Άνοιξες τις παραστάδες της πόρτας με αγωνία κοίταξες τη γυναίκα στο βάθος του ναού να κάθεται ημίγυμνη στο θρόνο της σαν ιέρεια, με το βλέμμα απλανές να ταξιδεύει στο χάος του άγνωστου μέλλοντός σου. Γονάτισες στο βωμό της καθώς αυτή παραδομένη στη νάρκη του καπνού που ανέβαινε ψηλά σιγόλεγε λόγια λάγνα για των ερώτων σου τις πράξεις Της άγγιξες τα γόνατα, θέλησες να γευτείς τ’ αρώματα του θεϊκού κορμιού της, να γίνεις ο κατακτητής της άπαρτης, ερωτικής της κλίνης. Και τό

Σκιρτήματα και χαρακιές, κάπου μέσα στη βόλτα των καιρών και των χρόνων, που ρέουν σφριγηλά και ασταμάτητα μεγαλώνοντας τις αξημέρωτες νύχτες.   Σκοτάδια και φώτα, παρέα με τις περιπολίες της ψυχής που, σα χαμαιλέοντας, αλλάζει χρώματα και τολμά να ισορροπεί  εκεί που η λογική παραπαίει, εκεί που κλυδωνίζεται από την ατολμία της και τη δειλή παρουσία της προσφοράς και της ζήτησής της.   Οφθαλμαπάτες και αρρυθμίες της συνείδησης και της πολύφερνης μνήμης που φλέγεται στο πυρ τ

Λέω όχι στη λύπη. Λέω ναι στη ζωή Άνθρωποι που ήρθαν και πέρασαν… αγαπημένοι ή όχι είπαν λόγια αληθινά ή ψεύτικα· τι σημασία έχει; Λόγια που χαράχτηκαν στη μνήμη. Χαμόγελα που ξοδεύτηκαν, χάδια που προσφέρθηκαν, ματιές που ανταλλάχτηκαν, στιγμές που έμειναν στη μνήμη.   Γιατί, τι άλλο είναι η ζωή παρά ένα συνονθύλευμα στιγμές και αναμνήσεις που έρχονται και παρέρχονται; Κι όλα βουλιάζουν τελικά στη σιωπηλή άβυσσο της αγρύπνιας, της ανασφάλειας.   Κανείς δεν κατάλαβε πως δεν α

Σαν φλόγα ή σαν άνεμος επιζεί, σβήνει και αναγεννιέται χρόνια. Ολημερίς ακούγεται ο καλπασμός του αίματος στις φλέβες και τις νυχτιές διασχίζει χιλιόμετρα.   Σα ξέφρενος μετεωρίτης ταξιδεύει μέχρι που έρχεται η αυγή κι ανασαίνω πάλι  μέσα μου την  άνοιξη· ξαναμαθαίνω πώς να ανθίζω. Κι όταν οι μέρες σκοτεινιάσουν, η σπίθα μένει πεισματάρα, να μου θυμίζει πως γεννήθηκα, για να νικάω την άπνοια. Μετράω τις στιγμές σαν θησαυρούς, κάθε μία μια μικρή απόδραση από το βάρος των

Ξανάρθαν, όπως κάθε χρόνο, φέρνοντας μαζί τους τη λάμψη από τα ολοφώτεινα  λαμπιόνια και τις χρυσοκόκκινες γιρλάντες,  που γεμίζουν τις πόλεις με μια ψευδαίσθηση γιορτής και ξεγνοιασιάς. Τα κλαδιά των δέντρων λυγίζουν από το βάρος των πολύχρωμων στολιδιών τους και η ατμόσφαιρα γεμίζει με την υπόσχεση της χαράς και της ελπίδας. Όμως, πίσω από την λάμψη αυτή, η πραγματικότητα είναι τόσο, μα τόσο, διαφορετική. Η ηχώ των πολέμων και της καταστροφής εξακολουθεί να αντηχεί, υπενθυμ

Νύχια γαμψά εμπήχτηκαν στους βρόγχους της φλεγόμενης καρδιάς. Έπεα ανέμισαν, τελάληδες της απάτης, απαύγασμα αισθημάτων ανορθόδοξων. Μάχης συνέπεια, αγωνίας απάνθισμα, φθόνου φωνή μέσα στο ερωτικό παραμιλητό και τους ανασασμούς της ζωής, που φεύγει κυνηγημένη από τους επίδοξους εραστές της. Κόβεται, αργά η αορτή, και το αίμα γλυκόξινο πνίγει με το χρώμα και τη γεύση του τις αντοχές. Μαρία Καραθανάση 🌹

Ο έρωτας, με την απλότητά του και την πολυπλοκότητά του, είναι σαν μια ανεξερεύνητη θάλασσα: αχανής και γεμάτη μυστικά. Στα μάτια του έρωτα αντικατοπτρίζονται όλες οι αποχρώσεις της ανθρώπινης ψυχής, από τη φλόγα του πάθους μέχρι την ηρεμία της συντροφικότητας. Ο έρωτας δεν είναι μόνο ένα συναίσθημα αλλά και μια δύναμη, που ενώνει καρδιές και ψυχές. Είναι η θερμή φλόγα, που φωτίζει τις σκοτεινές στιγμές της ζωής και η γαλήνη που προκύπτει, όταν βρισκόμαστε κοντά σε κάποιον π

Σκηνή 1η Τα μακριά του δάχτυλα διαπερνούν τα γκρίζα μαλλιά πλέκουν τις σκέψεις με τις νευρικές απολήξεις στις κόγχες των ματιών. Σπίθες εκτινάσσονται ρήσεις και αντιρρήσεις στις έγχρωμες και αλλόπιστες προκλήσεις του κόσμου . Ιδεολογικές διακλαδώσεις παλλόμενες μέρα με τη μέρα μεγαλώνουν το αύριο που ένας ήλιος ελπίδας το καίει. Σκηνή 2η Το κεφάλι σκυμμένο στα δυο του χέρια στηριγμένο Το τσιγάρο αφήνει τ’ απομεινάρια στο ξύλινο πάτωμα∙ σημάδι του απολογισμού όσων χάθηκαν

Η Αθηνά ξυπνά πάντα, πριν ακούσει το ξυπνητήρι. Εδώ και είκοσι χρόνια. Πριν καν ακουστεί το «μπιπ», τα μάτια της έχουν ήδη ανοίξει και...

"Η Σιωπή της Κυριακής" Β’ Μέρος Κι αυτή η Κυριακή πέρασε, όπως πάντα, ήσυχα, ανεπαίσθητα, με τον ήχο του ρολογιού να μετράει τους χτύπους...

Την ώρα της πτώσης, την ώρα που έσπαζε το περίβλημα της καρδιάς, ανάμεσα στα θραύσματα αποκαλύφθηκες.   Σαν αόρατος μουσικός ...

-λόγοι- κοφτεροί Εκούσιες προσφυγές -κέρδη- ατεκμηρίωτα Λαθραίες εισροές -συνομωσίες- παρασκήνια Ανάλγητες υπάρξεις -εγκλήματα- ειδεχθή...

Σκληροί κι ανείπωτοι -λόγοι- κοφτεροί Εκούσιες προσφυγές -κέρδη- ατεκμηρίωτα Λαθραίες εισροές -συνομωσίες- παρασκήνια Ανάλγητες υπάρξεις...

Εκεί στην αλμύρα της θάλασσας κέντησες τον έρωτα στην απόλυτη σκοτεινιά της θαλασσινής ώρας εκεί που το κορμί γίνεται ένα με το σύμπαν,...

Νέμεσις Ο ύπνος, πάλι γίνηκε εφιάλτης Τα κλαδιά σαν χέρια απελπισμένα εκλιπαρούν για σωτηρία, τα ξύλινα σώματα σφάδαζουν από τον κόλαφο...

Κάθομαι σ’ ένα τραπεζάκι του jozi café, εισπνέω το άρωμα του τσαϊού, που αχνίζει απ’ την κούπα. Σχεδιάζω με κάρβουνο στο μπλοκ...

Ο Ανδρόνικος δεν ήταν ήρωας. Ήταν ένας λιγομίλητος στρατιώτης από τη Χίο, τοποθετημένος στα τείχη της Πόλης λίγους μήνες πριν την άλωση....

✨Χρειάζομαι το φως· όχι εκείνο που καίει, μα το άλλο, το αθώο, που στέκεται στις άκρες του βλέμματος σαν υπόσχεση. Ένα φως που να μη...

Η φωνή της άπνοιας Δεν είμαι πια σκέψη, μα η άπνοια μετά την καταιγίδα σου. Ήρθα αθόρυβα, όχι με βία μα με βλέμμα παλιό και άγγιγμα που...

Η ευτυχία είναι σαν μια αχτίδα φωτός που τρυπώνει απ’ το παράθυρο νωρίς το πρωί δεν κάνει θόρυβο, δεν προειδοποιεί, απλώς εμφανίζεται....