Το σκοτεινό δωμάτιο...

Κάθε πρωί για τη δουλειά, περνούσα από κλεισμένα παραθύρια.

Ποτέ δεν ήταν ανοιχτά, πνιχτά ακούγονταν βουητά, μα την αλήθεια.

Στάθηκα απόμερα βραδύς κι’ ήτανε ο καιρός νωρίς στο καλοκαίρι.

Άκουσα πάλι βουητά, πλησίασα διστακτικά, με το ‘να χέρι

ακούμπησα στο πορτόφυλλο και άκουσα « Ποιος είναι;»

-Είμαι απλά ένας γείτονας, που θέλει να ‘ρθει να σας δει, η απάντησή μου.

-Πέρασε μέσα, άκουσα και μπήκα απ’ το κατώφλι.

Η πόρτα ήταν ανοιχτή και μια γερόντισσα πιο κει , πίσω απ’ το σκοτεινό παράθυρο στεκόταν.

-Ποιος είσαι ξένε και τι θες, γιατί ταράζεις τις σιωπές του μαύρου κόσμου;

Δεν βλέπεις πως τώρα κοιτάς, εμέ ,

το σώμα μιας γριάς ,δίχως το φως μου;

-Πέστε μου, είστε μοναχή; Γιατί κανείς δεν έχει ‘ρθει να δώσει λίγη αγάπη;

Κανένας άλλος στη ζωή απ’ τη γενιά σας δε μπορεί να  ‘ρθει για βοήθεια,

παρά να είστε μοναχή , να ζείτε μες στη μοναξιά σε ένα τέτοιο σπίτι;

-Κανείς, αληθινά κανείς μία τυφλή δε θέλει.

Να υπηρετεί και να περνά από δω καθημερινά να δίνει αγάπη.

 Όλα πουλιούνται τώρα πια, γι’ αυτό και η μοναξιά με συντροφεύει.

-Γιαγιά,της είπα με χαρά, με λάμψη μες στη σκοτεινιά κι’ αγάπη στη ματιά μου.

Θέλετε να ‘ρχομαι εγώ, λίγο να σας υπηρετώ, σα να μαι φίλος μα και γείτονας συνάμα;

Να σας προσφέρω συντροφιά μέσα σ’ αυτή τη σκοτεινιά,

να σας μιλώ για τόπους κι’ ομορφιές του κόσμου,

αυτές που αξίζουν να «γευτείς», ακόμα κι άμα δεν τις δεις,

μέσα απ’ τα λόγια μου και μέσα απ’ το φως μου;

-Γιόκα μ’, τι όμορφα τα λες, μα σαν περάσουν μερικές ημέρες, 

Μπορεί κι εσύ να βαρεθείς, πια να μην έχεις τι να πεις , να περιγράψεις.

Και το δωμάτιο σκοτεινό θα μείνει , πια, παντοτινό, κλειστά τα παραθύρια.

Και θα με βρούν κάποια στιγμή, δίχως ανάσα, κρύο κορμί , χωρίς ζωή.

-Γιαγιά, σε παίρνω από δω. Σε πάω σε χώρο φωτεινό, γεμάτο αγάπη.

Και μην τολμήσεις μια στιγμή, να πεις πως κάθε πράξη έχει τιμή.

Εγώ, γιαγιά δε γνώρισα. Τώρα όμως το όρισα, πως αν δεχτείς,

για μένα εσύ θα είσαι η γιαγιά μου.

Και όσα χρόνια θα χαρείς, μες στην αγάπη θα τα ζεις. Γιατί, αξίζεις.

Και κάθε άνθρωπος θαρρώ, για μυστικό συστατικό  

πρέπει το χαμόγελο να έχει και αγάπη.

Πάμε λοιπόν κι ας είναι αυτή μια όμορφη, νέα ζωή.

Πάμε λοιπόν. . Η γιαγιά, πρόλαβε να ζήσει την αγάπη και την ανθρώπινη ζεστασιά για οκτώ χρόνια περίπου. Έφυγε μέσα στην αγκαλιά του «θετού» εγγονού της

( Η ιστορία αυτή είναι προιόν μυθοπλασίας. Πόσο όμορφη θα ήταν σαν μια ιστορία πραγματική, αληθινή ).

                                                                                                  Κ.Γ.Κ.  2026

 Κωνσταντίνος Καραμπερόπουλος 🍁