Μαγευτικός μου παράδεισος 💦💦💎

Ω, Παναγιά μου Καλαμιώτισσα!

Πέλαγο που η ματιά μου δεν μπορεί να σταματήσει…

Θάλασσα φουρτουνιασμένη! Όταν σε θωρώ, με σαγηνεύεις…

Κι όταν των κυμάτων σου τους ήχους ακούω να σκάνε πάνω στους ακούνητους βράχους με ορμή, λες και αυτοί φταίνε που είναι εκεί και θέλεις να τους διώξεις.

Και σε λίγο, τρυφερά, ήρεμα, γαλήνια, να τους κρατάς στην αγκαλιά σου, να τους νανουρίζεις γλυκά!

Λες και θέλεις να τους μαγέψεις, να τους σαγηνέψεις, να τους πλανέψεις, να μένουν εκεί και να μην κουνηθούν.

Θάλασσα! Μυστήρια!!!!!!!

Πόσο μου αρέσει να σε αφουγκράζομαι!

Καθισμένη πάνω στον βράχο, να ακούω το τραγούδι σου!

Που, σαν σειρήνα, με μαγεύεις… Κύμα ήσυχο! Κύμα δυνατό! Πιο δυνατό!

Σαν να θέλεις να με καταπιείς, να πέσω στην αγκαλιά σου!

Λες και ζηλεύεις που κάθομαι πάνω στον βράχο!

Ω, θάλασσα, πόσο παράξενη είσαι!

Όταν είσαι φουρτουνιασμένη, με τρελαίνεις! Να βλέπω τα αφρισμένα κύματα να παίζουν στο ανοιχτό πέλαγο, κι εγώ, να! Σαν να βρέχω τις πατούσες των ποδιών μου στην ξερή στεριά της Ανάφης και, σε κάθε κυματισμό, να αναπηδώ για να μην βραχώ…

Έτσι γίνεται πιο όμορφη η πορεία μου!

Περπατώντας και αρμενίζοντας στο απέραντο γαλάζιο.

Και να! Σε βλέπω να είσαι πιο ψηλά από τη στεριά, από εδώ που σε αγναντεύω!!!!!!!!

Οφθαλμαπάτη των ματιών μου!

Μυστήρια αιγαιοπελαγίτικη κυρά μου!

Να σου τραγουδήσω;

Εγώ, θάλασσά μου; Να ακούσεις το δικό μου τραγούδι!

Μα του δικού σου τραγουδιού ο σκοπός είναι πιο όμορφος, πιο μελωδικός, πιο μαγευτικός!

Καθώς παλεύεις στην καυτή άμμο, κι εγώ στην αγκαλιά σου θέλω να χαθώ! Να αφεθώ!

Να με λούσουν τα κύματα, να μου τραγουδούν το «Έλα, μόλα, γεια»!

Και καθώς ανοίγω την αγκαλιά μου, ξεγλιστράς, χάνεσαι και παιχνίδια κάνεις με το φεγγάρι, που από ώρα έχει προβάλει από το βουνό της Παναγίας!

Χρυσό, σπινθηροβόλο χαλί έχει στρώσει ως εδώ, κοντά μου.

Τα αστέρια παιχνιδίζουν σε όλο το πέλαγος!!

Ο μαγευτικός μου παράδεισος!!!!!!!!

Μαγική Ανάφη!!!!

Πώς να σε αλλάξω;

Πώς να σε αφήσω;

Πώς να σε απαρνηθώ;

Νίκη Σιγάλα 💎