θυμάσαι τότε Θυμάσαι τότε που δεν υπήρχε «πριν» ούτε «μετά» παρά μόνο ένα τώρα, που μας κατάπινε Θυμάσαι τότε που δεν ήμασταν πρόσωπα αλλά κάτι ακαθόριστο μια σκιά, ίσως, που δοκίμαζε να γίνει σώμα Θυμάσαι τότε που ο χρόνος δεν μετρούσε· μόνο φθειρόταν πάνω μας Θυμάσαι τότε που η σιωπή δεν ήταν έλλειψη αλλά απάντηση και τώρα… μετράμε χωρίς να ξέρουμε, γιατί μιλάμε χωρίς να αγγίζουμε τίποτα, τα σώματα υπάρχουν μα δεν κατοικούνται κι εκείνο το «τότε» επιστρέφει όχι σαν μνήμη αλ

Πάλι με ξύπνησε η σκέψη η ανεμόεσσα. Σαν την βελόνα τρέχει μέσα στο αίμα, κυκλοφορεί και σκίζει ακάθεκτα την ηρεμία του νου Κι έρχεσαι εσύ πάλι με μορφή και χωρίς μορφή με γέλιο ειρωνικό και με χωρίς οίκτο και πλημμυρίζεις με την μυρωδιά σου το δωμάτιο και πλανιέσαι δεξιά κι αριστερά κι εγώ θέλω να ξυπνήσω, να φωνάξω με κραυγή πιο δυνατή απ’ τη φωνή μου αλλά δεν μπορώ κι εσύ γελάς, γιατί μου στέλνεις σκιές για να δοκιμάσεις τις αντοχές, τα όνειρα, το ερωτικό παραμιλη

Σαν γυπαετός περιμένεις με νύχια γαμψά να κατασπαράξεις τη βορρά σου. Σαν άλλο είδος οντότητας εσύ ρημάζεις αμετανόητα τις κατακτήσεις σου. Σαν χάσεις το δίκιο σου θα ναι αργά οι αρρωστημένες εμμονές σου γελούν σαρδόνια. Πάνω σου ο ουρανός καραδοκεί τη νηνεμία και η καταιγίδα σε πλησιάζει, ενώ κινείσαι λάθρα στο μάτι του κυκλώνα. Η εκδίκηση είναι μεγάλο βάρος αλλά η αχαριστία πληρώνεται αργά και επώδυνα. Μαρία Καραθανάση 🌹

Πνοή ζώσα… Φύσηξες με χείλη δυνατά κι αντρίκεια. Συντάραξες τα απύθμενα βάθη του εγωισμού και της βαθειάς νομοτέλειας των αισθημάτων· η νεφελώδη ύπαρξη άρχισε να βάφεται με τα αχνά χρώματα της ίριδας, που προσμένουν να γίνουν πιο φωτεινά ακόμα κι απ’ τον ήλιο, ν’ ακτινοβολήσουν από την αλήθεια της ζωής, την προσωπική σου αλήθεια και να βρει η οντότητα το δικό της νόημα, τη δική της βέλτιστη φύση περιχυμένη με τον ερωτισμό και το άρωμα που αφήνεις ν’ αναδύεται σε κάθε ένωση

Στρόβιλος έγινα στα χέρια σου, μέσα από τα μάτια σου άρχισα ν’ αγναντεύω αλλιώτικα τον κόσμο. Μου μίλησαν της απαλής παλάμης σου τ’ αγγίγματα. Με κοίμισες στα μπράτσα σου και με σεργιάνισες στου νου σου τα ταξίδια. Χαμογέλασα κοιτάζοντας το βλέμμα σου που ‘χε κρυμμένα μυστικά, πολλά νοιαξίματα και σκέψεις Άκουγα τα λόγια σου κι αναπνέοντας τ’ άρωμά σου σ’ αποζητούσα πιότερο μα δεν το ένιωσες. Κι ο άνεμος ήρθε και φύσηξε από τη λίμνη εκείνο το σαββατόβραδο. Η έγνοια με κατ

Βόρειοι άνεμοι σαρώνουν το πιο απάγκιο μέρος της ψυχής. Αστραπές σχίζουν το διάφανο νεφέλωμά της. Κεραυνοί, ξίφη χαράζουν το στήθος. Σπαράζουν τα όνειρα στο κορμί τις νύχτες. Κάθε σταγόνα σπέρματος δηλητήριο πάνω στο άσπρο σεντόνι. Και το μαξιλάρι σημαδεμένο από τον ιδρώτα διαγράφει την απουσία. Μαρία Καραθανάση ❤️

Το ραβδί της Κίρκης πότισε με κόκκινο το λευκό του τετραδίου, την ώρα που ζωγράφιζα τον έρωτα. Tης φλογερής ύπαρξής σου τον απόντα. Ξάπλωσα πάνω του και βάφτηκα με το χρώμα του αίματος. Καθώς οι πόροι του δέρματος ρουφούσαν λαίμαργα τη δροσιά του, το σώμα κυριευόταν από μένος για την ντροπή και την απώλεια, γι’ αυτή τη δήωση του πάθους για ζωή. Όταν κοίταξα τα ίχνη ένα χέρι αντίκρισα ν’ απλώνεται… σα για να χαϊδέψει τη σκέψη μου, σα για να αγκαλιάσει την απαντοχή μου, σα για

Ανέμενε ποτέ με λαχτάρα έναν ήχο. Έμπηγε τα νύχια βαθιά στο σώμα από την αγωνία της προσμονής. Τιναζόταν στο άκουσμα μιας φωνής μέσα στο όνειρο. Κι εκεί, μεσούσης της νύχτας, έβλεπε τον διακαμό του στη ρίζα ενός αόρατου δέντρου, με τα κλαδιά να λυγίζουν στην απούσα παρουσία του, ενώ την ίδια ώρα εκείνη, σαν υπνοβάτης, ξυπόλυτη κι αλαφροΐσκιωτη, βάδιζε μέσα στο σκοτάδι μιας ανύπαρκτης ώρας… Κι αυτό το απόκοσμο μουσικό άκουσμα διαχεόταν στη μυστηριακή ατμόσφαιρα της σπηλιάς, κα

Vincent van Gogh Ήταν εκείνο το απόγευμα, όταν ο ουρανός είχε πάρει εκείνο το γκριζωπό χρώμα που τυλίγει τη γη με ένα πέπλο σιωπής, σαν να περίμενε κάτι. Κάτι που ποτέ δεν ήρθε, αλλά ήταν πάντα εκεί, αόρατο, να παρακολουθεί τη ζωή να κυλάει. Εσύ ήσουν εκεί, ανάμεσα στα φύλλα που χόρευαν αργά, σαν να ήθελαν να αφηγηθούν την ιστορία τους και, ταυτόχρονα, να τη λησμονήσουν. Το καπέλο σου, το γκρίζο, σαν σύννεφο έτοιμο να ταξιδέψει μακριά, κάλυπτε σχεδόν το πρόσωπό σου, αφήνοντ

The Poet's Garden- Vincent van Gogh Μαργαριταρένια λόγια, φωνές από κρύσταλλο, στροφές κατάστιλπνες. Ποιητής, ο έρωτας. Γεύσεις γλυκόπικρες, χυμοί στραγγισμένοι, των κορμιών αμβροσία και νέκταρ. Το δίλημμα της επιλογής πάντα παρόν με το νου παλλόμενο μεταξύ αλήθειας και πλάνης. Η φαντασία πληρούσα. Ηδονικές μεταναστεύσεις στο κρύο του παρελθόντος, στο καυτό του παρόντος, στην πρόκληση του μέλλοντος. Σκιρτήματα, εκούσια και ακούσια, πετάγματα και επικλήσεις στη «θεά».

(αφιερωμένο στον βιβλιοπώλη πατέρα μου) Κομμάτια της μνήμης, σκόρπια· ένα παζλ ημιτελές. Σα να ζωντανεύουν πρόσωπα λατρεμένα, ουράνιες ενώσεις. Μειδιάματα υπόσχεσης ανεμίζουν…. λόγια αερικά. Νοσταλγικές στιγμές μικρής ζωής. Βιβλία σωρός καταφύγιο ψυχής. Μυρωδιά χαρτιού με ανάμιξη καφέ, νυχτερινό κουβεντολόϊ με τον Αλεξανδρινό. Άπαντα τα ευρισκόμενα. Κι ο Ήλιος ο Ηλιάτορας, παρέα με τα Ρω του Έρωτα, ο Ζορμπάς σε πάλη με τα πρέπει των επιλογών. Κι η φωτογραφία

Στου καρναβαλιού τη νύχτα στέκει σιωπηλή σαν σε πίνακα που κάποιος ξέχασε να τελειώσει Με το βλέμμα χαμένο κοιτάζει στο σκοτάδι σαν μυστικό που ντύθηκε το κόκκινο βελούδο και το μαύρο το μετάξι. Το καπέλο πάνω στα χυτά της τα μαλλιά μυστικά βαριά κρατά φυλάγει φλόγα ανομολόγητη αθέατη κι ανείπωτη. Τα στήθη που πάλλονται κάτω απ’ τις κορδέλες του κορσέ αναζητούν ερωτικούς ψιθύρους και αγγίγματα. Το άλικο της φούστας της στάζει σαν κρασί, γιορτή που καίει αργά μέσα στη μυρωμέ

Ζούμε σε μια εποχή, όπου η τεχνολογία δεν είναι πια ένα εργαλείο που ξεκουράζεται σε κάποιο συρτάρι· μια αόρατη συνοδοιπόρος στην καθημερινότητά μας. Από το πρώτο φως της μέρας, όταν το ξυπνητήρι του κινητού διακόπτει τον ύπνο μας, μέχρι τα τελευταία λεπτά, πριν κοιμηθούμε, όπου μια οθόνη μας κρατά ακόμη ξύπνιους, οι συσκευές μας έχουν μάθει τις κινήσεις μας, τους ρυθμούς μας, τις συνήθειές μας. Η τεχνολογία μας προσφέρει κάτι σαν δεύτερο βλέμμα στον κόσμο: ένα βλέμμα πιο γρή

Αντοχή κι απαντοχή της βούλησης. Άγραφη μνήμη και αέναος έρως· αγριεμένη θάλασσα η καρδιά. Απούσα η παρουσία· βραδυφλεγής εγκαρτέρηση η αναμονή… και ο λόγος, πάντα, εκεί· να κορυφώνεται σαν οργασμός ανολοκλήρωτος, σα σώμα που δεν βαπτίστηκε στην καυτή πυρά της λατρείας. Χάρισμα αλαργινό το άγγιγμα και μεστή από δροσιά η νέα ψυχή, αναγεννημένη από τις στάχτες της· γενναία μέσα στο δόσιμο … και την προδοσία της. Μαρία Καραθανάση 🌹

Άνοιξες τις παραστάδες της πόρτας με αγωνία κοίταξες τη γυναίκα στο βάθος του ναού να κάθεται ημίγυμνη στο θρόνο της σαν ιέρεια, με το βλέμμα απλανές να ταξιδεύει στο χάος του άγνωστου μέλλοντός σου. Γονάτισες στο βωμό της καθώς αυτή παραδομένη στη νάρκη του καπνού που ανέβαινε ψηλά σιγόλεγε λόγια λάγνα για των ερώτων σου τις πράξεις Της άγγιξες τα γόνατα, θέλησες να γευτείς τ’ αρώματα του θεϊκού κορμιού της, να γίνεις ο κατακτητής της άπαρτης, ερωτικής της κλίνης. Και τό

Σκιρτήματα και χαρακιές, κάπου μέσα στη βόλτα των καιρών και των χρόνων, που ρέουν σφριγηλά και ασταμάτητα μεγαλώνοντας τις αξημέρωτες νύχτες. Σκοτάδια και φώτα, παρέα με τις περιπολίες της ψυχής που, σα χαμαιλέοντας, αλλάζει χρώματα και τολμά να ισορροπεί εκεί που η λογική παραπαίει, εκεί που κλυδωνίζεται από την ατολμία της και τη δειλή παρουσία της προσφοράς και της ζήτησής της. Οφθαλμαπάτες και αρρυθμίες της συνείδησης και της πολύφερνης μνήμης που φλέγεται στο πυρ τ

Λέω όχι στη λύπη. Λέω ναι στη ζωή Άνθρωποι που ήρθαν και πέρασαν… αγαπημένοι ή όχι είπαν λόγια αληθινά ή ψεύτικα· τι σημασία έχει; Λόγια που χαράχτηκαν στη μνήμη. Χαμόγελα που ξοδεύτηκαν, χάδια που προσφέρθηκαν, ματιές που ανταλλάχτηκαν, στιγμές που έμειναν στη μνήμη. Γιατί, τι άλλο είναι η ζωή παρά ένα συνονθύλευμα στιγμές και αναμνήσεις που έρχονται και παρέρχονται; Κι όλα βουλιάζουν τελικά στη σιωπηλή άβυσσο της αγρύπνιας, της ανασφάλειας. Κανείς δεν κατάλαβε πως δεν α

Σαν φλόγα ή σαν άνεμος επιζεί, σβήνει και αναγεννιέται χρόνια. Ολημερίς ακούγεται ο καλπασμός του αίματος στις φλέβες και τις νυχτιές διασχίζει χιλιόμετρα. Σα ξέφρενος μετεωρίτης ταξιδεύει μέχρι που έρχεται η αυγή κι ανασαίνω πάλι μέσα μου την άνοιξη· ξαναμαθαίνω πώς να ανθίζω. Κι όταν οι μέρες σκοτεινιάσουν, η σπίθα μένει πεισματάρα, να μου θυμίζει πως γεννήθηκα, για να νικάω την άπνοια. Μετράω τις στιγμές σαν θησαυρούς, κάθε μία μια μικρή απόδραση από το βάρος των

Ξανάρθαν, όπως κάθε χρόνο, φέρνοντας μαζί τους τη λάμψη από τα ολοφώτεινα λαμπιόνια και τις χρυσοκόκκινες γιρλάντες, που γεμίζουν τις πόλεις με μια ψευδαίσθηση γιορτής και ξεγνοιασιάς. Τα κλαδιά των δέντρων λυγίζουν από το βάρος των πολύχρωμων στολιδιών τους και η ατμόσφαιρα γεμίζει με την υπόσχεση της χαράς και της ελπίδας. Όμως, πίσω από την λάμψη αυτή, η πραγματικότητα είναι τόσο, μα τόσο, διαφορετική. Η ηχώ των πολέμων και της καταστροφής εξακολουθεί να αντηχεί, υπενθυμ

Νύχια γαμψά εμπήχτηκαν στους βρόγχους της φλεγόμενης καρδιάς. Έπεα ανέμισαν, τελάληδες της απάτης, απαύγασμα αισθημάτων ανορθόδοξων. Μάχης συνέπεια, αγωνίας απάνθισμα, φθόνου φωνή μέσα στο ερωτικό παραμιλητό και τους ανασασμούς της ζωής, που φεύγει κυνηγημένη από τους επίδοξους εραστές της. Κόβεται, αργά η αορτή, και το αίμα γλυκόξινο πνίγει με το χρώμα και τη γεύση του τις αντοχές. Μαρία Καραθανάση 🌹