά, αχ ξενιτιά, που το κορμί με τον πόνο το τυλίγεις. Κι αν τα βράδια η μοναξιά μας χτυπάει την πόρτα σιγανά, εσύ ένα παράθυρο στον ουρανό ανοίγεις. Δεν είναι κάστρο κλειστό, μήτε πέτρα βουβή, είναι ένα περιβόλι που το φως το πλημμυρίζει. Κάθε παλμός της και μια νέα,

Στο κατώφλι της χρονιάς, το βλέμμα στρέφω εκεί, που η αγάπη ρίζωσε και ανθίζει σαν ευχή. Σε κάθε φίλο ακριβό και κάθε συγγενή, στέλνω μια λέξη τρυφερή, μια σκέψη φωτεινή. Μέσα στις φλέβες του 2026 που ξεκινά, εύχομαι η χαρά να κατοικεί παντοτινά. Όχι στα λόγια τα απλά, μα βαθιά μες στην καρδιά, εκεί που η ελπίδα γίνεται γαλήνια αγκαλιά. Για τον αδερφό, τον φίλο, τον δικό μας άνθρωπο, να βρει η ευτυχία φέτος τον δικό της τρόπο. Να είναι οι στιγμές σας γεμάτες από φως, και ο δ

Κάθε απόγευμα, η γιαγιά Σοφία καθόταν στο σκαμνί της κάτω από την κληματαριά. Στα χέρια της κρατούσε ένα κομπολόι από ξύλο ελιάς, αλλά δεν έπαιζε με τις χάντρες τις μετρούσε σαν να μετρούσε ανθρώπους. Η μικρή Αγάπη την παρατηρούσε από τα σκαλιά. Η γιαγιά ψιθύριζε. «Να είναι καλά ο Γιώργης που μας έφερε τα ξύλα... Να έχει υγεία η Μαρία με τα πέντε παιδιά της... Να βρει φώτιση ο κυρ-Ανέστης που είναι πάντα κατσούφης». Η Αγάπη πλησίασε και κάθισε στα πόδια της. «Γιαγιά, γιατ

Πίστεψε στη μαγεία που κρύβουν τα Χριστούγεννα, στα δώρα που μοιράζονται, απλά και αυθόρμητα. Γίνε για λίγο παιδί, τρέξε στις γειτονιές, εκεί που τα κάλαντα αντηχούν στις γωνιές. Χάρισε και πάρε ένα γλυκό φιλί, καθώς το χιόνι πέφτει απαλά στη γη. Δίπλα στο τζάκι που σιγοκαίει η φωτιά, πλάθονται οι αναμνήσεις, ζεστά και τρυφερά. Γίνε άγγελος με χρυσά φτερά, να διώξεις τον φόβο και τη μοναξιά. Κι άνοιξε μια μεγάλη, τρυφερή αγκαλιά, για να χωρέσουν όλα του κόσμου τα παιδιά. Γιατ