Το ραβδί της Κίρκης πότισε με κόκκινο το λευκό του τετραδίου, την ώρα που ζωγράφιζα τον έρωτα. Tης φλογερής ύπαρξής σου τον απόντα. Ξάπλωσα πάνω του και βάφτηκα με το χρώμα του αίματος. Καθώς οι πόροι του δέρματος ρουφούσαν λαίμαργα τη δροσιά του, το σώμα κυριευόταν από μένος για την ντροπή και την απώλεια, γι’ αυτή τη δήωση του πάθους για ζωή. Όταν κοίταξα τα ίχνη ένα χέρι αντίκρισα ν’ απλώνεται… σα για να χαϊδέψει τη σκέψη μου, σα για να αγκαλιάσει την απαντοχή μου, σα για

Ανέμενε ποτέ με λαχτάρα έναν ήχο. Έμπηγε τα νύχια βαθιά στο σώμα από την αγωνία της προσμονής. Τιναζόταν στο άκουσμα μιας φωνής μέσα στο όνειρο. Κι εκεί, μεσούσης της νύχτας, έβλεπε τον διακαμό του στη ρίζα ενός αόρατου δέντρου, με τα κλαδιά να λυγίζουν στην απούσα παρουσία του, ενώ την ίδια ώρα εκείνη, σαν υπνοβάτης, ξυπόλυτη κι αλαφροΐσκιωτη, βάδιζε μέσα στο σκοτάδι μιας ανύπαρκτης ώρας… Κι αυτό το απόκοσμο μουσικό άκουσμα διαχεόταν στη μυστηριακή ατμόσφαιρα της σπηλιάς, κα

Vincent van Gogh Ήταν εκείνο το απόγευμα, όταν ο ουρανός είχε πάρει εκείνο το γκριζωπό χρώμα που τυλίγει τη γη με ένα πέπλο σιωπής, σαν να περίμενε κάτι. Κάτι που ποτέ δεν ήρθε, αλλά ήταν πάντα εκεί, αόρατο, να παρακολουθεί τη ζωή να κυλάει. Εσύ ήσουν εκεί, ανάμεσα στα φύλλα που χόρευαν αργά, σαν να ήθελαν να αφηγηθούν την ιστορία τους και, ταυτόχρονα, να τη λησμονήσουν. Το καπέλο σου, το γκρίζο, σαν σύννεφο έτοιμο να ταξιδέψει μακριά, κάλυπτε σχεδόν το πρόσωπό σου, αφήνοντ

The Poet's Garden- Vincent van Gogh Μαργαριταρένια λόγια, φωνές από κρύσταλλο, στροφές κατάστιλπνες. Ποιητής, ο έρωτας. Γεύσεις γλυκόπικρες, χυμοί στραγγισμένοι, των κορμιών αμβροσία και νέκταρ. Το δίλημμα της επιλογής πάντα παρόν με το νου παλλόμενο μεταξύ αλήθειας και πλάνης. Η φαντασία πληρούσα. Ηδονικές μεταναστεύσεις στο κρύο του παρελθόντος, στο καυτό του παρόντος, στην πρόκληση του μέλλοντος. Σκιρτήματα, εκούσια και ακούσια, πετάγματα και επικλήσεις στη «θεά».

(αφιερωμένο στον βιβλιοπώλη πατέρα μου)   Κομμάτια της μνήμης, σκόρπια· ένα παζλ ημιτελές.   Σα να ζωντανεύουν πρόσωπα λατρεμένα, ουράνιες ενώσεις.   Μειδιάματα υπόσχεσης ανεμίζουν…. λόγια αερικά.   Νοσταλγικές στιγμές μικρής ζωής.   Βιβλία σωρός καταφύγιο ψυχής.   Μυρωδιά χαρτιού με ανάμιξη καφέ, νυχτερινό κουβεντολόϊ με τον Αλεξανδρινό.   Άπαντα τα ευρισκόμενα.   Κι ο Ήλιος ο Ηλιάτορας, παρέα με τα Ρω του Έρωτα, ο Ζορμπάς σε πάλη με τα πρέπει των επιλογών.   Κι η φωτογραφία

Στου καρναβαλιού τη νύχτα στέκει σιωπηλή σαν σε πίνακα που κάποιος ξέχασε να τελειώσει Με το βλέμμα χαμένο  κοιτάζει στο σκοτάδι σαν μυστικό που ντύθηκε το κόκκινο βελούδο και το μαύρο το μετάξι. Το καπέλο πάνω στα χυτά της τα μαλλιά μυστικά βαριά κρατά φυλάγει φλόγα ανομολόγητη αθέατη κι ανείπωτη. Τα στήθη που πάλλονται  κάτω απ’ τις κορδέλες του κορσέ αναζητούν ερωτικούς ψιθύρους και αγγίγματα. Το άλικο της φούστας της στάζει σαν κρασί, γιορτή που καίει αργά μέσα στη μυρωμέ

Ζούμε σε μια εποχή, όπου η τεχνολογία δεν είναι πια ένα εργαλείο που ξεκουράζεται σε κάποιο συρτάρι· μια αόρατη συνοδοιπόρος στην καθημερινότητά μας. Από το πρώτο φως της μέρας, όταν το ξυπνητήρι του κινητού διακόπτει τον ύπνο μας, μέχρι τα τελευταία λεπτά, πριν κοιμηθούμε, όπου μια οθόνη μας κρατά ακόμη ξύπνιους, οι συσκευές μας έχουν μάθει τις κινήσεις μας, τους ρυθμούς μας, τις συνήθειές μας. Η τεχνολογία μας προσφέρει κάτι σαν δεύτερο βλέμμα στον κόσμο: ένα βλέμμα πιο γρή

Αντοχή κι απαντοχή της βούλησης. Άγραφη μνήμη και αέναος έρως· αγριεμένη θάλασσα η καρδιά.   Απούσα η παρουσία· βραδυφλεγής εγκαρτέρηση η αναμονή… και ο λόγος, πάντα, εκεί· να κορυφώνεται σαν οργασμός ανολοκλήρωτος, σα σώμα που δεν βαπτίστηκε στην καυτή πυρά της λατρείας.   Χάρισμα αλαργινό το άγγιγμα και μεστή από δροσιά η νέα ψυχή, αναγεννημένη από τις στάχτες της·  γενναία μέσα στο δόσιμο … και την προδοσία της.   Μαρία Καραθανάση 🌹

Άνοιξες τις παραστάδες της πόρτας με αγωνία κοίταξες τη γυναίκα στο βάθος του ναού να κάθεται ημίγυμνη στο θρόνο της σαν ιέρεια, με το βλέμμα απλανές να ταξιδεύει στο χάος του άγνωστου μέλλοντός σου. Γονάτισες στο βωμό της καθώς αυτή παραδομένη στη νάρκη του καπνού που ανέβαινε ψηλά σιγόλεγε λόγια λάγνα για των ερώτων σου τις πράξεις Της άγγιξες τα γόνατα, θέλησες να γευτείς τ’ αρώματα του θεϊκού κορμιού της, να γίνεις ο κατακτητής της άπαρτης, ερωτικής της κλίνης. Και τό

Σκιρτήματα και χαρακιές, κάπου μέσα στη βόλτα των καιρών και των χρόνων, που ρέουν σφριγηλά και ασταμάτητα μεγαλώνοντας τις αξημέρωτες νύχτες.   Σκοτάδια και φώτα, παρέα με τις περιπολίες της ψυχής που, σα χαμαιλέοντας, αλλάζει χρώματα και τολμά να ισορροπεί  εκεί που η λογική παραπαίει, εκεί που κλυδωνίζεται από την ατολμία της και τη δειλή παρουσία της προσφοράς και της ζήτησής της.   Οφθαλμαπάτες και αρρυθμίες της συνείδησης και της πολύφερνης μνήμης που φλέγεται στο πυρ τ

Λέω όχι στη λύπη. Λέω ναι στη ζωή Άνθρωποι που ήρθαν και πέρασαν… αγαπημένοι ή όχι είπαν λόγια αληθινά ή ψεύτικα· τι σημασία έχει; Λόγια που χαράχτηκαν στη μνήμη. Χαμόγελα που ξοδεύτηκαν, χάδια που προσφέρθηκαν, ματιές που ανταλλάχτηκαν, στιγμές που έμειναν στη μνήμη.   Γιατί, τι άλλο είναι η ζωή παρά ένα συνονθύλευμα στιγμές και αναμνήσεις που έρχονται και παρέρχονται; Κι όλα βουλιάζουν τελικά στη σιωπηλή άβυσσο της αγρύπνιας, της ανασφάλειας.   Κανείς δεν κατάλαβε πως δεν α

Σαν φλόγα ή σαν άνεμος επιζεί, σβήνει και αναγεννιέται χρόνια. Ολημερίς ακούγεται ο καλπασμός του αίματος στις φλέβες και τις νυχτιές διασχίζει χιλιόμετρα.   Σα ξέφρενος μετεωρίτης ταξιδεύει μέχρι που έρχεται η αυγή κι ανασαίνω πάλι  μέσα μου την  άνοιξη· ξαναμαθαίνω πώς να ανθίζω. Κι όταν οι μέρες σκοτεινιάσουν, η σπίθα μένει πεισματάρα, να μου θυμίζει πως γεννήθηκα, για να νικάω την άπνοια. Μετράω τις στιγμές σαν θησαυρούς, κάθε μία μια μικρή απόδραση από το βάρος των

Ξανάρθαν, όπως κάθε χρόνο, φέρνοντας μαζί τους τη λάμψη από τα ολοφώτεινα  λαμπιόνια και τις χρυσοκόκκινες γιρλάντες,  που γεμίζουν τις πόλεις με μια ψευδαίσθηση γιορτής και ξεγνοιασιάς. Τα κλαδιά των δέντρων λυγίζουν από το βάρος των πολύχρωμων στολιδιών τους και η ατμόσφαιρα γεμίζει με την υπόσχεση της χαράς και της ελπίδας. Όμως, πίσω από την λάμψη αυτή, η πραγματικότητα είναι τόσο, μα τόσο, διαφορετική. Η ηχώ των πολέμων και της καταστροφής εξακολουθεί να αντηχεί, υπενθυμ

Νύχια γαμψά εμπήχτηκαν στους βρόγχους της φλεγόμενης καρδιάς. Έπεα ανέμισαν, τελάληδες της απάτης, απαύγασμα αισθημάτων ανορθόδοξων. Μάχης συνέπεια, αγωνίας απάνθισμα, φθόνου φωνή μέσα στο ερωτικό παραμιλητό και τους ανασασμούς της ζωής, που φεύγει κυνηγημένη από τους επίδοξους εραστές της. Κόβεται, αργά η αορτή, και το αίμα γλυκόξινο πνίγει με το χρώμα και τη γεύση του τις αντοχές. Μαρία Καραθανάση 🌹

Ο έρωτας, με την απλότητά του και την πολυπλοκότητά του, είναι σαν μια ανεξερεύνητη θάλασσα: αχανής και γεμάτη μυστικά. Στα μάτια του έρωτα αντικατοπτρίζονται όλες οι αποχρώσεις της ανθρώπινης ψυχής, από τη φλόγα του πάθους μέχρι την ηρεμία της συντροφικότητας. Ο έρωτας δεν είναι μόνο ένα συναίσθημα αλλά και μια δύναμη, που ενώνει καρδιές και ψυχές. Είναι η θερμή φλόγα, που φωτίζει τις σκοτεινές στιγμές της ζωής και η γαλήνη που προκύπτει, όταν βρισκόμαστε κοντά σε κάποιον π

Σκηνή 1η Τα μακριά του δάχτυλα διαπερνούν τα γκρίζα μαλλιά πλέκουν τις σκέψεις με τις νευρικές απολήξεις στις κόγχες των ματιών. Σπίθες εκτινάσσονται ρήσεις και αντιρρήσεις στις έγχρωμες και αλλόπιστες προκλήσεις του κόσμου . Ιδεολογικές διακλαδώσεις παλλόμενες μέρα με τη μέρα μεγαλώνουν το αύριο που ένας ήλιος ελπίδας το καίει. Σκηνή 2η Το κεφάλι σκυμμένο στα δυο του χέρια στηριγμένο Το τσιγάρο αφήνει τ’ απομεινάρια στο ξύλινο πάτωμα∙ σημάδι του απολογισμού όσων χάθηκαν

Η Αθηνά ξυπνά πάντα, πριν ακούσει το ξυπνητήρι. Εδώ και είκοσι χρόνια. Πριν καν ακουστεί το «μπιπ», τα μάτια της έχουν ήδη ανοίξει και...

"Η Σιωπή της Κυριακής" Β’ Μέρος Κι αυτή η Κυριακή πέρασε, όπως πάντα, ήσυχα, ανεπαίσθητα, με τον ήχο του ρολογιού να μετράει τους χτύπους...

Την ώρα της πτώσης, την ώρα που έσπαζε το περίβλημα της καρδιάς, ανάμεσα στα θραύσματα αποκαλύφθηκες.   Σαν αόρατος μουσικός ...

-λόγοι- κοφτεροί Εκούσιες προσφυγές -κέρδη- ατεκμηρίωτα Λαθραίες εισροές -συνομωσίες- παρασκήνια Ανάλγητες υπάρξεις -εγκλήματα- ειδεχθή...