Έψαχνε κάτι να βρει. Αγωνιωδώς. Είχε αναστατώσει όλη τη σοφίτα του σπιτιού του παππού. Πρόσφατα τον είχε χάσει και από την αγάπη του γι΄ αυτήν, της είχε αφήσει το σπίτι αυτό κληρονομιά. Ένα όμορφο σπιτάκι με τρία δωμάτια σε υπερυψωμένη βάση, κουζίνα, μπάνιο και από πάνω ένα δωμάτιο εργασίας που ο παππούς έγραφε και ζωγράφιζε. Το ατελιέ του, ήταν η σοφίτα του σπιτιού. Ένας μεγάλος ενιαίος χώρος που μπορούσες να βλέπεις τριγύρω τη φύση από τα επτά μέτρα ύψος. Στο ένα παράθυρο,

5η (Απ’ τη συλλογή «Υγιείς και άρρωστες ιστορίες») Τραπεζάκι έξω από το καφενείο του χωριού. Κάποιοι παίζουν τάβλι. -Ντόρτια, ντόρτια! Φώναξε ο Λευτέρης. Πάλι ντόρτια έφερε, συνέχισε κουνώντας το κεφάλι και το σώμα του αριστερά και δεξιά. -Έλα, Λευτέρη μου, τον κάλεσε τρυφερά – καθώς τον κρατούσε από το χέρι - η μητέρα του. Έλα, πάμε για φαγητό, ήρθε μεσημέρι. -Ντόρτια, ντόρτια! Ξαναφώναξε ο μικρός, καθώς κινούνταν αργά αργά προς την κατεύθυνση του σπιτιού. Μία, δύο, τρει

Γιατί το σύννεφο δε σταματά τον πηγαιμό του; Γιατί σκεπάζει τον καθάριο ουρανό; Τι να σκεφτώ, αφού κι' εσύ φεύγεις μαζί του, ταξίδι αδιάκοπο, χωρίς σταματημό; Φύσα αγέρι μου, το σύννεφό μου διώξε. Δώσε στον ήλιο μου ξανά τη ζεστασιά. Στείλε τ' αηδόνι σου γλυκά να κελαιδήσει στου ανθισμένου δέντρου μου τη φυλλωσιά. Κάνε τον έρωτα να γεννηθεί και πάλι, μες στης καρδιάς μου, αυτό, το τρίσβαθο κενό. Σφύριξε ανέμελα για της ζωής τις χάρες και με αγάπη πάντα θα σ' ευγνωμονώ!

Πες μου, ποια πόρτα άνοιξες στη βαρυχειμωνιά να μπει φρέσκος, αδίστακτος αέρας. Να νιώσεις το καμίνι του βοριά που ανάβει στις ψυχές τις συνειδήσεις; Πες μου, ποια σκέψη σου έφτασε στο τέρμα και πέρασε διακριτικά απ’ την καρδιά σου, αφήνοντας πατήματα ν’ ακολουθήσεις° να μη χαθείς° να γίνει ο δρόμος σου; Πες μου ποιο όνειρο παραστράτησε και εισέβαλε στη λογική σου, με πίστη, αντοχή και ελπίδα να πραγματώσει «τ’ όνειρό» του; Είσαι και θα ‘σαι αυτός, ο ίδιος που ζητά τον ήλιο,

Μέχρι να ‘ρθει η Πασχαλιά, τρώμε ψωμί, ντομάτα, ελιά και λίγο λάδι. Μα όταν έρθει η στιγμή που ο Κύριος θ’ Αναστηθεί, ορμάμε άγριοι κυνηγοί μες στο κοπάδι. Ψήνουμε 15 αρνιά, κατσίκια δίπλα, χοιρινά και κοκορέτσι. Γιατί Αναστήθηκε ο Χριστός και οφείλει πια, κάθε πιστός να κάνει έτσι. Μα είναι άλλη η εκδοχή που ίσως αρέσει, ίσως μη, για την ουσία. Είναι η νίκη της Ψυχής , είναι Χριστός ο Αναστάς η Πεμπτουσία. Ήττα θανάτου δια Σταυρού, νίκη του κάθε Χριστιανού, του Θεανθρώπου

Ήτανε κάποτε ένας χωρικός με ένα γάιδαρο που τον φώναζε «Κιοτή» (δηλ. δειλό). Και πολλές φορές το ζωντανό, έδειχνε να φέρνει επάξια το όνομά του. Ο μπαρμπα-Αναστάσης, (το αφεντικό του γαϊδάρου), πήρε τον κιοτή κι’ ανηφόρησε στο ξέστρατο για να γιομίσει δυο κοφίνια από σύκα, να τα πάει στην αγορά. Αυτή ήταν η δουλειά του μπάρμπα, να βρίσκει τροφές της φύσης, όπως μούρα, μανιτάρια, βατόμουρα, κούμαρα, σύκα και χόρτα, να γεμίζει τα δυο κοφίνια του από δαύτα και να τα πηγαίνει στ

«ΑΚΡΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ» Του κόσμου την αλησμονιά, σ’ ότι καλόν τη γνώρισα. Κάθε γωνιά και στεναγμός’ και όμως τον αγνόησα. Πορεύτηκα δρόμους πολλούς, με δυσκολίες, με κέφι, μα της καρδιάς μου οι παλμοί δε γεύτηκαν τη μέθη. Άκρια δεν έχει ο Ουρανός, όσο κι’ αν ταξιδέψεις, 2 μον’ της αγάπης τις χαρές κοίτα να μην ξοδέψεις. Για θα ‘

Είσαι γυναίκα. Και τι με αυτό ; (Αφιέρωμα στη γιορτή της Γυναίκας) Εχθές, γυρνούσα από μία ταβέρνα που με άλλους τέσσερις φίλους είχαμε συναντηθεί για κρασάκι, μεζέ και συζήτηση. Ήταν ήδη 3:00 το πρωί. Κόντευα στο σπίτι μου. Παρότι είχα λιγάκι ζαλιστεί τόσες ώρες από το κρασί, ένιωσα πως κάτι περίεργο συνέβαινε κάπου κοντά μου. Ενστικτωδώς έστριψα στα αριστερά, ένα στενό πριν από το σπίτι μου. Άκουσα κάποιες φωνές που μου προξένησαν ενδιαφέρον μα και απορία. Έμοιαζε να τσακών

Έστεκε στητός από την οροφή της εισόδου στο παλιό αρχοντικό. Δεν έλαμπε πια. Σκόνη και χρόνια είχαν γίνει σύντροφοί του. Τα όμορφα συμμετρικά γυαλάκια δεν μπορούσαν να δείξουν τη διάφανή τους φορεσιά. Τριάντα σχεδόν χρόνια από την τελευταία αναλαμπή τους, χαμένα μέσα στις αναμνήσεις και τη λήθη. Ελπίδα τους, ένα πονετικό χέρι να ανοίξει την πόρτα ξανά και να λάμψουν στο χάδι του ήλιου. Η ιστορία θα τελείωνε άδοξα, αν κάποιος αετός δε διάλεγε να κατοικήσει σ’ αυτή την ερηπω

Ήρθε πάλι αποκριά, ήρθε καρναβάλι. Και ντυθήκαν τα παιδιά για να βγούνε στα στενά με τραγούδια και παιχνίδια πάλι. Ήρθε πάλι αποκριά με χαμόγελα πολλά. Ο παππούς και η γιαγιά μας μιλάν για τα παλιά και μας δείχνουν τις στολές που είχαν βάλει. Ήρθε πάλι αποκριά και η καρδιά μου φτερουγά. Σερπαντίνες, χαρτοπόλεμος και ζάλη. Και στο τέλος της γιορτής, ένα θες να ευχηθείς: Η αποκριά γοργά να ‘ρθει και πάλι !. Κωνσταντίνος Καραμπερόπουλος 🎀🎈

Ασθμαίνοντας έφτασα κοντά στην κορυφή. Λίγο ακόμα και θα αντίκρυζα τον κάμπο της Θεσσαλίας από ψηλά. Η ανάσα μου κομμένη, Όμως, έφτασα στο στόχο μου. Ένα βήμα ακόμα, άλλο ένα. Έφτασα στην κορυφή. Στο κάθισμα του Δία. Πως να ένιωθε ο Πατέρας των θεών του Ολύμπου; Πως είναι να βρίσκεσαι στο θρόνο σου; Ο δρόμος, δύσκολος. Η ανάσα κομμένη. Η χαρά, ανείπωτη! Κωνσταντίνος Καραμπερόπουλος 🍁

Ντύθηκα καουμπόης! Στα έξι μου χρόνια, βρισκόμουν στην Αθήνα. Μαθητής της Α Δημοτικού. Τότε που γινόταν μεγάλη παρέλαση στο κέντρο της πόλης και από τα αποκριάτικα άρματα πετούσαν σοκολάτες στον κόσμο. Ήταν η μία και μοναδική χρονιά που έβαλα στολή και «έγινα» κάποιος άλλος. Κρατούσα με περηφάνια τα πιστόλια μου και φορώντας το καουμπόικο καφέ καπέλο, στριφογυρνούσα μέσα στο σπίτι της γιαγιάς μου, πειράζοντάς την. Πίου, πίου και μπαμ, μπαμ. Η γιαγιά, έκανε πως τρόμαζε, αλλά

Τυλίχτηκε γεμάτη απόγνωση γύρω απ’ το λαιμό του. -Μη φύγεις, ψέλλισε. Μη μ’ αφήσεις. Εκείνος, έλυσε με δυσκολία το δεσμό που κυριολεκτικά τον έσφιγγε. -Νομίζω ήμουνα σαφής. Δε σε θέλω. Δε μου κάνεις πια. Και σπρώχνοντάς την ελαφρά, γύρισε την πλάτη και απομακρύνθηκε. -θα σε καταραστώ! Φώναξε η Ήβη δυνατά. Θα μαρτυρήσεις που με άφησες, συμπλήρωσε. Δεν πάνε έξι μήνες που η γνωριμία τους σ’ ένα μπαράκι των Εξαρχείων έδειχνε πως μιλούσαμε για μεγάλο έρωτα. Αυτός, ένας σχετικά νέο

Κάθε πρωί για τη δουλειά, περνούσα από κλεισμένα παραθύρια. Ποτέ δεν ήταν ανοιχτά, πνιχτά ακούγονταν βουητά, μα την αλήθεια. Στάθηκα απόμερα βραδύς κι’ ήτανε ο καιρός νωρίς στο καλοκαίρι. Άκουσα πάλι βουητά, πλησίασα διστακτικά, με το ‘να χέρι ακούμπησα στο πορτόφυλλο και άκουσα « Ποιος είναι;» -Είμαι απλά ένας γείτονας, που θέλει να ‘ρθει να σας δει, η απάντησή μου. -Πέρασε μέσα, άκουσα και μπήκα απ’ το κατώφλι. Η πόρτα ήταν ανοιχτή και μια γερόντισσα πιο κει , πίσω απ’ το σ

Αχ! Να γινότανε του έρωτα το δάκρυ Αχ! Να γινότανε χρυσή βροχή, Να πλημμυρίσει την καρδιά μ’ αγάπη την καρδιά μ’ αγάπη αληθινή. Αχ! Και να κερνούσα όλο τον κόσμο, Όλο τον κόσμο ένα γλυκό πιοτό, Να ξεχαστούνε ο πόνος και οι πίκρες, Ο πόνος και οι πίκρες του σ’ ένα λεπτό. Και να ερχότανε στα μάτια σου μια λάμψη, που να φωτίσει του μυαλού την πιο κρυφή πηγή, να έριχνα ένα φίλτρο μέσα στο ποτό του κόσμου να νιώσει τη δύναμη του έρωτα και πόσο αξίζει αυτό. Του έρωτα το δάκρυ

Με την ελπίδα να μην παίζεις. Είναι η μόνη που στα δύσκολα πιστεύει στη ζωή. Σε άκουσα να πικραίνεσαι. Για ποιόν; Αυτόν που τρέφεται από την πίκρα σου; Άκυρο. Μη πιστέψεις όσα ακούγονται τριγύρω. Υπάρχει ηχορύπανση. Σ' αγαπάω. Μην κρύβεσαι από μένα. Εγώ είμαι μόνιμος οπαδός σου... Κων σταντίνος Καραμπερόπουλος 🍁

Σα στοιβαγμένα πετραδάκια πλάι στ’ ακροθαλάσσι ξαπλώνουν της ψυχής τα κρίματα. Και προσμένουν.. και προσμένουν, να ‘ρθει το κύμα το τρισκάθαρο και να ξεπλύνει τη σκληρή, την πέτρινή τους ύπαρξη. Και να λάμψουν.. να λάμψουν ξανά στην πρώτη μέρα της ζήσης. Αμόλυντα, καθάρια, γεμάτα ζωή και όνειρα το κύμα που θα ξαναρθεί, απλά να επιβραβεύσει! Κωνσταντίνος Καραμπερόπουλος 🍁

«…και εξελθών -ο Πέτρος- ,έκλαυσε πικρώς» Αν κάποτε μου έλεγαν πως η ζωή είναι γεμάτη πίκρες, θα γελούσα δυνατά. Αν αργότερα μου έλεγαν το ίδιο, θα μειδιούσα. Αργότερα, πάλι, θα ένοιωθα κάπως αμήχανα. Τώρα, θα έλεγα πως αυτός που το είπε, είχε δίκιο. Κωνσταντίνος Καραμπερόπουλος 🍁

Στο λαμπερό το βλέμμα των παιδιών, λικνίζεται το μέλλον. Γλυκά, σα γέρνει ματωμένο πάνω στη στέρφα γη της Δόξας. Κι’ ευθύς φύεται εκεί ένας κορμός• πολλοί κορμοί, που γυρεύουν τον ήλιο της Λύτρωσης. Μέσα απ’ το λαμπερό βλέμμα των παιδιών που χάθηκαν στο γέρμα. Κ.Γ.Κ. Κωνσταντίνος Καραμπερόπουλος 🍁

Σε μια γωνιά στημένα σε περιμένουν τα ξόβεργα του Έρωτα. Στιγμή ζωής και άγγιγμα στη σκέψη του δεσίματος στο μέλλον. Κοιτάς μακριά, μα τη θολούρα του μυαλού την οδηγεί το δόλωμα. Μια γλυκιά μυρωδιά που κατακλύζει το είναι σου και σε έλκει στα σκοτεινά μονοπάτια της καρδιάς. Πώς ν’ αποφύγεις το δόκανο της παγίδας; Σιγοτραγούδησε της καρδιάς του τον πιο αγαπημένο σκοπό κι αν ακούσεις την ηχώ του, τότε, αλήθεια σου λέω, αφέσου να ζήσεις αυτό που ο Έρωτας γυρεύει να σου δώσει! Κω